ଏକ ସମୟର କଥା, ଦେବତାମାନେ ବଡ଼ ଭୟରେ ପଡିଗଲେ। ସେମାନେ ବର୍ଗଦେବତାଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ: “ଓ ଦେବତାମାନେ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର, ଆମେ ବଡ଼ ଭୟରେ ପଡିଛୁ।” ଦେବତାମାନେର ଏହି ଅନୁରୋଧ ଶୁନି, ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀ ବିଷ୍ଣୁ ମହାପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କୁ ଶୁଣିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦିନରେ ଦେବତାମାନେ ଭୟରେ ଥିଲେ, ଦାଇତ୍ୟମାନେ ରାତିରେ ବାହାରି ଦ୍ୱିଜମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେକୁ ହତ୍ୟା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏହି ଦୁଃଖ ଦେଖି, ମାରୁତମାନଙ୍କ ନାୟକ ଇନ୍ଦ୍ର ପରାଜିତ ହୋଇ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚାଲିଗଲେ। ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ଯାଇ, ଜଳର ନାୟକ ବରୁଣ ମଧ୍ୟ ପରାଜିତ ହେଲେ। ଏହି ଦୁଃଖରେ ଦେବତାମାନେ ଏକାଠା ହୋଇ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ। ଭକ୍ତି ଓ ଏକାଗ୍ରତା ସହିତ, ଦେବତାମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଉପଦେଶ ଅନୁସରି କାଳବନକୁ ଗଲେ। ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ, “ତାଙ୍କର କୃପାରେ ତୁମେ ସଫଳତା ପାଇବେ।” କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅପାର ଶକ୍ତିର ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ସେମାନେ ଏଠି ଦାଇତ୍ୟମାନଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଦଳ ଦ୍ୱାରା ଚାରିପାଖରେ ଘିରିଯାଇଥିଲେ। ଦେବତାମାନେ ତୀବ୍ର ଉତ୍ସାହରେ ତିନି ଲୋକ ଯେପରି ଅଟକିଗଲା ବିଷୟରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସହିତ ଏକାଠା ହୋଇ, ନିୟମ ପାଳନ କରି, ଖପର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଦେହ ଉପରେ ଭସ୍ମ ଲଗାଇ, ଛୋଟ ଘଣ୍ଟି ଓ ପାଦରେ ଗୁଂରି ଲଗାଇ ଯାଇଥିଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଦେବତାମାନେ ସେଠାରେ ଏକ ବିଶ୍ୱଦ୍ରୁତ ଲିଙ୍ଗ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଅପୂର୍ବ ତେଜର ଦୀପ୍ତି ଥିଲା। ଏହି ଲିଙ୍ଗରୁ ଏକ ଅଗ୍ନି ଶିଖା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ଦେବତାମାନେ ଏହି ଲିଙ୍ଗର ମହତ୍ୱ ବୁଝି, ଏକାଗ୍ର ମନରେ ଏହାକୁ ନାମ ଦେଲେ—ଲୋକପାଳେଶ୍ୱର। ଏହି ନାମ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବାକୁ ଲାଗିବ। ପରେ, ସେମାନେ ପୁନଃ ନିଜ ଦିବ୍ୟ ଗୃହକୁ ଫେରି ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଗଲେ। ଓ ଦେବୀ, ଯେମାନେ ଲୋକପାଳେଶ୍ୱର ଶିବଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ କେବେ ଦାରିଦ୍ର୍ୟ, ରୋଗ, ବେଳାପୂର୍ବକ ମୃତ୍ୟୁ ଭୋଗିବେ ନାହିଁ। ଯେଉଁଠି ଜଣେ ବିଶେଷ ଇଚ୍ଛା ସହିତ ଏହି ଦର୍ଶନ ଚାହିଁଥାଏ, ସେ ଏକ ଠିକ୍ ଭାବରେ କରାଯାଇଥିବା ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ପାଇଥାଏ। ଏକ ମଣିଷ ଯଦି ଲୋକପାଳେଶ୍ୱର ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖିଥାଏ, ବିଶେଷ କରି ଯାତ୍ରା ସମୟରେ, ସୋମବାରରେ କିମ୍ବା ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀରେ, ସେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଜୟ ହୁଏ। ଏହି ଦର୍ଶନର ଫଳରେ, ସେମାନେ ଚାହିଁଥିବା ଭାବରେ ବରୁଣ ର ଲୋକ କିମ୍ବା କୁବେର ର ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଓ ଦେବୀ, ତୁମର ଏହି ଶକ୍ତି, ଯାହା ପାପ ନଶ୍ଟ କରେ, ଏହାକୁ ତୁମକୁ ବିବର୍ଣ୍ଣନା କରିଦେଲି। ସେହି ଲୋକପାଳେଶ୍ୱର ଶିବଙ୍କୁ କେବଳ ଦର୍ଶନ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ଶୁଭ ଫଳ ମିଳେ। ଏହି ସମୟରେ, ବ୍ରହ୍ମା ସୃଷ୍ଟି କାମନା କରି ଧ୍ୟାନ କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଆଗରେ ଏକ ଅତି ଶୋଭାମୟ, ଦିବ୍ୟ ମଣି ଓ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ଜଣେ ଅପୂର୍ବ ଯୁବକ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଆଶ୍ଚର୍ୟ ଓ ମାୟା ରେ ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ: “ତୁମେ କିଏ? କି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏଠିକୁ ଆସିଛ?” ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନ ଶୁଣି, ସେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: “ଓ ପ୍ରଜାପତି, ଆପଣ ମୋତେ ଉପଦେଶ ଦିଅ, ମୁଁ କଣ କରିବି?” ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: “ମୋର ସୃଷ୍ଟି ଇଚ୍ଛାରୁ, ମୁଁ ପ୍ରଜାପତିମାନେକୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଛି। ତୁମେ ସୃଷ୍ଟିରେ ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ, ଏହି ଜଗତ ତୁମର ଅଧିନରେ।” ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ସ୍ମର ଦୃଶ୍ୟରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପୂରଣ ହୋଇନଥିବାରୁ, ଦେବୀଙ୍କ ଚକ୍ଷୁର ଅଗ୍ନିରୁ ଜନ୍ମ ନେଇ, ସେ ହାତ ଯୋଡି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କହିଲେ: “ମୋତେ କ୍ଷମା କର, ମୋର ଅନ୍ୟ କିଛି ଶରଣ ନାହିଁ।” ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: “ତୁମର ଭକ୍ତି ମୋ ପ୍ରତି ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ଓ ଜ୍ଞାନୀ। ତୁମେ ନାରୀମାନେର ଦୃଷ୍ଟିରେ, ତାଙ୍କ ଚୁଲରେ, ବସନ୍ତ ଋତୁରେ, କୋଇଲା ର ଗୀତରେ, ଚନ୍ଦ୍ରାଲୋକରେ, ମେଘ ଆସିବା ସମୟରେ ଅବସ୍ଥିତ ହେବା।” ଏହିପରି ଦେବତାମାନେର ଦୁଃଖ, ଶିବ ଲିଙ୍ଗ ଦର୍ଶନ, ତାହାର ମହତ୍ୱ, ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସୃଷ୍ଟି ଉପାଖ୍ୟାନ ଏପରି ଏକ ଦିବ୍ୟ କଥାରେ ଏକାଠା ହୋଇଛି।