ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ, ମହାପୁରୁଷ ହୈହୟ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ସାନ୍ଡାଳ ଦ୍ୱାରା ଦିଗ୍ବିଦିଗ୍ଧି ଚାଲିବାର ଶକ୍ତି ଲାଭ କରିଥିଲେ। ଏହିପରି, ଅନୂରୁଣ ନାମକ ମହାନ ଋଷି ପ୍ରାଚୀନ ଦିନରେ ଏହି ଲିଙ୍ଗ ଦର୍ଶନ କରି ଅଦୃଶ୍ୟ ହେବାର ଶକ୍ତି ଓ ଦୃଷ୍ଟିକୋଳି ଲାଭ କରିଥିଲେ। ଯେବେ ସେମାନେ ଆକାଶ ମଧ୍ୟରୁ ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଲେ, ସେହି ସିଦ୍ଧପୁରୁଷମାନେ ଚମତ୍କୃତ ହୋଇଗଲେ। ସେମାନେ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦାତା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଲିଙ୍ଗ ଦର୍ଶନ କଲେ। ସେଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ସିଦ୍ଧମାନଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁ, ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ। ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପୃଥିବୀରେ କୌଣସି ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିବା କଠିନ ହେବ ନାହିଁ। ଯେମାନେ କେବଳ ସାଙ୍ଗତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା, ଭକ୍ତି ବିନା ନିକଟକୁ ଯାଆନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ସିଦ୍ଧେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବେ। ଯଦି କେହି ମହାପାପରେ ଲିପ୍ତ ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯଦି ସେ ସିଦ୍ଧେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରେ, ତେଣୁ ସେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରିପାରିବ। ଯିଏ ଶିଷ୍ଟ ଭାବରେ, ବିଶେଷକରି କୃଷ୍ଣପକ୍ଷ ଅଷ୍ଟମୀ ଓ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଦିନରେ, ସିଦ୍ଧେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଫଳ ଲାଭ କରେ—ସନ୍ତାନହୀନ ବ୍ୟକ୍ତି ପୁତ୍ର ଲାଭ କରେ, ଦରିଦ୍ର ଧନୀ ହୋଇଯାଏ। ଯିଏ ସଂକ୍ରାନ୍ତି, ସୋମବାର, କିମ୍ବା ଗ୍ରହଣରେ ପୂଜା କରେ, ସେ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ ଇନ୍ଦ୍ର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋର ଲୋକରେ ଆନନ୍ଦରେ ବସିଥାଏ। ହେ ଦେବୀ, ଏହି ମୋର ପାପ ନାଶକ ଶକ୍ତିକୁ ତୁମକୁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଦେଲି। ଏହିପରି, ଦ୍ୱାଦଶମ ଲିଙ୍ଗ ହେଉଛନ୍ତି ଶିବ, ଲୋକପାଳମାନଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ। ଏକ ସମୟରେ, ଦେବୀ, ହଜାର-ହଜାର ଦାଇତ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସେମାନେ ପୃଥିବୀ, ପାହାଡ଼, ଅରଣ୍ୟ ଓ ଉଦ୍ୟାନ ଦଳିଦେଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ବେଦ ଓ ଶାଖାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସେମାନେ ଦାଇତ୍ୟମାନେ ଦ୍ୱାରା ଧ୍ୱଂସ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞପାତ୍ର ଭଙ୍ଗ ହେଲା, ମାଟିର ଭାଣ୍ଡ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବସ୍ତୁ ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ପୃଥିବୀରୁ ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ ଓ ଉତ୍ସବ ଉନ୍ମୂଳିତ ହେଲା। ଏହି ଦୁଃଖ ଓ ଭୟରେ, ସେମାନେ ହାତ ଜୋଡି କହିଲେ: "ତୁମେ ଆଗରୁ ନାମୁଚି ଓ ବୃଷପର୍ବଣରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲ। ଏବେ ଆମେ ମହାଭୟରେ ପଡ଼ିଛୁ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର।" ସେମାନଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀ ପ୍ରଭୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ସେଇ ଦାଇତ୍ୟମାନେ ରାତିରେ ବହିରେ ଯାଇ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏହି ଦୁଃଖରେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ମାରୁତମାନଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ, ପରାଜିତ ହୋଇ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚାଲିଗଲେ। ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ଯାଇ, ଜଳର ଦେବତା ମଧ୍ୟ ପରାଜିତ ହେଲେ। ଏହି ଭୟରେ, ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶରଣାଗତ ହେଲେ। ସେମାନେ ଭକ୍ତି ଓ ଏକାଗ୍ରତା ସହିତ କାଳବନକୁ ଗଲେ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ କୃପାରେ ସେଠାରେ ସଫଳତା ମିଳିବ ଏହି ଶୁଣି, ସେମାନେ ଦ୍ରୁତ ଚିତ୍ତରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ କଥା ଅନୁସରଣ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦାଇତ୍ୟମାନେ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ସଜାଇ ସେଠାରେ ଆସି ଦେବମାନଙ୍କୁ ଘେରି ନେଲେ। ଦେବମାନେ ତିନି ଲୋକର ଅବସ୍ଥା ବିଷୟରେ ଗଭୀର ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେମାନେ ନିୟମ ଅନୁସରଣ କରି, ଖପର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଦେହରେ ଭସ୍ମ ଲଗାଇ, ଛୋଟ ଘଣ୍ଟି ଓ ପାଉଁରେ ଗୁଞ୍ଜଣି ଚହାଲା, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ସେମାନେ ଏଠି ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୀପ୍ତିମାନ ଲିଙ୍ଗ ଦର୍ଶନ କଲେ। ସେହି ଲିଙ୍ଗରୁ ଏକ ଅଗ୍ନିଶିଖା ପ୍ରକଟ ହେଲା। ସେମାନେ ଏହି ଲିଙ୍ଗର ମହତ୍ତ୍ୱ ଉପଲବ୍ଧି କରି, ଏହାକୁ ଏକ ନାମ ଦେଲେ—"ଲୋକପାଳେଶ୍ୱର"। ଏହି ନାମ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବ। ପୁନଃ ସେମାନେ ନିଜ ଦିବ୍ୟ ଲୋକକୁ ଫେରିଗଲେ ଏବଂ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ହେ ଦେବୀ, ଯେଉଁ ଲୋକେ ଶିବଙ୍କ ଏହି ଲୋକପାଳେଶ୍ୱର ଦର୍ଶନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ କଦାଚିତ୍ ଦରିଦ୍ରତା, ରୋଗ କିମ୍ବା ଅକାଳମୃତ୍ୟୁକୁ ଭୋଗିବେ ନାହିଁ।