ଏଠି ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଗଳ୍ପ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ—ଯେଉଁଠି କିଛି ତପସ୍ୱୀଙ୍କୁ କୁହାଯାଏ, “ଏଠି, ହେ ତପସ୍ୱୀମାନେ, ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ଏଠାରେ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିପାରିବେ।” କିନ୍ତୁ ଏହି ସଫଳତା ପାଇଁ କିଛି ନିୟମ ଅଛି—ଇଚ୍ଛା ରୁପାନ୍ତରେ ତପସ୍ୟା ନଷ୍ଟ ହୁଏ, ଏବଂ ଅହଂକାର ଦ୍ୱାରା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ। ଯିଏ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧାରୁ ମୁକ୍ତ, ଇଚ୍ଛା ଏବଂ କ୍ରୋଧରୁ ଶୂନ୍ୟ, ଶୁଦ୍ଧ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଏବଂ ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତ ଧାରଣ କରେ, ସେଇ ଲୋକ ଅନ୍ୟଙ୍କର ଜନନୀଙ୍କୁ ମାତା ଭାବେ ଦେଖେ ଏବଂ ଅନ୍ୟଙ୍କର ଧନକୁ ମାଟିର ଚୁଆଁ ଭାବରେ ମନେ କରେ। ଏପରି ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତି ଏବଂ ସଫଳତା ଦୁଇଟି ଦେଖାଯାଏ। ଏହିପରି ଗୁଣ ଛାଡ଼ି, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟରେ ହଜାର ବର୍ଷ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ମଧ୍ୟ ସଫଳତା ଆସିବ ନାହିଁ। ତେଣୁ ସମସ୍ତେ ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ମହା କାଳବନକୁ ଯିବାକୁ ଉପଦେଶ ମିଳିଲା। ସେଠାରେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରିଲେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ ହୁଏ, ଏବଂ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କଲେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସଫଳତା ମିଳେ। ପୂର୍ବେ ରାଜା ବସୁମତଙ୍କ ପାଇଁ ତଳୱାର ଶିଳ୍ପ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ଥିଲା, ମହାତ୍ମା ହୈହୟ କ୍ଷୀର ସଂଧାନ ଶକ୍ତି ଲାଭ କରିଥିଲେ। ପୁରୁଣା ଦିନରେ ଅନୂରୁଣ ଅଦୃଶ୍ୟତା ଲାଭ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ଏହି ଲିଙ୍ଗ ଦର୍ଶନ କରି ଅଳକା ମଣି ପାଇଥିଲେ। ଆକାଶବାଣୀ ଶୁଣି ସେଇ ସିଦ୍ଧ ପୁରୁଷମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉଥିଲେ। ସେମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଲିଙ୍ଗ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ। ଏହିଠାରୁ ସିଦ୍ଧମାନଙ୍କର ନାଥ ସର୍ବଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିଶିଷ୍ଟ ହେଲେ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଭୂମିରେ ସଫଳତା ଅସୁବିଧା ହେବ ନାହିଁ। ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତି ବିନା କେବଳ ସଂଗରେ ଆସନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ସିଦ୍ଧେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବେ। ଯେଉଁଠି ମହାପାପ ଥିବା ଲୋକ ମଧ୍ୟ ସିଦ୍ଧେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିଥିଲେ ମକ୍ଷ୍ୟ ଲାଭ କରିଥିଲେ। ଯେଉଁମାନେ ନିୟମିତ ଶିଳ୍ପ ଓ ନିୟମ ସହିତ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେବତା ସିଦ୍ଧେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରନ୍ତି, ବିଶେଷ କରି କୃଷ୍ଣପକ୍ଷର ଅଷ୍ଟମୀ ଓ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ, ସନ୍ତାନହୀନ ଲୋକ ସନ୍ତାନ ପାଉଥିବେ, ଗରିବ ଧନୀ ହେଉଥିବେ। ଯେଉଁମାନେ ଦକ୍ଷିଣାୟନ, ସୋମବାର ବା ଗ୍ରହଣ ଦିନରେ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଚୌଦହ ଇନ୍ଦ୍ରର ଶାସନ କାଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋର ଲୋକରେ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରିଥିବେ। “ହେ ଦେବୀ, ପାପ ନାଶ କରୁଥିବା ଏହି ମୋ ଶକ୍ତି ତୁମକୁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଦେଲି।” “ହେ ଦେବତାଙ୍କର ମହିଳା, ଏହି ଦ୍ୱାଦଶ ହେଉଛନ୍ତି ଶିବ, ଜଗତର ରକ୍ଷକଙ୍କର ନାଥ। ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ହଜାର-ହଜାର ଦୈତ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସେମାନେ ପୃଥିବୀ, ପାହାଡ଼, ଅରଣ୍ୟ, ଉଦ୍ୟାନ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦଳି ଦେଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସେମାନେ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଦ୍ୱାରା ନିଗଳିତ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ ପାତ୍ର ଭଙ୍ଗ ହେଲା, ମାଟି ଦେଉଳ ଓ ପାତ୍ର ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ପୃଥିବୀରୁ ଯଜ୍ଞ ଓ ଉତ୍ସବ ଶୂନ୍ୟ ହେଲା। ଏହି ଦୁଃଖରେ ଭାଗିଦାର, ଖାଲି ହାତ ଜୋଡ଼ି, ସମସ୍ତେ କହିଲେ—‘ତୁମେ ପୂର୍ବରୁ ନାମୁଚି ଓ ବୃଷପର୍ବଣି ଠାରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲ। ଏବେ ମଧ୍ୟ, ହେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଦେବତା, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର; ଆମେ ଭୟରେ ଆଛୁ।’ ସେମାନଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦାଧାରୀ ଭଗବାନ୍...” ସେଇ ସମୟରେ ଦୈତ୍ୟମାନେ ରାତିରେ ବାହାରି ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏପରି ଦୁଃଖରେ, ମାରୁତମଣ୍ଡଳ ନାଥ ଇନ୍ଦ୍ର ପରାଜିତ ହେଲେ ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ। ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ଯାଇ, ଜଳନାଥ ମଧ୍ୟ ଦୈତ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହରାଇଗଲେ। ସମସ୍ତେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶରଣ ନେଲେ। ଦେବମାନେ ଭକ୍ତି ଏବଂ ଏକାଗ୍ରତା ସହିତ ମହା କାଳବନକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ତାଙ୍କର କୃପା ଦ୍ୱାରା ସଫଳତା ମିଳିବ ବୋଲି ଆଶ୍ୱାସନ ମିଳିଲା। ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି ବେଳେ, ସେଠି ସେମାନେ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଚାରିପାଖରେ ଅଘାତ ହେଲେ।