ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ଦାରୁବନରେ କିଛି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଯୋଗରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ। କେହି କେହି କେବଳ ଶାକ ଖାଇ ଜୀବନ ଯାପନ କରୁଥିଲେ, କେହି କିଛି ମଧ୍ୟ ଖାଉନଥିଲେ, ଆଉ କେହି କେବଳ ପତ୍ର ଖାଇ ରହୁଥିଲେ। କେହି ନିଜେ ଶୂରବଦ୍ଧାସନରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ, କେହି ଆଉ ଧୂମପାନରେ ମଗ୍ନ ଥିଲେ। ଅନ୍ୟ କେହି ଶାନ୍ତ ମନରେ କୃଚ୍ଛ୍ର ଓ ଚାନ୍ଦ୍ରାୟଣ ଭଳି କଠିନ ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଥିଲେ। ଏମିତି ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ ସେମାନେ ଚିନ୍ତା କରିଲେ—“କିପରି ଆମେ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିପାରିବୁ?” ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ, ପୂର୍ବରୁ ଋଷିମାନେ ଗୀତ କରିଥିବା ଶାସ୍ତ୍ର ଫଳହୀନ ହୋଇଯାଇଥିଲା। କେହି କାଜଳ, କେହି ଗୁଳି, କେହି ପଦୁକା ପିନ୍ଧି ଚାଲିଥିଲେ। ଏଭଳି ଚିନ୍ତାଶୀଳ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଭାବରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ହଠାତ୍ ଏକ ଦେହହୀନ ଶବ୍ଦ ଆକାଶରୁ ଶୁଣାଗଲା—“ହେ ଉତ୍ତମଜନମାନେ, ଏହି ଭୂମିରେ ଶାସ୍ତ୍ର ଫଳହୀନ ବୋଲି ଅବହେଳା କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଏଠି ଦେଖ, ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିପାରିବ। ଇଚ୍ଛା ଥିଲେ ତପସ୍ୟା ନଷ୍ଟ ହୁଏ, ଅହଂକାର ଥିଲେ ଆଶ୍ଚର୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ। ଯିଏ ଦ୍ୱେଷ ଓ ଇଚ୍ଛା-କ୍ରୋଧ ରହିତ, ଶୁଦ୍ଧ ଭାବନାରେ ଏକାଗ୍ର ଓ ଶାନ୍ତ, ଅନ୍ୟଙ୍କର ଜନନୀଙ୍କୁ ମାତା ଭାବେ ଦେଖେ, ଅନ୍ୟଙ୍କର ଧନକୁ ମାଟି ଭାବେ ଦେଖେ, ସେମାନଙ୍କରେ ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ତପସ୍ୟା ଓ ସିଦ୍ଧି ଦୃଢ଼ ହୁଏ। ଏହା ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କ୍ୱିଛି ଉପାୟରେ ହଜାର ବର୍ଷ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ମଧ୍ୟ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ ହେବ ନାହିଁ। ଏବେ ତମେ ସମସ୍ତେ ଏକାଗ୍ର ମନେ ମହା କାଳବନକୁ ଯାଅ। ସେଠାରେ ସେ ଦେବଙ୍କୁ ଦେଖିବାରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ ହେବ; ଭକ୍ତିସହିତ ଉପାସନା କଲେ ସେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସିଦ୍ଧିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ପୂର୍ବରୁ ରାଜା ବସୁମତଙ୍କ ପାଇଁ ତଳୱାର ଚଳାଇବାର କୌଶଳ ଅତି ଦୁର୍ଲଭ ଥିଲା। ମହାତ୍ମା ହୈହୟ ତଳୱାର ଚଳାଇବାର ଶକ୍ତି ପଦୁକା ଦ୍ୱାରା ପାଇଥିଲେ। ପ୍ରାଚୀନ ଦିନରେ ଅନୂରୁଣ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେବାର ସିଦ୍ଧି ଓ କାଜଳ ଲାଗିବାର ଶକ୍ତି ଏହି ଲିଙ୍ଗ ଦର୍ଶନ କରି ପାଇଥିଲେ। ଏହି ଦେବବାଣୀ ଶୁଣି ସେହି ସିଦ୍ଧପୁରୁଷମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ଭରିଗଲେ। ସେମାନେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧିର ଦାତା। ସେଠାରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇ, ସିଦ୍ଧମାନଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ; ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଭୂମିରେ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିବା କଠିନ ହେବ ନାହିଁ। ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତି ବିନା କେବଳ ସାଙ୍ଗ ହେବା ପାଇଁ ଆସନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ସିଦ୍ଧେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବେ। ଯେଉଁମାନେ ମହାପାପୀ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସିଦ୍ଧେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଉଦ୍ଧାର ପାଇବେ। କିନ୍ତୁ ଯିଏ ଶିଷ୍ଟ ଭାବରେ, ନିୟମିତ ଭାବେ ସିଦ୍ଧେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରେ, ବିଶେଷକରି କୃଷ୍ଣପକ୍ଷର ଅଷ୍ଟମୀ ଓ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଫଳ ପାଇଥାଏ। ଯେଉଁ ପୁରୁଷଙ୍କ ପୁଅ ନାହିଁ, ସେ ପୁଅ ପାଇଥାଏ; ଗରିବ ଲୋକ ଧନ ପାଇଥାଏ। ଯିଏ ଯେଉଁ ଦିନ ସଂକ୍ରାନ୍ତି, ସୋମବାର, କିମ୍ବା ଗ୍ରହଣରେ ପୂଜା କରେ, ସେ ମୋର ଲୋକରେ ଚୌଦ୍ଦ ଇନ୍ଦ୍ର ରାଜ୍ୟ କରିଥିବା ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରେ। ହେ ଦେବୀ, ମୋର ଏହି ଶକ୍ତି ଯାହା ପାପ ନାଶ କରେ, ତୁମକୁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଦେଲି। ଜାଣ, ଦ୍ୱାଦଶ ଶିବ, ସେଁଠି ଲୋକପାଳଙ୍କ ନାଥ। ପ୍ରାଚୀନ ସମୟରେ ହେ ଦେବୀ, ହଜାର ହଜାର ଦୈତ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଥିଲେ। ସେମାନେ ଏହି ପୃଥିବୀ, ତାହାର ପାହାଡ଼, ଅରଣ୍ୟ ଓ ଉଦ୍ୟାନ ସମସ୍ତ ଦଳିଦେଇଥିଲେ। ବେଦ ଓ ଶାଖାରେ ପାରଙ୍ଗତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିଷ୍ପତ୍ତି ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞପାତ୍ର ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ମାଟିର ଭାଣ୍ଡ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପକରଣ ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ଏହିପରି ଦେବୀ, ପୃଥିବୀରେ ଯଜ୍ଞ ଓ ଉତ୍ସବ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ସେମାନେ, ଭୟଭୀତ ଓ ଭୂଖା, ହାତ ଜୋଡି କହିଲେ—“ପୂର୍ବରୁ ତୁମେ ନମୁଚି ଓ ବୃଷପର୍ବଣରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲ।