ଏକ ସମୟରେ, ମୋର ଆଜ୍ଞାନୁସାରେ ଦ୍ବାରରେ ଏକ ଦୃଢ଼ ରୋକା ଲଗାଇବାକୁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରାଯାଇଥିଲା। ଏହା ପରେ ଦେବତାମାନେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ବିସ୍ଥାପିତ ହେଲେ, ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗ ଦ୍ବାର ଅଟକାଯିବାରୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଭୟରେ ଅତିକ୍ରମିତ ହେଲେ। ସେମାନଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଏହି ସ୍ୱର୍ଗ ଦ୍ବାର ଅଟକାଯିବା ବିଷୟରେ ସମସ୍ତ କଥା ସ୍ପଷ୍ଟ କରାଯିଲା। ଦ୍ବାର ଅଟକାଯିବାରୁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ଅତି କଷ୍ଟକର ହେଲା; ସେମାନେ ଚିନ୍ତା କଲେ, "କିପରି ଆମେ ଏହି ଦିବ୍ୟ ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିପାରିବା?" ଏବଂ କହିଲେ, "ଓ ପ୍ରଜାପତି, ସ୍ୱର୍ଗ ନଥିଲେ ଆମେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିପାରୁନାହିଁ।" ଦେବତାମାନଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, "ସେ ଯିଏ ସୃଷ୍ଟି ଓ ବିନାଶର କର୍ତ୍ତା, ସେ ରକ୍ଷକ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଆମର ପରମ ଆଶ୍ରୟ, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା, ପୂଜା ଓ ନମସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ। ତେଣୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସରେ ଶିବଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ନେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର। ଏବଂ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହିତ ଏକାଠି ହୋଇ, ଓ ଇନ୍ଦ୍ର, ମୋର ଆଜ୍ଞାରେ ଶୀଘ୍ର ଯାଅ। ସ୍ୱର୍ଗ ଦ୍ବାରରେ ଏକ ପରମ ଲିଙ୍ଗ ଅଛି, ଓ ବାସବ, ଏହାକୁ ଶୀଘ୍ର ପୂଜା କର, ତାହାପରି ତୁମେ ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ପାଇବ।" ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଦେବତାମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗ ଦ୍ବାର ଓ ପୁଣ୍ୟ ଦେଇଥିବା ପରମ ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖିଲେ। ସମସ୍ତେ, ମହାନ୍ତ, ପୂର୍ବରୁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ମୁଁ ଆଜ୍ଞା ଦେଇଥିବା ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗଣମାନେ ଏବେ ଫେରିଯାଅ। ସ୍ୱର୍ଗ ଦ୍ବାର ଦେଇଥିବା ଦେବତାକୁ ଦେବମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଦେଖିଛନ୍ତି। ଏହିପରି, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗଣମାନେ ଏକାଠି ହୋଇ ସ୍ୱର୍ଗ ଦ୍ବାରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସ୍ୱର୍ଗ ଦେଇଥିବା ଦେବତା ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବେ। ଯେଉଁମାନେ ଏହି ଜଗତରେ ଶିବଙ୍କୁ, ସ୍ୱର୍ଗ ଦ୍ବାର ନାଥକୁ ଦେଖନ୍ତି, ଦେବତାକୁ ଦେଖନ୍ତି, ଯଦି ଯାହାକି ଅପ୍ରତ୍ୟାଶିତ ଭାବରେ ମଧ୍ୟ ଦେଖନ୍ତି— ଏହି ଦେଖିବାରୁ ଏକ ହଜାର ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ପୁଣ୍ୟ ଉପଜିଥାଏ; ଏକ ହଜାର ପୂର୍ବ ଜନ୍ମର ପାପ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। ଅଷ୍ଟମୀ, ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ କିମ୍ବା ଚନ୍ଦ୍ର ଦିନରେ, ଓ ଦେବୀ, ଯେଉଁମାନେ ମୋର ଶରୀରକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପୁନଃ ଜନ୍ମ ନେଇନାହିଁ। ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କଲେ, ଦଶ ଶତ କୋଟି ପୁଣ୍ୟ ମିଳିଥାଏ। ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ, ପ୍ରଶଂସା କଲେ, କିମ୍ବା ପୂଜା କଲେ—ଇଚ୍ଛା ଥିଲେ କିମ୍ବା ନଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରତିଦିନ ଦେଖନ୍ତି— କେବଳ ଦେଖିବାରୁ ମଧ୍ୟ ବିଷର ପ୍ରଭାବ ହେଉନାହିଁ। ଏଉଁପରି, ସର୍ପମାନେ ତାଙ୍କ ମାଆଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଭଙ୍ଗ କରିଥିବାରୁ ଶାପିତ ହେଲେ। ଜନମେଜୟଙ୍କ ଯଜ୍ଞରେ ଅଗ୍ନି ସର୍ପମାନେ ଦହିବ। ସମସ୍ତେ ନିଜ-ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଜୀବନର ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଚାଲିଗଲେ, ମହାନ୍ତ। କମ୍ବଳା ନାମକ ସର୍ପ ପିତୃଲୋକକୁ ଗଲେ। କାଳିୟ, ଭୟରେ ଅତିକ୍ରମିତ ହୋଇ ଯମୁନା ନଦୀରେ ଲୁଚିଗଲେ। ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ସର୍ପ-ରାଜା, ନାଗମାନେ ସମେତ, ପ୍ରୟାଗକୁ ଗଲେ। ତାପରେ, ତାଙ୍କ ମାଆଙ୍କ ଗୋଦିରେ ବସି ଏକ ନାଗ କମ୍ପିତ ହୋଇ ନମସ୍କାର କଲେ ଏବଂ କହିଲେ, "ଓ ଦେବ, ଆମେ ତୁମ ସାମ୍ନାରେ ଆମ ରୁଷ୍ଟ ମାଆଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶାପିତ ହୋଇଛୁ। ରାଜା ଜନମେଜୟଙ୍କ ସର୍ପ-ଯଜ୍ଞ ହେବ। ଏବଂ ତୁମେ, ମୋ ସନ୍ତାନ, ମୋର ଆଜ୍ଞାରେ, ବଡ଼ କାଳବନକୁ ଯାଅ। ବଡ଼ ମାୟା ସମୀପରେ ଦେବତାଙ୍କ ନାଥଙ୍କୁ ପୂଜା କର।" ଏହିପରି, ଦେବୀ, କର୍କୋଟ ଏକାଗ୍ରତାରେ ଏଠାକୁ ଗଲେ; ଦେବତାଙ୍କ ନାଥ ତାଙ୍କୁ ଖୁସି ହୋଇ ଏକ ବର ଦେଲେ। ସେହି ଦୁଷ୍ଟ ଦଣ୍ଡଶୂକ ସର୍ପମାନେ, ଅପକର୍ମରେ ଦୁଷ୍ଟ ଏବଂ ବିଷରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ— ଏହିପରି ଦିବ୍ୟ ଘଟଣା ଘଟିଲା, ଦେବତାମାନେ ଶିବଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ନେଇ ସ୍ୱର୍ଗ ଦ୍ବାରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ନାଗମାନେ ନିଜ-ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଯାଇ ଶିବ ପୂଜା କଲେ, ଏବଂ ଦେବତାଙ୍କ ଦୟାରେ ସମସ୍ତେ ଉଦ୍ଧାର ହେଲେ।