ହେ ଦେବୀ, ଯେଉଁ ଲୋକେ ପୁଣ୍ୟ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏହି ଲିଙ୍ଗର ଦର୍ଶନ କରିଲେ ପାପ ନାଶ ହୁଏ; ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ ଯଦି ଏହାର ପୂଜା କରାଯାଏ, ଦେବତା ସେହି ପାପକୁ ଦୂର କରିଦେଇଥାନ୍ତି। ହେ ସୁନ୍ଦର-ମୁଖୀ, ଯେଉଁମାନେ ଅନେକ ସମୟ ଅବସରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଅପୂର୍ବ ସମୃଦ୍ଧି, ଧର୍ମ, ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ଓ ରୋଗ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ଅପରିମିତ ବିରୋଧୀ ମୁକ୍ତି ଓ ଅନ୍ୟ ଯେଉଁ କିଛି ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି, ସେହି ସବୁ ଲାଭ କରନ୍ତି। ହେ ପ୍ରିୟ, ଯେଉଁ ଗଣେଶମାନେ ମୋତେ ଭକ୍ତି କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି; ଦେହ ଛାଡିବା ପରେ ସେମାନେ ମୋର ପ୍ରିୟ ଧାମକୁ ଦେଖନ୍ତି। ହେ ଦେବୀ, ଏହିପରି ପାପ ନାଶକ ଶକ୍ତି ବିଷୟରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ବିସ୍ତାରରେ କହିଦେଲି। ଏହି ଶକ୍ତି ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ କରେ, ସ୍ବର୍ଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଫଳ ଦେଇଥାଏ। ହେ ଦେବୀ, ତୁମେ ଯେତେବେଳେ କୈଳାସ ପର୍ବତରେ ଆସିଥିଲ, ଆମେ ସେଠାରେ ଆମର ପ୍ରିୟାମାନେ ଓ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପରିବାର ସହ ଏକ ଯଜ୍ଞରେ ଆମନ୍ତ୍ରିତ ହୋଇଥିଲୁ। ହେ ବିଶାଳ-ନୟନୀ, ତୁମେ ସେଥିରେ ମନେ ପକାଇଛ କି, ନାହିଁ କି ତୁମର ପିତା ସେଥିରେ ଭୁଲିଗଲେ? ସେମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେ ସମୟରେ ତୁମେ କେବେ ଅପମାନିତ ଅନୁଭବ କରିନଥିଲ। କିନ୍ତୁ ପରେ, ଦୁଃଖରେ ଅତିବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇ, ସେମାନେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ପ୍ରଭୁଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଦୁଃଖ ଦେଇଥିବା କଥା ଶୁଣି, ଦକ୍ଷ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ। ମୁଁ ତୁମକୁ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଥିବା ଦେଖିଲି, ତୁମର ଅନ୍ତ ହୋଇଥିଲା। ତାପରେ ଶତ-ଶତ ଭୟଙ୍କର ଗଣମାନେ ଧନୁଷ ତୀର ଝଡ଼େଇ, ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନା କରି ଯୁଦ୍ଧକୁ ଯାଇଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବତା, ବସୁମାନେ ଓ ସୂର୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ଯୋଗ ଦେଇଥିଲେ। ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ତୀର ବର୍ଷା କରି, ମେଘ ଭଳି ତୀର ବର୍ଷା କରିଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଳଶାଳୀ ଏକ ଗଣା ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ବୀରଭଦ୍ର। ତାଙ୍କ ଆଘାତରେ ଜଣେ ଅବଚେତନ ହୋଇ ବସିଗଲେ। ହଠାତ୍ ଆକ୍ରମଣରେ ଗଜପତି ଭୟଙ୍କର ଦହାଡ଼ ଦେଲେ। ଏହି ମଧ୍ୟରେ ଦେବତାମାନେ ପରାଜିତ ହୋଇ ଦୌଡ଼ିଗଲେ। ତାପରେ ବିଷ୍ଣୁ ରୋଷରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ସ୍ୱର୍ଗ ଧାମକୁ ଦେଖିଲେ। ସେଇ ସମୟରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ବିପୁଳ ବେଗରେ ଆସିଗଲା। ଏହି ଅପରାଜିତ ଚକ୍ର ଧାରଣ କରାଯିବା ସମୟରେ, ତାଙ୍କୁ ପାଦରେ ଧରି ଦୂରକୁ ପଡ଼ା ମାଡ଼ିଦିଆଗଲା। ତାଙ୍କ ମୁଁହରୁ ରକ୍ତ ଓ କଫ ଝରିଲା, କିନ୍ତୁ ଗଦା ଘାତରେ ମଧ୍ୟ ସେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ ନାହିଁ। ତାପରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରମଥମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଅତିକ୍ରମିତ ହେଲେ। ମୋତେ ତ୍ରିଶୂଳ ଧାରଣ କରି ଦେଖି, ବିଷ୍ଣୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ଭୟରେ ତାଙ୍କ ମନ ଆବୃତ ହୋଇଗଲା, ସେ ଦୃଶ୍ୟ ଥିଲେ ନାହିଁ। ମୁଁ ତାପରେ ସେହି ସେନାକୁ ସ୍ୱର୍ଗ ଦ୍ୱାରେ ରଖିଲି। ମୋ ଆଦେଶରେ ସେଠି ଦ୍ୱାରରେ ଏକ ଅଟକାଅ ହେବା ଉଚିତ୍। ଏହାପରେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଦେବତାମାନେ ବହିଷ୍କୃତ ହେଲେ, ସେମାନେ ଜିତିଗଲେ। ସ୍ୱର୍ଗ ଦ୍ୱାର ଅଟକାଯିବାରୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଭୟରେ ଅନ୍ତର୍ଭୂତ ହେଲେ। ସେମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ସ୍ୱର୍ଗ ଦ୍ୱାର ଅଟକାଯିବା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିବରଣୀ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ଦ୍ୱାର ଅଟକାଯିବାରୁ ପ୍ରବେଶ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟକର ହେଲା; "କିପରି ଆମେ ଏହି ସ୍ୱର୍ଗ ଧାମକୁ ପହଞ୍ଚିବା?"—ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠିଲା। "ହେ ପ୍ରପିତାମହ, ସ୍ୱର୍ଗ ବିନା ଆମ ପାଇଁ କୌଣସି ଆନନ୍ଦ ନାହିଁ,"—ସେମାନେ କହିଲେ। ସେମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, "ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା, ପୂଜା ଓ ନମସ୍କାର କର; ସେ ସୃଷ୍ଟି ଓ ପ୍ରଳୟର ସ୍ୱାମୀ, ରକ୍ଷକ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଓ ଆମର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆଶ୍ରୟ। ତେଣୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସରେ ଶିବଙ୍କ ଶରଣ ନିଅ। ଦେବତାମାନେ ସହିତ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ମୋ ଆଦେଶରେ ଶୀଘ୍ର ଯାଅ।