ମୁଁ ଦେହ ଜଳିଉଥିବାବେଳେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପ ମୋତେ ଘେରି ନେଲା। ମୁଁ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥକୁ ଗଲି, କିନ୍ତୁ ଏହି ଭୟଙ୍କର ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳିଲା ନାହିଁ। ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ଦିବ୍ୟ ଶବ୍ଦ ଭୂତହୀନ ଭାବରେ ଶୁଣାଗଲା—“ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମେ ମହାକାଳବନ ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ର ସୃଷ୍ଟି କରିଛ; ଏହି କ୍ଷେତ୍ର କିପରି ମହାପାପକୁ ନଶ୍ଟ କରେ, ତୁମେ ଜାଣିନାହିଁ। ସେଠାରେ, ହାତୀର ଆକୃତି ନିକଟରେ ମହା ଲିଙ୍ଗ ବିଦ୍ୟମାନ ଅଛି।” ମୁଁ ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କଥା ଶୁଣି, ତୁରନ୍ତ ସେଠାକୁ ଗଲି। ସେହି ସମୟରେ, ମୋ ହାତରୁ ଖପର ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଏହି ଦେବତା, କପାଳେଶ୍ୱର ନାମରେ ପରିଚିତ, ଦର୍ଶନ କରିଲେ। ସେତେବେଳେ, ତାଙ୍କୁ ଅନେକ କପାଳରେ ଘିରିଥିବା ଲିଙ୍ଗ ଦେଖାଗଲା। ଏହି କାରଣରୁ, ଏହି ଲିଙ୍ଗ ପୃଥିବୀରେ କପାଳେଶ୍ୱର ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା। ହେ ଦେବୀ, ଯେଉଁ ଲୋକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କର୍ମ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଉତ୍ତମ ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବେ। ଏହି ଲିଙ୍ଗର ଦର୍ଶନରେ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ; ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀରେ ଉପାସନା କଲେ, ଦେବତା ସେହି ପାପକୁ ଦୂର କରନ୍ତି। ହେ ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ ଥିବା ଦେବୀ, ଯେଉଁମାନେ ଅପେକ୍ଷାକ୍ରମରେ ଉପାସନା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଶ୍ରୀ, ଧର୍ମ, ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ଓ ରୋଗମୁକ୍ତି ପାଇବେ। ସେମାନେ ଅପୂର୍ବ ବିରୋଧୀମୁକ୍ତି ଓ ଚାହିଁଥିବା ଅନ୍ୟ ଫଳ ପାଇବେ। ହେ ପ୍ରିୟା, ମୋତେ ଭକ୍ତି କରୁଥିବା ଗଣେଶମାନେ ପାପମୁକ୍ତ ହେବେ; ଦେହ ଛାଡ଼ିବା ପରେ, ସେମାନେ ମୋ ପ୍ରିୟ ନିବାସ ଦେଖିବେ। ହେ ଦେବୀ, ପାପ ନଶ୍ଟ କରୁଥିବା ଏହି ଶକ୍ତିକୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଛି। ହେ ଦେବୀ, ଏହି କ୍ଷେତ୍ର ସମସ୍ତ ପାପକୁ ଦୂର କରେ ଓ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ମୋକ୍ଷର ଫଳ ପ୍ରଦାନ କରେ। ହେ ଦେବୀ, ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପାହାଡ଼ କୈଲାସରେ ପହଞ୍ଚିଥିବାବେଳେ, ଆମେ ଆମ ପ୍ରିୟା ଓ ପରିକର ସହିତ ଯଜ୍ଞକୁ ଆମନ୍ତ୍ରିତ ହେଲୁ। ହେ ବିଶାଳ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଦେବୀ, ତୁମେ ସେହି ଘଟଣା ମନେ କରୁଛ, କିମ୍ବା ତୁମର ପିତା ଭୁଲି ଯାଇଛନ୍ତି? ସେମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେତେବେଳେ ତୁମେ କିଛି ଅପମାନ ଅନୁଭବ କରିନାହିଁ। ତାପରେ, ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ ହୋଇ, ସେମାନେ ସୃଷ୍ଟିର ନାଥଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। ସେହି କଠୋର କଥା ଶୁଣି, ଦକ୍ଷ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ। ହେ ଦେବୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଭୂମିରେ ଶୟାନ ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖିଲି, ତୁମର ଅନ୍ତ ହୋଇଥିଲା। ତାପରେ, ଶତ-ଶତ ଏବଂ ହଜାର-ହଜାର ଭୟଙ୍କର ଗଣମାନେ ଧନୁରୁ ଅସ୍ତ୍ର ବର୍ଷା କରି, ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ। ସେତେବେଳେ, ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ, ବସୁମାନେ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟମାନେ ଏକଠା ହେଲେ। ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଗଲେ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ର ଚାଲାଇ, ବଦଳ ଭଳି ଅସ୍ତ୍ର ବର୍ଷା କରୁଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବୀରଭଦ୍ର ନାମକ ଗଣ ଥିଲେ, ଯିଏ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ତାଙ୍କର ଘାତରେ ଜଣେ ଅବାହାନ ହୋଇ ବସିଗଲେ। ଅଚମ୍ବିତ ଭାବରେ ଘାତ ଖାଇ, ହାତୀର ନାଥ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କରିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦେବମାନେ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ପରାଜିତ ହୋଇ ପଛ ଫେରିଗଲେ। ତାପରେ, ବିଷ୍ଣୁ କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଦିବ୍ୟ ନିବାସ ଦେଖିଲେ। ସେହି ସମୟରେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଅତି ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ଆଗେଇଗଲା। ସେହି ଅପରାଜିତ ଚକ୍ର, ଦାନବ ନାଶକ, ଧରାପଡ଼ିଲା। ତାଙ୍କୁ ପାଦରେ ଧରି, ଦୂରରେ ଭୂମିରେ ଜୋରଦାର ଘାତ ଦିଆଗଲା। ମୁଁ ଦେଖିଲି, ତାଙ୍କ ମୁଁହୁଁରୁ ରକ୍ତ ଓ କଫ ଝାଡ଼ିଲା, କିନ୍ତୁ ଗଦା ଘାତରେ ମରିଲେ ନାହିଁ। ତାପରେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରମଥମାନେ ପରାଜିତ ହେଲେ। ମୁଁ ତ୍ରିଶୂଲ ଧରିଥିବା ଦେଖି, ବିଷ୍ଣୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ମୋ ପ୍ରଭାବରେ ଭୟାକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ମନ ଭୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ହେ ଦେବୀ, ତାପରେ ମୁଁ ସେହି ସମସ୍ତ ସେନାକୁ ସ୍ୱର୍ଗର ଦ୍ୱାରରେ ଉପସ୍ଥାପନ କରିଥିଲି।