ଏପରି ଘଟଣାରେ, ଶତ-ଶତ, ଲକ୍ଷ-ଲକ୍ଷ, କୋଟି-କୋଟି ଘଟଣା ଘଟିଗଲା। ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନୀମାନେ କହିଲେ, “ଏହା କାହାରି କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ।” ପରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମୋତେ ବିଭିନ୍ନ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ପ୍ରଶଂସା କରିଲେ। ତାପରେ, ହେ ଦେବୀ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଉପରେ କୃପାବଶତଃ ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲି। ଏହା ପରେ, ସେହି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କହିଲେ, “ତୁମର ବଧ ଅଜ୍ଞାନବଶତଃ ଘଟିଛି।” ସେମାନେ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ, “ହେ ପ୍ରଭୁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ବଧ ର ପାପ ନାଶ ପାଇଁ ଆମେ ତୁମର କୃପା ଅଭିଲାଷୀ।” ସେହି ସମୟରେ, ସେହି ଦ୍ୱିଜମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିବାବେଳେ, ତୁମେ ଏହି ଶବ୍ଦ କହିଲେ: “ଏଠି ଏକ ପ୍ରାଚୀନ ଲିଙ୍ଗ ଅଛି, ଯାହା କାଳ ପ୍ରତିକୂଳତାରେ ଲୁଚିଯାଇଥିଲା। ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ପୂର୍ବେ ଏକଥର ବ୍ରାହ୍ମଣ ବଧ କରିଥିଲି। ଏହାରୁ ମୋତେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ବ୍ରାହ୍ମଣ ବଧ ର ପାପ ଲାଗିଗଲା। ସେହି ପାପରେ ଜଳିଉଠି, ମୁଁ ପୂରା ଆବୃତ ହେଇଗଲି। ମୁଁ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ଗଲି, କିନ୍ତୁ ପାପ ରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳିଲା ନାହିଁ। ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଏକ ଦେବବାଣୀ ନିର୍ଦେହ ରୂପେ ଶୁଣିଲି: ‘ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମେ ମହାକାଳବନର ସୃଷ୍ଟି କରିଛ; ଏହି କ୍ଷେତ୍ର କେମିତି ମହାପାପ ନାଶ କରେ, ତୁମେ ଜାଣିନାହାଁ। ସେହି କ୍ଷେତ୍ରରେ ଏକ ମହାଲିଙ୍ଗ ଅଛି, ଯାହା ହାତୀ ରୂପ ନିକଟରେ ଅବସ୍ଥିତ।’ ଏହି ଉତ୍ତମ ବାଣୀ ଶୁଣି, ମୁଁ ତୁରନ୍ତ ସେଠାକୁ ଗଲି। ସେହି ସମୟରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ମୋ ହାତରୁ ଖପର ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସେହି ଦେବତାଙ୍କୁ ‘କପାଳେଶ୍ୱର’ ଭାବେ ଦେଖିଲେ। ସେମାନେ ଦେଖିଲେ ଲିଙ୍ଗଟି ଅନେକ ଖପର ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଛି। ଏହି କାରଣରୁ, ଏହା ପୃଥିବୀରେ ‘କପାଳେଶ୍ୱର’ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ହେ ଦେବୀ, ଯେଉଁ ଲୋକେ ପୁଣ୍ୟ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ରୁଷ୍ଟିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏହି ଲିଙ୍ଗ ଦର୍ଶନ କରିଲେ ପାପ ନାଶ ହୁଏ; ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ ଯଦି ପୂଜା କରାଯାଏ, ଦେବତା ସେହି ପାପ ହରଣ କରନ୍ତି। ହେ ସୁନ୍ଦରାନନେ, ଯେଉଁମାନେ ଅନୁଷ୍ଠାନ ଅବସରେ ମଧ୍ୟ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଅପୂର୍ବ ସମୃଦ୍ଧି, ଧର୍ମ, ଦୀର୍ଘାୟୁ, ଓ ରୋଗ ରହିତ ଜୀବନ ପାଇଥାନ୍ତି। ସେମାନେ ଅପୂର୍ବ ବିଜୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଚାହିଦା ମଧ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥାନ୍ତି। ମୋତେ ଭକ୍ତି କରୁଥିବା ଗଣେଶମାନେ ପାପ ମୁକ୍ତ ହେବେ; ଦେହ ଛାଡ଼ିବା ପରେ, ସେମାନେ ମୋ ପ୍ରିୟ ଧାମକୁ ଦେଖିପାରିବେ। ହେ ଦେବୀ, ଏହିପରି ପାପ ନାଶକ ଶକ୍ତିକୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛି। ଏହା ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ କରେ ଓ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ। ହେ ଦେବୀ, ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ପରମ ପବିତ୍ର କୈଳାସ ପର୍ବତକୁ ଆସିଥିଲ, ଆମେ, ଆମର ପ୍ରିୟାମାନେ ଓ ସାଥୀମାନେ, ଯଜ୍ଞରେ ଆମନ୍ତ୍ରିତ ହେଇଥିଲୁ। ହେ ବିଶାଳନେତ୍ରେ, ଏହି ଘଟଣା ତୁମ ପିତା ଭୁଲିଗଲେ କି ତୁମେ ମନେ ପକାଇଛ? ସେମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେତେବେଳେ ତୁମେ କିଛି ଅପମାନ ବୋଧ କରିନଥିଲ। ପରେ, ଦୁଃଖରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ, ସେମାନେ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ସେହି କଠୋର କଥା ଶୁଣି, ଦକ୍ଷ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ। ହେ ଦେବୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଭୂମିରେ ଶୟାନ ଦେଖିଲି, ତୁମର ଅନ୍ତ ହୋଇଥିଲା। ତାପରେ ଶତ-ଶତ ଭୟଙ୍କର ଗଣମାନେ ଧନୁଷ ଧାରଣ କରି, ଭୟଙ୍କର ରବ କରି, ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଗଲେ। ସେଥିରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଭାସୁମାନେ, ଓ ସୂର୍ୟମାନେ ମିଶିଗଲେ। ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଗଲେ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଝଡ଼ି ପକାଇ, ମେଘରେ ବର୍ଷା ପଡ଼ିବା ପରି ତୀବ୍ର ବାଣ ପ୍ରବାହ କଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିରଭଦ୍ର ନାମକ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗଣ ଥିଲେ। ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେଉଁଥିବା ଆଘାତରେ ଏକ ଶୁର୍ବୀର ଅଚେତନ ହୋଇ ବସିଗଲେ। ହଠାତ୍, ବିରଭଦ୍ରଙ୍କ ଆଘାତରେ ହାତୀର ମହାପତି ଭୟଙ୍କର ରବ କରି ପଡ଼ିଗଲେ। ଏପରି ଭାବରେ, ଏହି ଦିବ୍ୟ କଥାରେ ସମସ୍ତ ଘଟଣା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଭାବେ ଘଟିଗଲା।