ମୁଁ ଏହି କଥାକୁ ତୁମକୁ କହୁଛି, ହେ ଦେବୀ—ଆମେ କେବେ କୈଳାସ କିମ୍ବା ମେରୁ ପର୍ବତକୁ ଯିବୁନାହିଁ। ଏଠାରେ ଯାହା ଆମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅମରାବତୀ, ଏହି ଭଲ ଭୋଗବତୀ ଅଟୁଟ ରହିଛି। ଏପରି ସମୟରେ, ହେ ଦେବୀ, ସ୍ୱର୍ଗ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇଗଲା; ଯିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କରି ସେ ତାଙ୍କର ଦେହକୁ ଛାଡିଦେଲେ। ମୋତେ ଛାଡି, ସମସ୍ତ ଦେବତା ମହାକାଳବନକୁ ଗଲେ। ଏହିପରି କଥା କହି, ସେ ତତ୍କ୍ଷଣାତ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମହାକାଳବନକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ ଏବଂ ଦେଖିଲେ, ଏହା ଦେବତାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିବା ଏବଂ ଅତି ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଅଛି। ସେଇ ସମୟରେ, ଏକ ଦେହହୀନ ସ୍ୱର କହିଲା—କର୍କୋଟକର ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ଏବଂ ମହାମାୟାର ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ। ଦେବତାମାନଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ଏପରି କଥା କହିବା ପରେ, ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ମନ ସେଥିରେ ଲୀନ ହୋଇଗଲା। ଶୁଭ ଫୁଲମାନେ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରି, ସେ ସୁନ୍ଦର ମୁହଁଥିବା ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ— “ଯେଉଁମାନେ ଦୁଷ୍କର୍ମ କରିଥିବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ଯଦି ତୁମକୁ ଦେଖିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ବିଶେଷକରି ଅଷ୍ଟମୀ କିମ୍ବା ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଦିନରେ କିମ୍ବା ଗ୍ରହ ପରିବର୍ତ୍ତନ ସମୟରେ, ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ବସି, ଚାହିଦା ରତ୍ନମାନେ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇ, ତେବେ ବିଭିନ୍ନ ଦାନ କିମ୍ବା ବହୁ ଯଜ୍ଞ କରିବାର କଣ ଉପକାର? ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟ ଯେଉଁ ଆଶା କରି ପୂଜା କରେ, ସେଥିରେ ସଫଳ ହୁଏ। ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କଥା କହିଛନ୍ତି—ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖିଥିବେ, ସେମାନେ ଧନ୍ୟ। ତେଣୁ ଏହିପରି କଥା କହି, ସେ ପୁଣିଥରେ ତ୍ରିଲୋକନାଥ ଲିଙ୍ଗଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ଏହି ଭଗବାନଙ୍କର ଯେଉଁ ଶକ୍ତି ପାପକୁ ନଶ୍ୱ କରେ, ହେ ଦେବୀ, ଏହି କଥା ତୁମକୁ କହିଲି। ମାତ୍ର ଦର୍ଶନ କରିଲେ ମଧ୍ୟ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ପାପ ନଶ୍ୱ ହୋଇଯାଏ। ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ, ବୈବସ୍ୱତ ମନୁର ଯୁଗରେ, ତ୍ରେତା ଯୁଗ ଆସିଥିଲା। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବସିଥିଲେ ଏବଂ ଅଗ୍ନିକୁ ହୋମ କରୁଥିଲେ। ସେଠାରେ ମୁଁ ଜରା ଛିନ୍ଦା ପିନ୍ଧି, ମୁଣ୍ଡ ମୁଁଡ଼ାଇ, ମୁଣ୍ଡ ଦଣ୍ଡ ଧରି, ହାତରେ ମୁଣ୍ଡ ଧରି, ମୁଣ୍ଡର ଅଳଂକାର ପିନ୍ଧିଥିଲି। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୋଇ ମୋତେ ବିକ୍ଷିପ୍ତ କଲେ: “ଚାଲ ହଟ୍, ପାପୀ, ଚାଲ ହଟ୍!” ସେମାନେ ବାରମ୍ବାର ଉପହାସ କଲେ। ବେଦରେ ଗାଇଯାଇଛି—“ଯେଉଁମାନେ ମୁଣ୍ଡ ବିନା, ସେମାନେ ପବିତ୍ର।” ତେବେ ମୁଁ ସେହି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ କହିଲି: “ଶୁଣ, ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ! ସଦା ଦୟାଶୀଳ ଲୋକମାନେ ସମସ୍ତ ଜୀବଙ୍କୁ ଦୟା ଦେଖାଇବା ଉଚିତ। ମୁଁ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ତପସ୍ବୀ, ଶରୀରରେ ଭସ୍ମ ଲଗାଇଛି। ମୁଁ ସଦା ମହାଦେବ, ବିଶ୍ୱନାଥଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ। ମୁଁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପାପ ନାଶକ ବ୍ରତ କରିଛି, ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ।” ମୋର କଥା ଶୁଣି, ସେମାନେ କହିଲେ: “ମୁଣ୍ଡ ଧାରଣ କରୁଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ବିଶେଷ ଭାବେ ନିନ୍ଦିତ।” ସେଠି ଏହି ଯଜ୍ଞରେ ଆଦିତ୍ୟ, ବସୁ, ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଅନ୍ଧ ଇନ୍ଦ୍ର, ବରୁଣ, ବାୟୁ, ଗରୁଡ, ପର୍ବତ, ସର୍ପମାନେ ସମସ୍ତେ ଆସିଥିଲେ। ମହାବ୍ରାହ୍ମଣ ଋଷିମାନେ ଏବଂ ଶୁଦ୍ଧ ଦିବ୍ୟ ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଏହିପରି ଅପବିତ୍ର ଜାଣି, କିପରି ତୁମେ ଏପରି କଥା କହିପାର? ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଏପରି କହିବା ପରେ, ମୁଁ ଏହି କଥା କହିଥିଲି। ଏହି କଥା କହିବା ସାଥିରେ, ହେ ଦେବୀ, ସେମାନେ ମୋତେ କଠୋର ଭାବରେ ଆଘାତ କଲେ। ତେବେ ମୁଁ ହସି, ଦର୍ଭା ଘାସରେ ଢାକା ଯଜ୍ଞବେଦିକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲି। ମୁଁ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ସେମାନେ ମୁଣ୍ଡଟିକୁ ଯଜ୍ଞମଣ୍ଡପରୁ ବାହାରେ ଫେଙ୍ଗିଦେଲେ।