ପବିତ୍ର ସରସ୍ୱତୀ ନଦୀ ପୂର୍ବଦିଗକୁ ବହିଥିବା କାରଣରୁ, ଏହାକୁ ଦଶଗୁଣ ଧର୍ମମୟ ଭାବରେ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ। ଏହି ଦିଗରୁ, ହେ ଦେବୀ, କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରକୁ ମଧ୍ୟ ଦଶଗୁଣ ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ। ତାହାଠାରୁ ମହାକାଳ ସ୍ଥାନକୁ ଦଶଗୁଣ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମନ୍ତ୍ରଣା କରାଯାଏ। ସେଠାରେ ଷଷ୍ଟି ହଜାର କୋଟି ଓ ଷଷ୍ଟି ଶତ କୋଟି ଶକ୍ତି ଏହି କ୍ଷେତ୍ରରେ ବିରାଜ କରୁଛନ୍ତି। ଏଠି ନିମିତ୍ତେ, ଯେଉଁଠି କୀଟ, ପୋକା ଓ ଉଡ଼ୁଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରନ୍ତି, ସେଠି ଯଜ୍ଞରେ—ନାରଦଙ୍କ ମୁଖରୁ ଏହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ମହିମା ଶୁଣି, ସେହି ଦେବମାନେ ତୁରନ୍ତ ସମସ୍ତ ଦେବଗଣ ସହିତ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ; ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ବିନାଶ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଅବିନାଶୀ ଭାବରେ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ। ସେଠାରେ ଅଦ୍ଭୁତ ସୁନ୍ଦର ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣମୟ ଓ ଶୁଭ ମହଳ ଥିଲା। ମାଣିକ୍ୟ ଓ ନୀଳମଣି ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ପ୍ରସ୍ତର ମଣିପାଟି ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏହି ମହାକାଳବନକୁ ଦେଖି ସମସ୍ତେ ଦେବଗଣ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ନାରଦଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ: “ଆମେ କାଇଁକି କୈଳାସକୁ ବା ମେରୁକୁ ଯିବା ଦରକାର? ଏହିଠାରେ ଆମର ସର୍ବୋତ୍ତମ ଅମରାବତୀ, ଏହିଠାରେ ଆମର ଶୁଭ ଭୋଗବତୀ।” ଏହି ସମୟରେ, ହେ ଦେବୀ, ସ୍ୱର୍ଗ ଶୂନ୍ୟ ହେଇଗଲା; ଏକ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ କରି ଏକ ଦେବତା ତାଙ୍କ ଦେହକୁ ତ୍ୟାଗ କଲେ। ମୋତେ ଛାଡ଼ି, ସମସ୍ତ ଦେବଗଣ ମହାକାଳବନକୁ ଯାଇଥିଲେ। ଏପରି କହି, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହାକାଳବନକୁ ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଏବଂ ଦେବମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିବା ସେହି ଆନନ୍ଦଦାୟକ ସ୍ଥାନକୁ ଦେଖିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ଦେହବିହୀନ ବାଣୀ ଶୁଣାଗଲା: “କର୍କୋଟକର ପୂର୍ବ ଓ ମହାମାୟାର ଦକ୍ଷିଣରେ।” ଏପରି ଭାବେ ଦେବତାଧିପତିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉପଦେଶ ପାଇ, ସେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ମନ ସେଠାରେ ଲୀନ ହେଲା। ଶୁଭ ଫୁଲମାଳାରେ ପୂଜା କରି, ସେ ସୁନ୍ଦର ବଦନବତୀଙ୍କୁ କହିଲେ: “ଯେଉଁମାନେ ପାପ କରିଥିବା ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଯଦି ତୁମକୁ ଦର୍ଶନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ବିଶେଷକରି ଅଷ୍ଟମୀ ବା ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଦିନରେ କିମ୍ବା ଗ୍ରହଣ ସମୟରେ, ସେମାନେ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଉପବିଷ୍ଟ ହୋଇ, ଇଚ୍ଛିତ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୁଅନ୍ତି। ବିଭିନ୍ନ ଦାନ କିମ୍ବା ବହୁ ଯଜ୍ଞ କରିବାର କୌଣସି ଅର୍ଥ ନାହିଁ। ଯେଉଁ ଲୋକ ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା ନେଇ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେହି ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ। ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ କହିଛନ୍ତି—ଯେଉଁମାନେ ପରମ ଲିଙ୍ଗକୁ ଦର୍ଶନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଧନ୍ୟ। ତିନି ଲୋକର ନାଥଙ୍କୁ ଯେଉଁମାନେ ପୂଜନ୍ତି, ସେମାନେ ଧନ୍ୟ। ଏପରି କହି, ସେ ପୁଣିଥରେ ତିନି ଲୋକର ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କଲେ। ହେ ଦେବୀ, ଏହି ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ପାପକୁ ନାଶ କରିଥାଏ, ଏହା ତୁମକୁ କୁହାଯାଇଛି। କେବଳ ଦର୍ଶନ କଲେ ମଧ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ପାପ ନଶ୍ୱାର ହୁଏ। ଅତୀତରେ, ବୈବସ୍ୱତ ମନ୍ୱନ୍ତରରେ, ଯେତେବେଳେ ତ୍ରେତାୟୁଗ ଆସିଥିଲା, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବସିଥିଲେ ଏବଂ ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର କରୁଥିଲେ, ସେବେ ମୁଁ ପୁରୁଣା ଛିନ୍ଦା ଛିନ୍ଦା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ମୁଣ୍ଡମାଳା ଧାରଣ କରି, ମୁଣ୍ଡ ଧରା ଦଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡ ହାତରେ ଧରି, ମୁଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲି। ମୋତେ ଭିକ୍ଷୁକ ରୂପରେ ଦେଖି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ମୋତେ ବାରମ୍ବାର ଉପହାସ କଲେ—“ଚାଲ ଦୂରେ, ପାପୀ, ଚାଲ ଦୂରେ!” ବେଦରେ ଗୀତି ହୁଏ—ଯେଉଁମାନେ ମୁଣ୍ଡ ବିହୀନ, ସେମାନେ ପବିତ୍ର। ତେଣୁ ମୁଁ ସେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ କହିଲି: “ଶୁଣ, ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ! ମହାପୁରୁଷମାନେ ସମସ୍ତ ଜୀବମାନଙ୍କୁ ସଦା କୃପା କରିବା ଉଚିତ। ମୁଁ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ତପସ୍ବୀ, ମୋ ଦେହରେ ଭସ୍ମ ଲାଗିଛି। ମୁଁ ସଦା ମହାଦେବ, ବିଶ୍ୱନାଥଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ। ମୁଁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପାପ ନାଶକ ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିଛି, ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ।” ମୋର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେଇ ପ୍ରମୁଖ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଏପରି କହିଲେ।