ପ୍ରାଚୀନ ଭାରାହ କଲ୍ପରେ, ପବିତ୍ର ଦେବର୍ଷି ନାରଦ ଜଣେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷି ଭାବେ ବିଶ୍ୱରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ। ସେ ଏକ ଶୁଭ୍ର ଓ ଶୋଭାମୟ ଉଦ୍ୟାନ ଓ ବନରେ ବସିଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଚାହିଁଥିବା ଜଗତ ଗଛ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା। ଏହି ସ୍ଥାନ ଭୀନା ଓ ବାଂଶୀ ର ସୁର ରେ ଝଙ୍କାରିତ ହେଉଥିଲା, ଦେବତା ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ତାଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇ ସେବା କରୁଥିଲେ। ଏହି ପବିତ୍ର ଅଞ୍ଚଳ, ବ୍ରହ୍ମଲୋକ ଭଳି ଅନେକ ଶୁଭ୍ର ଲୋକରେ, ଦେବତା, ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣ ଓ କିନ୍ନରମାନେ ନାରଦଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଭରା ଷ୍ଟୁତି କରୁଥିଲେ। ଏପରି ଅପୂର୍ବ ଗୁଣରେ ଭରିଥିବା ସ୍ଥାନରେ, ଦେବତାମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବସବ ନାରଦଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ହେ ଦେବୀ, ମହାକାଳ ବନ ସଦା ଆନନ୍ଦ ଓ ଶୁଭ୍ରତା ଦେଇଥାଏ।" ଏହି ସ୍ଥାନର ମହିମା ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିଶେଷ। ଯେଉଁ ଲୋକ ମହାକାଳ ବନକୁ ଦେଖନ୍ତି, ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଜୀବ ଦଳ ଭିତରେ ଦେବତା ନିଜେ ଉପସ୍ଥିତ ରହନ୍ତି। ପୃଥିବୀରେ ନୈମିଶ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପବିତ୍ର ଏବଂ ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନଶ୍ଟ କରେ। ତାପରେ ପ୍ରୟାଗ ଦଶଗୁଣା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବରେ ଘୋଷିତ ହୋଇଛି, ଯାହା ଚାହିଁଥିବା ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରେ। ପବିତ୍ର ସରସ୍ୱତୀ ନଦୀ ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ବହିଥିବାରୁ ତିନି ଦଶ ଗୁଣା ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ଦେଇଥାଏ। ତେଣୁ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଦଶଗୁଣା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ। ଏହି ସମସ୍ତ ଠାରୁ ମହାକାଳ ବନ ଦଶଗୁଣା ଅଧିକ ମହିମା ରଖିଛି। ଏଠି ଷାଠି ହଜାର କୋଟି ଓ ଷାଠି ଶତ କୋଟି ଶକ୍ତି ବିଦ୍ୟମାନ। ଏଠି ନଉ କୋଟି ଶକ୍ତି ଏହି କ୍ଷେତ୍ରରେ ବସିଥାଏ। ଏଠି କିଟ, ପୋକା, ଓ ଉଡୁଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ ମରିଯାଉଥିଲେ, ଏହି ବଳିଦାନର ମହିମା ନାରଦଙ୍କୁ ଶୁଣି ଦେବତାମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ। ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଶୀଘ୍ର ଏଠିକୁ ଆସିଲେ, ଏହି ସ୍ଥାନ ସ୍ୱର୍ଗ ଠାରୁ ଅଧିକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ପ୍ରଳୟ ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ଅବିନାଶୀ ଭାବରେ ଥାଏ। ସେଠି ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମନ୍ଦିର ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଥିଲା, ତାହା ହୀରା ଓ ନୀଳମଣି ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଥିଲା, ପ୍ରକୃତ ଶ୍ଵେତ କ୍ରିଷ୍ଟାଲ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏପରି ମହାକାଳ ବନ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଆନନ୍ଦରେ ନାରଦଙ୍କୁ ଷ୍ଟୁତି କଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, "ଆମେ କଏଲାଶ କିମ୍ବା ମେରୁକୁ ଯିବା ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ, ଏଠି ଆମର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅମରାବତୀ ଓ ଶୁଭ୍ର ଭୋଗବତୀ।" ଏହି ସମୟରେ, ଦେବୀ, ସ୍ୱର୍ଗ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇଗଲା; ସେମାନେ ନିଷ୍ପତି କରି ଦେହ ଛାଡି ଦେଲେ। ମୋତେ ଛାଡି ସମସ୍ତ ଦେବତା ମହାକାଳ ବନକୁ ଗଲେ। ଏହି କଥା କହି, ସେ ତୁରନ୍ତ ମହାକାଳ ବନକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରଖିଥିବା ଦେଖିଲେ, ଏହି ବନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ଦେହହୀନ କଣ୍ଠ ଶବ୍ଦ ହେଲା: କର୍କୋଟକର ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ଓ ମହାମାୟାର ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ। ଏପରି ଭାବେ ଦେବତାମାନେ ନିଜ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରି, ଆନନ୍ଦ ଭରା ମନରେ ଏହି ସ୍ଥାନରେ ଲିନ ହେଲେ। ଶୁଭ୍ର ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରି, ଶୋଭାମୟ ମୁହଁ ଥିବା ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଯେଉଁ ଲୋକ ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମକୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ପ୍ରୟାସ କରନ୍ତି, ବିଶେଷ ଭାବେ ଅଷ୍ଟମୀ, ଚତୁର୍ଦଶୀ କିମ୍ବା ଗ୍ରହ ପରିବର୍ତ୍ତନ ସମୟରେ, ସେମାନେ ଇଚ୍ଛିତ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ବସିଥିବା ଦେଖାଯିବେ।" "ବହୁ ଦାନ ଦେବାର କିମ୍ବା ଅନେକ ବଳିଦାନ କରିବାର କି ଉପଯୋଗ? ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା ମନେ ରଖି ପୂଜା କରେ, ତାହା ନିଶ୍ଚିତ ପୂରଣ ହୁଏ। ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଉଚ୍ଚ ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖି ଏହି କଥା ଘୋଷିତ କରିଛନ୍ତି।" "ତିନି ଲୋକର ନାଥଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାଗ୍ୟ, ଯେଉଁମାନେ ପୂଜା କରିବେ, ସେମାନେ ଧନ୍ୟ।" ଏପରି କହି, ସେ ଆଉଥରେ ତିନି ଲୋକର ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କଲେ। "ହେ ଦେବୀ, ତାଙ୍କର ଏହି ଶକ୍ତି, ଯାହା ପାପକୁ ନଶ୍ଟ କରେ, ତୁମକୁ କହିଲି।" ମାତ୍ର ଦେଖିବା ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ର ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ଦୀଘା ଦିନ ପୂର୍ବେ, ବୈବସ୍ବତ ମନ୍ୱନ୍ତରରେ, ତ୍ରେତା ଯୁଗ ଆସିଲା, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବସିଥିଲେ ଓ ପବିତ୍ର ଅଗ୍ନିକୁ ଅହୁତି ଦେଉଥିଲେ।