ସୁନି, ଦେବୀ, ଏକ ଦିନ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣରୁ ଜନ୍ମିତ ଜ୍ଵାଳାର ଏକ ଦୀପ୍ତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଏହାକୁ ଅଗ୍ନିର ମାଳା ଘେରି ରହିଥିଲା। ଏହି ଦୀପ୍ତିର ମଧ୍ୟରେ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣଜ୍ୱଳେଶ୍ୱର ଶିବ ନିବାସ କରୁଥିଲେ। ଯେଉଁ ଜଣେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଏହି ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣଜ୍ୱଳା ଶିବଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଅନନ୍ତ ସମୃଦ୍ଧି, ଦାନ କରିବାର ଶକ୍ତି ଓ ଉତ୍ତରପତି ପାଆନ୍ତି। କିଏ ଜାଣି ବା ଅଜାଣି ଯେଉଁ ପାପ କରେ, ସେମାନେ ଗୟାରେ ପିଣ୍ଡ ଦାନ କରି ଯେତେ ଫଳ ପାଆନ୍ତି, ଏକ ଲକ୍ଷ ଥର ଗାୟତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଯେତେ ଫଳ ମିଳେ, ନିୟମ ଅନୁସାରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଦାନ କରି ଯେତେ ପୁଣ୍ୟ ଲଭ୍ୟ — ଏ ସମସ୍ତ ଫଳ ଏହି ଦେବଙ୍କୁ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଦିନରେ ପୂଜା କରିବାରେ ଲଭ୍ୟ ହୁଏ। ଦେବୀ, ଦେବତାମାନେ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଦିବ୍ୟ ଗୋଷ୍ଠୀ ଏହି ଦେବଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ମୋର କୃପାରେ, ଦେବୀ, ଏହି ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣଜ୍ୱଳେଶ୍ୱର ଲିଙ୍ଗ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ। କେବଳ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଦେବୀ ଦେବଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ। ପ୍ରାଚୀନ ବରାହ କଳ୍ପରେ, ଶୁଦ୍ଧ ଦେବର୍ଷି ନାରଦ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଉଦ୍ୟାନ ଓ ଉପବନରେ ବିଚରଣ କରୁଥିଲେ, ଯେଉଁଠି କାମନା ପୂରଣ କରୁଥିବା ବୃକ୍ଷ ଥିଲା। ଏଠି ବୀଣା ଓ ବାଂଶୀର ସଙ୍ଗୀତ ଉପରେ ଦେବତା ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ରହିଥିଲେ। ବ୍ରହ୍ମଲୋକ ଆଦି ଶୁଭ ଲୋକରେ ଦେବତା, ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣ, କିନ୍ନରମାନେ ଆନନ୍ଦ ଭରା ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ — ଏହି ଲୋକମାନେ ଅପୂର୍ବ ଗୁଣର ଅଧିକାରୀ। ଏହି ସମୟରେ, ଦେବୀ, ବସବ ନାରଦଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ମହାକାଳ ଅରଣ୍ୟ ସଦା ଆନନ୍ଦ ଓ ମଙ୍ଗଳ ଦେଇଥିବା ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ସ୍ଥାନ। ଯେଉଁ ଲୋକ ଏହି ପବିତ୍ର ମହାକାଳ ଅରଣ୍ୟକୁ ଦେଖନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଦେବତା ନିଜେ ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟ ଗୋଷ୍ଠୀ ସହିତ ଉପସ୍ଥିତ ରହନ୍ତି। ପୃଥିବୀରେ ନୈମିଶ ଅତି ପବିତ୍ର ଏବଂ ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ କରେ। ତାପରେ ପ୍ରୟାଗ ଦଶଗୁଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ସମସ୍ତ କାମନା ପୂରଣ କରେ। ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ବହୁଥିବା ପବିତ୍ର ସରସ୍ୱତୀ ଦଶଗୁଣ ଅଧିକ ପୁଣ୍ୟ ଦେଇଥିବା ସ୍ଥାନ। ଏହିଭଳି, କୁରୁକ୍ଷେତ୍ର ଦଶଗୁଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ତାପରେ ମହାକାଳ ତାହାଠାରୁ ଦଶଗୁଣ ଉତ୍ତମ। ମହାକାଳ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଷଠି ହଜାର କୋଟି ଏବଂ ଷଠି ଶତ କୋଟି ଶକ୍ତି ଅଛି; ଏଠି ନଉ କୋଟି ଶକ୍ତି ବିଦ୍ୟମାନ। ଏଠି କୀଟ, ପିଲା, ଓ ଉଡୁଥିବା ପ୍ରାଣୀ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିଲେ, ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ମହିମା ନାରଦଙ୍କୁ ଶୁଣି, ସେ ଦେବତାମାନେ ସହିତ ଶୀଘ୍ର ଏଠିକୁ ଆସିଲେ। ଏହି ସ୍ଥାନ ସ୍ୱର୍ଗଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ତମ ଏବଂ ପ୍ରଳୟରେ ମଧ୍ୟ ଅଭିନାଶୀ। ଏଠି ସୁନ୍ଦର ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣମୟ ମହଲ ଥିଲା, ମଙ୍ଗଳମୟ ଓ ହିରା, ନୀଳମଣି ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ସ୍ପଟିକ ଭଳି ପ୍ରଶସ୍ତ। ଏପରି ମହାକାଳବନ ଦେଖି ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦ ଭରା ନାରଦଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ: "ଆମେ କୈଳାସ ଓ ମେରୁକୁ ଯିବା ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ। ଏହିଠି ଆମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅମରାବତୀ, ଏହିଠି ଆମର ଶୁଭ ଭୋଗବତୀ।" ଏହି ସମୟରେ, ଦେବୀ, ସ୍ୱର୍ଗ ଶୂନ୍ୟ ହେଇଗଲା; ଏକ ଦୃଢ଼ ନିଷ୍ପତି କରି, ସେ ତାଙ୍କ ଶରୀର ପ୍ରତ୍ୟାଗ କଲେ। ମୋତେ ଛାଡ଼ି, ସମସ୍ତ ଦେବତା ମହାକାଳବନକୁ ଗଲେ। ଏପରି କହି, ତାତ୍କ୍ଷଣିକ ଉତ୍ତମ ମହାକାଳବନକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଦେବତାମାନେ ଘେରି ରହିଥିବା ଏହି ସୁନ୍ଦର ସ୍ଥାନକୁ ଦେଖିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ଶରୀରହୀନ କଣ୍ଠ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲା: "କର୍କୋଟକର ପୂର୍ବ ଓ ମହାମାୟାର ଦକ୍ଷିଣରେ…" ଏହିଭଳି ଦେବତାମାନେ ନିଜେ ଦେବତାର ଉତ୍ତର ଶୁଣି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ମନ ଏହିଠି ଲଗି ଥିଲା। ଉତ୍ତମ ଫୁଲରେ ପୂଜା କରି, ସେ ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ ଦେଖିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ଯେଉଁଠି ଦୁଷ୍ଟ କର୍ମ କରିଥିବା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଦେବୀକୁ ଦେଖିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ବିଶେଷତଃ ଅଷ୍ଟମୀ, ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ବା ଗ୍ରହ ପରିବର୍ତ୍ତନ ସମୟରେ — ସେମାନେ ମହା ଫଳ ପାଆନ୍ତି।