ପୁତ୍ର, ଶୁଭ ମହାକାଳବନ ସୃଷ୍ଟିର ପ୍ରଳୟ ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ଅବିନାଶୀ ରୁହିବ। ଏହି ପବିତ୍ର ବନକୁ ଦେଖିବାମାତ୍ରରେ ମହାପାପ ଦୂର ହୁଏ ଓ ଦେହରେ ତେଜ ଆସେ। ଏହା ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଦୁର୍ଲଭ ତୀର୍ଥ ହେବ। ତୁମ ଦୟାରେ ଯେଉଁ ଜଣ ଅପଙ୍ଗ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ରୂପବାନ ହେବେ। ଯେକୌଣସି ଯଜ୍ଞ, ଉପବାସ, ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା, ପିଣ୍ଡଦାନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ସବୁ ତୁମ ମାଧ୍ୟମରେ ସଫଳ ହେବ। ସମସ୍ତ ରତ୍ନରେ ତୁମର ଅଧିକାର ରହିବ। ଏହିପରି କଥା କହି, ଦେବୀଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ତେଜସ୍ୱୀ ରୂପରେ ସମ୍ବୋଧନ କରାଗଲା। ସୁନାକୁ ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା 'ସୁବର୍ଣ୍ଣ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଭାଗ୍ୟ ଦ୍ୱାରା 'କାଞ୍ଚନ' ନାମ ମିଳିଛି। ଅଗ୍ନିପୁତ୍ର, ତୁମେ ସଦା ମୋ ପାଖରେ ରୁହ। ଏଭଳି ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା କହିବା ପରେ, ଅଗ୍ନିପୁତ୍ର ଅତ୍ୟନ୍ତ ପବିତ୍ର ହେଲେ। ସୁନାରୁ ତେଜ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲା, ଏବଂ ତାହା ଅଗ୍ନିମାଳାରେ ଆବୃତ ହେଲା। ଯିଏ ଭକ୍ତିସହିତ ସେହି ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣଜ୍ୱାଲେଶ୍ୱର ଶିବଙ୍କୁ ପୂଜିଥାଏ, ସେ ଅନନ୍ତ ସମୃଦ୍ଧି, ଦାନଶକ୍ତି ଓ ସନ୍ତାନ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ। ଜଣେ ମଣିଷ ଜାଣି ବା ଅଜାଣି, ଯେଉଁ ପାପ କରେ, ତାହା ଏଠାରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ। ଗୟାରେ ପିଣ୍ଡଦାନ କଲେ ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ, କିମ୍ବା ଲକ୍ଷ ଥର ଗାୟତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କଲେ ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ, କିମ୍ବା ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଦାନ କଲେ ଯେଉଁ ମହାଫଳ ମିଳେ—ଏ ସବୁ ଫଳ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣଜ୍ୱାଲେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ ପୂଜିଲେ ମିଳିଯାଏ। ଦେବତାମାନେ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଦିବ୍ୟ ଗଣ ଏଠାରେ ସୁରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ଦେବୀ, ମୋ ଦୟାରେ ସେହି ପରମ ଲିଙ୍ଗ ଦେଖାଯାଏ। କେବଳ ଦର୍ଶନ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ମଣିଷ ସ୍ୱର୍ଗଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ। ପୁରାତନ ବରାହ କଳ୍ପରେ, ପବିତ୍ର ଦେବଋଷି ନାରଦ ସେହି ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ବନ ଓ ଉଦ୍ୟାନରେ ଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା। ଏଠାରେ ବୀଣା ଓ ବାଂଶୀର ମଧୁର ସଙ୍ଗୀତ ଗଞ୍ଜିଥିଲା, ଦେବତା ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଦେବତା, ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣ, କିନ୍ନରମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ନାରଦଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ। ବ୍ରହ୍ମାଲୋକ ଆଦି ଶୁଭ ଲୋକମାନେ ଅତି ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଗୁଣରେ ଭରିଥିଲେ। ଏହିପରି ବେଳେ, ଦେବୀ, ମହାର୍ଷି ନାରଦଙ୍କୁ ବାସବ (ଇନ୍ଦ୍ର) ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ମହାକାଳବନ ସଦା ଆନନ୍ଦ ଓ ମଙ୍ଗଳ ଦେଇଥାଏ। ଯେଉଁ ଲୋକମାନେ ଏହି ପବିତ୍ର ମହାକାଳବନକୁ ଦେଖନ୍ତି, ସେଠାରେ ସ୍ୱୟଂ ଦେବତା ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟ ଗଣଙ୍କ ସହିତ ବିରାଜିତ ଅଛନ୍ତି। ପୃଥିବୀରେ ନୈମିଷ ତୀର୍ଥ ପବିତ୍ର ଓ ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ କରେ। ତା'ପରେ ପ୍ରୟାଗକୁ ଦଶଗୁଣା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରେ। ପବିତ୍ର ସରସ୍ୱତୀ ନଦୀ ପୂର୍ବଦିଗକୁ ବହୁଥିବାରୁ ତା'କୁ ଦଶଗୁଣା ପୁଣ୍ୟଶୀଳା ଭାବରେ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ। ଏହିପରି ଦେବୀ, କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରକୁ ମଧ୍ୟ ଦଶଗୁଣା ମହତ୍ତ୍ୱ ଦିଆଯାଏ। ତା'ଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଦଶଗୁଣା ଉତ୍ତମ ମହାକାଳ ଅଞ୍ଚଳ ହେବାକୁ କୁହାଯାଏ। ଏଠାରେ ସାଠି ହଜାର କୋଟି ଓ ସାଠି ଶହ କୋଟି ଶକ୍ତି ଅଛି। ଏହି କ୍ଷେତ୍ରରେ ନବ କୋଟି ଶକ୍ତି ବିରାଜିତ। ଏଠାରେ କୀଟ, ପତଙ୍ଗ, ପକ୍ଷୀମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ପାଆନ୍ତି। ନାରଦଙ୍କ ମୁଖରୁ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ମହିମା ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଏଠାକୁ ଆସିଲେ। ଏହି ଅଞ୍ଚଳ ସ୍ୱର୍ଗ ଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ପ୍ରଳୟରେ ମଧ୍ୟ ଅବିନାଶୀ ରହିଥାଏ। ଏଠାରେ ଅଦ୍ଭୁତ ସୁନାର ଓ ଶୁଭ ମହଲ ଥିଲା, ହୀରା ଓ ନୀଳମଣିରେ ଶୋଭିତ, ସ୍ୱଚ୍ଛ କ୍ରିଷ୍ଟାଲ୍ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏଭଳି ଆନନ୍ଦଦାୟକ ମହାକାଳବନକୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ନାରଦଙ୍କୁ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଇ ସ୍ତୁତି କଲେ।