ଏକ ସମୟର କଥା, ସଂସାରରେ ଏମିତି ଭୟଙ୍କର ଅବସ୍ଥା ସୃଷ୍ଟି ହେଲା, ଯେଉଁଠାରେ ପୁଅ ବାପାଙ୍କୁ ଘୃଣା କରିଲା, ଏବଂ ବାପା ମଧ୍ୟ ପୁଅ ପ୍ରତି ଏହି ଘୃଣା ଦେଖାଇଲେ। ପୁଅ ନିଜ ମାଆକୁ ହତ୍ୟା କଲା, ଏବଂ ମାଆ ମଧ୍ୟ ପୁଅଙ୍କୁ ନଶ୍ୱନ୍ତ କଲେ। ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ସମସ୍ତେ ଅତି ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ରୂଦ୍ର ହେଇଯାଇଥିଲେ; ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅଗ୍ର ଥିବା ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ର ଶସ୍ତ୍ର ନେଇ ସମସ୍ତେ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ। ସୁବର୍ଣ୍ଣ ନିମିତ୍ତେ, ହେ ମହାଦେବୀ, ସମସ୍ତେ ଅନେକ ରକ୍ତ ପ୍ରବାହ କଲେ। ତଳେ ତଳେ ତଳୱାର, ବଣ, ଗଦା ଓ ବାଣ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା। ସେମାନଙ୍କ ଦେହ ରକ୍ତରେ ଲିପ୍ତ ହୋଇଗଲା, ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟକୁ ହତ୍ୟା କରୁଥିଲେ। ହଜାର ହଜାର ଲୋକଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଚିତ୍କାର ଉଠିଲା। ଲୋହାର ଗଦା, ପାଶ ଓ ବଜ୍ର ଭଳି କଠିନ ମୁଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତେ ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ—"କଟ! ଭଙ୍ଗ! ଆଗକୁ ଯାଅ! ପ୍ରହାର କର! ଆକ୍ରମଣ କର!" ଏହିପରି ଭୟଙ୍କର ଓ ଭୀଷଣ ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଥିଲା, ସମୁଦ୍ର ବିକ୍ଷୁବ୍ଧ ହେଲା, ପାହାଡ଼ ବି କମ୍ପିତ ହେଉଥିଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଭାଳଖିଲ୍ୟ ମୁଖ୍ୟ ଋଷିମାନେ ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଦେବତାମାନେ, ଶ୍ୱାସ ନେଇପାରୁନଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ, ମଣ୍ଡ ମଣ୍ଡ ମୁଣ୍ଡ ହୋଇ କଥା କହିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କ ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମା ପଚାରିଲେ—"ତୁମେ କିଏ ଦ୍ୱାରା ଏଭଳି ଭାବେ ପୀଡ଼ିତ ହେଲେ? କିଏ ସେ ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବ ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଏତେ କଷ୍ଟ ଭୋଗୁଛ?" ତେବେ ଦେବତାମାନେ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମୋତେ ସେମାନଙ୍କ ଭୟର କାରଣ କହିଲେ—"ଲୋଭ ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପାଇଁ ଆମେ ସମସ୍ତେ ନଶ୍ୱନ୍ତ ହୋଇଯାଇଛୁ।" ସେମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ହେ ସୁନ୍ଦରି, ମୁଁ ଏହି ଘଟଣାର ଅର୍ଥ ବୁଝିଲି। ଏହି ହେଉଛି ସେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଏକାକ୍ଷଣରେ ତିନି ଲୋକର ନାଶ ହୋଇଗଲା। ଅଗ୍ନିର ପୁଅ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନ୍ତା, ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଲୋକମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କଲେ। ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ, ତାଙ୍କ ଶରୀରରୁ ଧାତୁ ଉଦ୍ଭବିତ ହେବ। ଏହି ସମୟରେ, ଅଗ୍ନି ନିଜ ପୁଅଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ସହିତ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଲେ। ଅଗ୍ନି କହିଲେ—"ହେ ଦେବ, ଏହି ଆପଣଙ୍କ ପୁଅ, ହେ ଶଂକର, ତାଙ୍କୁ ଆପଣ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ। ଯେତେବେଳେ ଆପଣ ପ୍ରସନ୍ନ ହେବେ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ତାଙ୍କ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବେ।" ପିତୃଦେବମାନଙ୍କ ମୁଖରୁ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମୁଁ ସ୍ନେହବଶତଃ ଅଗ୍ନିର ପୁଅକୁ ମୋ ଆଂକ ଉପରେ ବସାଇଲି। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲି—"ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ତୁମେ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବର ଚୟନ କର। ମୁଁ ଆଜ୍ଞା ଦେଉଛି, ଏହିପରି ତୁମେ ପରମ ମଙ୍ଗଳ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବ।" "ହେ ପୁଅ, ଶୁଭ ମହାକାଳବନ ବିନାଶ କାଳରେ ମଧ୍ୟ ଅବିନାଶୀ ରହିବ। ଏହାକୁ ଦର୍ଶନ କଲେ ମହାପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ ଓ ତେଜ ପ୍ରଦାନ କରେ। ଏହା ପୁଣ୍ୟମୟ, ଅତି ପବିତ୍ର ଓ ଦୁର୍ଲଭ ହେବ। ତୁମ ଦୟାରେ ଯେଉଁଠାରେ କୁବିକଳାଙ୍ଗ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସୁନ୍ଦର ହେଇଯିବେ। ଯଜ୍ଞ, ଉପବାସ, ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା, ପିଣ୍ଡଦାନ ଇତ୍ୟାଦି ସବୁ କାର୍ଯ୍ୟ ତୁମ ଦ୍ୱାରା ହେବ। ତୁମେ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ରତ୍ନର ଅଧିପତି ହେବ।" ଏଭଳି କହି, ହେ ମହାଦେବୀ, ଦିବ୍ୟ ତେଜସ୍ବୀ ସେ ପୁରୁଷ ଅତି ପବିତ୍ର ହେଲେ। ସୁବର୍ଣ୍ଣକୁ ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା 'ସୁବର୍ଣ୍ଣ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଏବଂ ଭାଗ୍ୟ ଦ୍ୱାରା 'କାଞ୍ଚନ' ନାମ ହୁଏ। ଅଗ୍ନିର ପୁଅ, ତୁମେ ସଦା ମୋ ପାଖରେ ରୁହ। ଏଭଳି ଆଜ୍ଞା ଦେଲେ, ଅଗ୍ନିର ପୁଅ ଅତିଶୟ ପବିତ୍ର ହେଇଗଲେ।