ସେହି ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଆଗ୍ନିଙ୍କୁ ମୋ ନିକଟକୁ ପଠାଇଲେ। ତାପରେ, ମୁଁ ଖେଳୁଥିବାବେଳେ ମୋର ବୀର୍ୟ ଆଗ୍ନିଙ୍କ ମୁଖରେ ପଡିଗଲା। ଆଗ୍ନି ସେଠାରୁ ଗଲେ ଏବଂ ସେ ବହୁତ ଦୁଷ୍କର ଭାରବାହି ବୀର୍ୟକୁ ଅପସାରଣ କଲେ। ଏହି ଦିବ୍ୟ ବୀର୍ୟର ଅବଶେଷରୁ ସୁନ୍ଦର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଜନ୍ମ ନେଲା। ପ୍ରଥମ ଆଗ୍ନିର ସନ୍ତାନ ଏପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବାକୁ ଦେଖି, ହେ ପାର୍ବତୀ, ଯକ୍ଷ, ସାଧ୍ୟ, ପିଶାଚ, ମାନବ, ରାକ୍ଷସ ଓ ପକ୍ଷୀମାନେ—ସମସ୍ତେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପାଇଁ ଉତ୍ସାହିତ ହେଇ 'ଏହା ମୋର!' ବୋଲି ଚିତ୍କାର କରିବା ଲାଗିଲେ। ଏହି ହଂଗାମାରେ, ନାନା ପ୍ରକାର ଶସ୍ତ୍ର ଓ ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରକାଶ ପାଇଲା। ଅସୁରମାନେ ଅସୁରମାନଙ୍କ ସହିତ, ମାନବମାନେ ମାନବମାନଙ୍କ ସହିତ, ପ୍ରାଣୀମାନେ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ସହିତ, ରାକ୍ଷସମାନେ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ପୁଅ ପିତାଙ୍କୁ ଘୃଣା କଲେ, ପିତା ପୁଅକୁ ଘୃଣା କଲେ। ପୁଅ ମାତାକୁ ମାରିଦେଲେ, ମାତା ପୁଅକୁ ନଶ୍ଟ କଲେ। ଦେବତା ଓ ଦେମନମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଦୃଶ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି ହେଲା; ତିକ୍ତ ତିକ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ନାନା ପ୍ରକାର ଶସ୍ତ୍ର ଦେଖାଗଲା। ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପାଇଁ, ହେ ମହାଦେବୀ, ସମସ୍ତେ ଅନେକ ରକ୍ତ ବହାଇଲେ।