ପୂର୍ବକାଳରେ, ଏହି ଜଗତରେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ପବିତ୍ର ସ୍ନାନ କରି ପୁଣ୍ୟ ଅର୍ଜନ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ଆନନ୍ଦ ଓ ଦୁଃଖରେ ପୂଣି ପୂଣି ଏହି ସଂସାରକୁ ପଡ଼ିଯାଆନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କର ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ୱର ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ ଦେଉଛ। ଏହି ଦିବ୍ୟ ଦର୍ଶନ ଦ୍ୱାରା ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନ୍ତା, ମଦ୍ୟପାନୀ, ଚୋର କିମ୍ବା ଗୁରୁଙ୍କ ଶୟନାସନ ଭଙ୍ଗ କରିଥିବା ମହାପାପୀମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋକ୍ଷର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, ଏବଂ ପୁନଃଜନ୍ମରୁ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି। ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କିମ୍ବା ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ଯେଉଁଠି ମିଳେ, ସେଠି ମଧ୍ୟ ଯଦି ଏହି ଦିବ୍ୟ ଦର୍ଶନ ନାହିଁ, ସେମାନେ ପ୍ରାୟ ପଶୁ ସମାନ ହୋଇ ଜନ୍ମ ନଷ୍ଫଳ କରନ୍ତି। ଏପରି ମହାତ୍ମ୍ୟ ବର୍ଣ୍ଣନା କରି, ଦେବତା କେଶବ ଓ ବ୍ରହ୍ମା ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ, "ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି ମହିମା କହିଲି, ଯାହା ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନଶ୍ୱର କରେ।" ଏହି ଦିବ୍ୟତା ଏତେ, ଯେ କେବଳ ଦର୍ଶନ କଲେ ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ଧନ-ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ଏକଦିନ, ହେ ଦେବୀ, ତୁମେ ମୋ ସହ ମୋର ରାଜଭବନରେ ଖେଳୁଥିଲେ। ସେ ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଅଗ୍ନିକୁ ମୋ ସମ୍ମୁଖକୁ ପଠାଇଲେ। ମୁଁ ଖେଳୁଥିବାବେଳେ ମୋର ବୀର୍ୟ ଅଗ୍ନିର ମୁଖରେ ପଡ଼ିଗଲା। ଏହି ବୀର୍ୟକୁ ଅଗ୍ନି ନେଇ ଚାଲିଗଲେ ଏବଂ ତାହାକୁ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ସ୍ଥାନରେ ରଖିଲେ। ସେଠାରୁ ଏହି ଦିବ୍ୟ ବୀର୍ୟର ଅଂଶରୁ ଅପୂର୍ବ ଏକ ସୁନା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ଏହିପରି ଅଗ୍ନିର ପ୍ରଥମ ସନ୍ତାନ ଦେଖି, ହେ ପାର୍ବତୀ, ଯକ୍ଷ, ସାଧ୍ୟ, ପିଶାଚ, ମନୁଷ୍ୟ, ରାକ୍ଷସ ଓ ପକ୍ଷୀମାନେ—ସମସ୍ତେ ସୁନା ପାଇଁ ଆକୁଳ ହୋଇ ଚିତ୍କାର କରିଲେ: "ଏହା ମୋର!" ସେଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ଶସ୍ତ୍ର ଓ ଅସ୍ତ୍ର ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା। ଅସୁର ଅସୁରଙ୍କ ସହ, ମନୁଷ୍ୟ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ସହ, ପ୍ରାଣୀ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ସହ, ରାକ୍ଷସ ରାକ୍ଷସଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ପୁଅ ବାପାଙ୍କୁ ଘୃଣା କଲେ, ବାପା ପୁଅକୁ ଘୃଣା କଲେ; ପୁଅ ମାଆକୁ ମାରିଦେଲେ, ମାଆ ପୁଅକୁ ନଶ୍ଟ କଲେ। ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ହୋଇଗଲେ; ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀର ଓ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଚଳିଲା। ସୁନା ପାଇଁ ସମସ୍ତେ ଅନେକ ରକ୍ତପାତ କଲେ। ତଳେ ତଳେ ତଳୱାର, ବଣ, ଗଦା ଓ ତୀର ପଡ଼ିଲା। ସମସ୍ତଙ୍କ ଦେହ ରକ୍ତରେ ଲିପ୍ତ ହୋଇ, ସେମାନେ ପରସ୍ପରକୁ ମାରିଦେଲେ। ହଜାର-ହଜାର ଭୟଙ୍କର ଚିତ୍କାର ଉଠିଲା। ଲୋହା ଗଦା, ପାଶ ବା ବଜ୍ର ସମାନ ମୁଷ୍ଟି ନେଇ ସମସ୍ତେ ଚିତ୍କାର କଲେ: "କାଟ! ଭାଙ୍ଗ! ଆଗକୁ ଯାଅ! ଘାତ କର! ଆକ୍ରମଣ କର!" ଏହିଭଳି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଥିଲାବେଳେ, ସମୁଦ୍ର ଆନ୍ଦୋଳିତ ହେଲା, ପାହାଡ଼ ହିଲିଗଲା। ଭାଲଖିଲ୍ୟ ମୁଖ୍ୟ ଋଷିମାନେ ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଦେବତାମାନେ ଅଶାନ୍ତ, ମୁଣ୍ଡ ଫୁଟିଯିବା ଭଳି ହୋଇ କହିଲେ, "ଆମେ ଏପରି କେଉଁଠି ଆଘାତ ପାଇଲୁ?" ବ୍ରହ୍ମା, ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କ ପିତାମହ, ସେମାନଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ: "ତୁମେ କିଏ ଦ୍ୱାରା ଏପରି କ୍ଷତିଗ୍ରସ୍ତ ହେଲେ? କେଉଁ ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବ ତୁମକୁ ଏପରି ଭୟଭୀତ କଲା?" ତେବେ ଦେବତାମାନେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମୋତେ ସେମାନଙ୍କ ଭୟର କାରଣ କହିଲେ: "ଆମେ ସମସ୍ତେ ଲୋଭ ଓ ସୁନା ଦ୍ୱାରା ନଶ୍ଟ ହୋଇଗଲୁ।" ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ମୁଁ ବୁଝିପାରିଲି, ଏହି ଅପରାହ୍ନରେ ଯିଏ ତିନି ଲୋକର ନାଶ ଘଟାଇଥିଲେ, ସେଇ ସୁନା ଦ୍ୱାରା ଏହି ସମସ୍ତ ଅନର୍ଥ ଘଟିଥିଲା।