ପ୍ରତ୍ୟେକ ସୃଷ୍ଟି ଚକ୍ରର ଆରମ୍ଭରୁ, ଦେବତାମାନେ ଏହି ମହତ୍ତ୍ୱକୁ ସଦା ସ୍ତୁତି କରିଛନ୍ତି। ଏହି ସ୍ଥଳକୁ ସଦା 'ମହାକାଳବନ' ବୋଲି ନାମକରଣ କରାଯାଇଛି, ଏହା ପ୍ରାଚୀନ ରୁଦ୍ର ତଥା ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ଆଦିକାରଣ ଭାବେ ପରିଚିତ। ମୁଁ ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ କାରଣ, ମୁଁ ଅଧିକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ଅଧିକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ—ଏହି ଭାବରେ ମୋର ପ୍ରଭାବ ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଛି। ଏହି ମହାକାଳବନରେ ଲିଙ୍ଗକୁ 'କଳ୍ପନାଥ' ବୋଲି ପରିଚୟ ମିଳିଛି, ଏହି ବିଷୟରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ କିମ୍ବା ବିବାଦ ନାହିଁ। ଏହାପରେ, ହେ ଦେବୀ, ବ୍ରହ୍ମା ଅନନ୍ତ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱ ଲୋକକୁ ଯାଇଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ବ୍ରହ୍ମା କିମ୍ବା କେଶବ କୌଣସି ଆରମ୍ଭ କିମ୍ବା ଶେଷ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ। ସେମାନେ ବେଦର ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ବିଭିନ୍ନ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ସାମ୍ନାରେ ଦିଅଁଥିବା ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ। ଏହିପରି, ଆଜିଠୁ ଏହା ପୃଥିବୀରେ ଅନାଦି କଳ୍ପ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଯେଉଁ ମର୍ତ୍ୟମାନେ ପାଞ୍ଚ ମହାପାପରେ ଲିପ୍ତ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ମନ ଥାନ୍ତି—ସେମାନେ ଯେଉଁଠି ତୁମେ ଦର୍ଶନ ଦେଉଛ, ସେଠି ସଦା ମଙ୍ଗଳ ହେଉ। ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରି ଲୋକମାନେ ଯେତେ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରନ୍ତି, ତଥାପି ସେମାନେ ସଂସାରରେ ଆବାରେ ଆବାରେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ସୁଖ-ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଯାନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ତୁମର ଦର୍ଶନ ହୁଏ। ଏଠିପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନ୍ତା, ସୁରାପାନୀ, ଚୋର, କିମ୍ବା ଗୁରୁପତ୍ନୀ ଗମନ କରିଥିବା ଲୋକମଧ୍ୟ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦ ଲାଭ କରି, ପୁନଃ ଜନ୍ମ ନାହିଁ। ଅଶ୍ୱମେଧ କିମ୍ବା ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ଯେମିତି ମିଳେ, ଏହି ସ୍ଥାନର ଦର୍ଶନରେ ତାହା ମିଳେ। କିନ୍ତୁ ଏହି ପୁଣ୍ୟ ଲୋକମାନେ ଯଦି ତୁମେ ଦର୍ଶନ ଦେଉନାହାଁ, ତେବେ ସେମାନେ ପଶୁ ସମାନ, ସେମାନଙ୍କ ଜନ୍ମ ବ୍ୟର୍ଥ। ଏପରି କହି, କେଶବ ଓ ବ୍ରହ୍ମା, ହେ ସୁନ୍ଦର-ମୁଖୀ, ତୁମକୁ ଏହି ପୁନ୍ୟମୟ ଗୌରବ କଥା କହିଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନଶ୍ଟ କରେ। ଏଠାରେ କେବଳ ଦର୍ଶନ କରିଲେ ଧନ-ସମୃଦ୍ଧି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ଏକଦା, ହେ ଦେବୀ, ତୁମେ ମୋ ସହ ମୋର ମହାଲୟରେ କ୍ରୀଡ଼ା କରୁଥିଲେ। ତାହା ସମୟରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଅଗ୍ନିକୁ ମୋ ନିକଟକୁ ପଠାଇଥିଲେ। ମୁଁ କ୍ରୀଡ଼ା କରୁଥିବାବେଳେ, ମୋର ବୀର୍ୟ ଅଗ୍ନିର ମୁଖକୁ ପଡ଼ିଲା। ଅଗ୍ନି ସେହି ଅତି ଦୁର୍ବହ ବୀର୍ୟକୁ ନେଇ ଯାଇ, ଆଉ ଯେଉଁଠି ରଖିଥିଲେ, ସେଠାରୁ ଦିବ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ଏହିପରି ଅଗ୍ନିର ପ୍ରଥମ ସନ୍ତାନକୁ ଦେଖି, ହେ ପାର୍ବତୀ, ଯକ୍ଷ, ସାଧ୍ୟ, ପିଶାଚ, ମନୁଷ୍ୟ, ରାକ୍ଷସ ଓ ପକ୍ଷୀମାନେ—ସମସ୍ତେ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ପାଇଁ ବଡ଼ ଉତ୍ସାହରେ ଲଢ଼ିବାକୁ ଲାଗିଲେ, 'ଏହା ମୋର!' ବୋଲି ଚିତ୍କାର କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ବିଭିନ୍ନ ଶସ୍ତ୍ର ଓ ଅସ୍ତ୍ର ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା। ଅସୁରମାନେ ଅସୁରମାନଙ୍କ ସହ, ମନୁଷ୍ୟ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ସହ, ଭୂତମାନେ ଭୂତମାନଙ୍କ ସହ, ରାକ୍ଷସ ରାକ୍ଷସଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ପୁଅ ବାପାଙ୍କୁ ଘୃଣା କରିଲା, ବାପା ପୁଅକୁ ଘୃଣା କରିଲେ। ପୁଅ ମାଆକୁ ହତ୍ୟା କଲା, ମାଆ ପୁଅକୁ ନଶ୍ଟ କଲେ। ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ହେଲେ; ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ଓ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହୃତ ହେଲା। ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ପାଇଁ, ହେ ମହାଦେବୀ, ସେମାନେ ଅଧିକ ରକ୍ତପାତ କଲେ। ତଳେ ତଳେ ତଳୱାର, ବର୍ଛି, ଗଦା, ଏବଂ ବାଣ ଭୂମିକୁ ପଡ଼ିଲା। ରକ୍ତରେ ଲିପ୍ତ ଦେହ, ପରସ୍ପରକୁ ହତ୍ୟା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ହଜାର ହଜାର ଭୟଙ୍କର ଚିତ୍କାର ହେଲା। ଲୋହାର ଗଦା, ପାଶ, ଏବଂ ବଜ୍ର ସମ ଦୃଢ଼ ମୁଷ୍ଟିରେ, ସେମାନେ ଚିତ୍କାର କଲେ: 'କାଟ! ଭଙ୍ଗ! ଆଗକୁ ଯା! ମାର! ଆକ୍ରମଣ କର!' ଏପରି ଭୟଙ୍କର ଓ ଭୀଷଣ ସଂଘର୍ଷ ଚାଲିଥିଲା, ସମସ୍ତେ ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରୁଥିଲେ।