ଯେଉଁମାନେ ଡମରୁକେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି ଏବଂ ଭକ୍ତିଭାବରେ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶତଶଃ ଶୁଦ୍ଧ ଚାନ୍ଦ୍ରାୟଣ ବ୍ରତ କରିଥିବାର ଫଳ ଲାଭ କରନ୍ତି। ଏଠାରେ ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଡମରୁକେଶ୍ୱରଙ୍କ ଲିଙ୍ଗକୁ ଦର୍ଶନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ନିତ୍ୟ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବେ। ସେମାନେ ମନସିକ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦଶାକୁ ପହଁଚିବେ; ଏହି ଦର୍ଶନ କରିଲେ ଲୋକମାନେ ହଜାର ଗାଈ ଦାନର ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରିଥାନ୍ତି। ଯେଉଁଠାରେ ଯୋଦ୍ଧା ମାନେ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ମଧ୍ୟ ଡମରୁକେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଏହି ଶକ୍ତି ତାଙ୍କର ପାପ ନାଶକ ଶକ୍ତି ତୁମକୁ କୁହାଯାଇଛି, ହେ ଦେବୀ। ଏହି ତୀର୍ଥ ସଦା ସମସ୍ତ ପାପକୁ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବେ ପ୍ରଶଂସିତ। କଳ୍ପର ଆରମ୍ଭରେ, ହେ ଦେବୀ, ଏହି ଲିଙ୍ଗ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲା। ସେତେବେଳେ ବାୟୁ, ଜଳ, ଆକାଶ କିମ୍ବା ଗ୍ରହ ଥିଲେ ନାହିଁ। ଏହି ଲିଙ୍ଗରୁ ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜଗତ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲା। ଏହି ଲିଙ୍ଗରୁ ଦେବ, ଋଷି ଓ ପିତୃମାନେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ। ଯେତେ ତିଆରି ଓ ପ୍ରଳୟ ଅଛି, ଭୂର୍ଲୋକ ଆଦି ଲୋକ ଓ ସପ୍ତ ପାତାଳ ଯେଉଁମାନେ ସ୍ମୃତିରେ ଅଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଦୃଶ୍ୟ ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ ବସ୍ତୁ, ହେ ସୁନ୍ଦରମୁଖୀ, ଏହି ଲିଙ୍ଗରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ। ଏହିପରି ତାଲୁକୁ ଅବିନାଶୀ, ନିରାକାର, ଅଦ୍ୱିତୀୟ ପରମ ପୁରୁଷ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଯାହା ସତ ଓ ଅସତ ଦୁହିଁର ସ୍ୱରୂପ। ଏହି ଲିଙ୍ଗ ଅଚଳ, ଅବିନାଶୀ, ଅଜର, ଅପରିମିତ ଏବଂ କୌଣସି ଅନ୍ୟ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେନାହିଁ। ଏହା ଆଦି ଓ ଅନ୍ତ ନାହିଁ, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ଉତ୍ସ, ଅକ୍ଷୟ, ତ୍ରିଗୁଣ ଧର୍ମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ। ପ୍ରଳୟ ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଲିଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି ବିଦ୍ୟମାନ ଥାଏ। ମୁଁ, ପୃଥିବୀରେ ଜାଗୃତ, ଜଗତର ଆଦିହୀନ ମୂଳ। ଜଗତ୍ସ୍ୱାମୀ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରକୃତି ଓ ପୁରୁଷ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ। ଯେପରି ନିକଟତା ଦ୍ୱାରା ଗନ୍ଧ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସେପରି ଏହି ଦେବତା ଆଦିହୀନ, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ପରମ କାରଣ। ପ୍ରକୃତି ଉତ୍ତେଜିତ ହେଲେ, ହେ ପାର୍ବତୀ, ସେହି ଲିଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ହୁଏ। ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ମଧ୍ୟରେ ସମସ୍ତ ଲୋକ, ଦେବ, ଦାନବ ଓ ମାନବ ବିଦ୍ୟମାନ। ସେଉଁଠି ସେଉଁଠି ଉତ୍ତେଜକ ଓ ଉତ୍ତେଜିତ ଦୁହିଁ ଏହି ଲିଙ୍ଗ ହେଉଛନ୍ତି, ହେ ପୃଥିବୀନାଥ। ଏହି ବିଶ୍ୱସ୍ୱାମୀ ଜନ୍ମ ନେଲେ; ଗୁଣହୀନ ହୋଇ ମଧ୍ୟ ରଜୋଗୁଣରେ ଅନ୍ୱିତ ହେଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ଭାବରେ ସେ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି, ପରେ ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣ ଅଧିକ ହେଲେ, ଏବଂ ତାମସ ଗୁଣରେ ରୁଦ୍ର ଭାବରେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ଗ୍ରସଣ କରନ୍ତି। ଯେପରି କୃଷକ, ସିଞ୍ଚକ ଓ ରକ୍ଷକ ସମସ୍ତେ ଶେଷରେ କଟିବାର କାର୍ଯ୍ୟରେ ଏକ, ସେପରି ବ୍ରହ୍ମା ଭାବରେ ସେ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି, ରୁଦ୍ର ଭାବରେ ପ୍ରଳୟ କରନ୍ତି। ରଜ ହେଉଛି ବ୍ରହ୍ମା, ତମ ହେଉଛି ରୁଦ୍ର, ସତ୍ତ୍ୱ ହେଉଛି ବିଷ୍ଣୁ, ଜଗତ୍ସ୍ୱାମୀ। ପ୍ରତି ତିଆରିର ଆରମ୍ଭରୁ ଦେବମାନେ ଏହି ଗୁଣଗାନ କରନ୍ତି। ହେ ବିଶାଳନୟନୀ, ଏହି ସ୍ଥାନକୁ 'ମହାକାଳ ଅରଣ୍ୟ' ବୋଲି ସଦା କୁହାଯାଏ। "ମୁଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ", କାରଣ ମୁଁ ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ କାରଣ ହେଉଛି। ମହାକାଳ ଅରଣ୍ୟରେ ଏହି ଲିଙ୍ଗ 'କଳ୍ପନାଥ' ବୋଲି ପରିଚିତ ହେବ, ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ତାପରେ, ହେ ଦେବୀ, ବ୍ରହ୍ମା ଅନନ୍ତ ଉପରି ଲୋକକୁ ଗଲେ। ବ୍ରହ୍ମା କିମ୍ବା କେଶବ ଆରମ୍ଭ କିମ୍ବା ଶେଷ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ। ବେଦର ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ବିଭିନ୍ନ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ସାମ୍ନାରେ ଥିବା ଏହି ଏକମାତ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ଏହିପରି, ଆଜିଠାରୁ ପୃଥିବୀରେ ଏହି କଳ୍ପ ଆଦିହୀନ ଭାବରେ ପରିଚିତ ହେଉ। ଯେଉଁ ମର୍ତ୍ୟମାନେ ପଞ୍ଚମହାପାପରେ ଲିପ୍ତ ଓ ଦୁଷ୍ଟମନା ବି ଥିବେ, ତଥାପି ତୁମେ ଯାହାକୁ ଦର୍ଶନ ଦେଉଛ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସଦା ମଙ୍ଗଳ ହେଉ।