ଶତ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞରୁ ଉପଜିଥିବା ପୁଣ୍ୟ, ଧୁନ୍ଧେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ଲାଭ ହୁଏ। ମନ, ବଚନ, କାୟ କିମ୍ବା ଗୁପ୍ତ ଅପରାଧ—ଏସବୁ ଅତି ଶୀଘ୍ର ଧୁନ୍ଧେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖିବାରେ ଦୂର ହୋଇଯାଏ। ଏଭଳି ମୁଁ କହିଥିଲି, ହେ ଦେବୀ—ଧୁନ୍ଧା, ଗଣମାନଙ୍କର ନେତା, ଗଣମାନଙ୍କ ସହିତ ଦ୍ୱୀପ୍ତିମାନ ହେଲା ଏବଂ ମୋତେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ ହେଲା। ଏହି ଶକ୍ତି, ହେ ଦେବୀ, ପାପ ନଶ୍ୱ କରିବାର କ୍ଷମତା ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଛି। ଶ୍ରୀ ମହାଦେବ କହିଲେ: ଯେତେବେଳେ ବିଶ୍ୱର ନାଥଙ୍କୁ ଦେଖାଯାଏ, ପାପ ନଶ୍ୱ ହୋଇଯାଏ। ବୈ୵ସ୍ୱତ ମନ୍ୱନ୍ତରରେ ରୁରୁ ନାମକ ଏକ ବଡ ଦେମନ ଥିଲେ, ଯିଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକାରରେ ବଡ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାନ୍ତ ଓ ଭୟଜନକ। ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେବମାନେ ତାଙ୍କର ଅବସ୍ଥାନରୁ ବିଚ୍ୟୁତ ହେଲେ ଏବଂ ଅମରମାନଙ୍କର ନିବାସ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ତାଙ୍କର ସମ୍ପଦ ଗ୍ରହଣ କରି, ଦେବମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ତାଙ୍କୁ ଅଜୟ ଜାଣି, ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ସହିତ ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦୁଷ୍ଟ ମନର, ସତ୍ପୁରୁଷ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ। ସେ ସମୟରେ ପୃଥିବୀରେ ଶାସ୍ତ୍ର ପାଠ କିମ୍ବା ଯଜ୍ଞର ଉଚ୍ଚାରଣ ନଥିଲା। ଦେବମାନେ ଓ ମହାର୍ଷିମାନେ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ଏହିପରେ ଅଚନ୍ତାରେ ଏକ ଦେହ ସମସ୍ତଙ୍କ ଠାରେ ପ୍ରକଟ ହେଲା। ସେ ଦେହରୁ ଏକ ଦିବ୍ୟ ସ୍ତ୍ରୀ, ପଦ୍ମ ନୟନ ଥିବା, ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ କହିଲେ: "ମୁଁ କାହିଁକି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି, ହେ ଦେବମାନେ?" ସେ ଦେବମାନେ ତାଙ୍କର ଶୁଭ ଉଚ୍ଚାରଣ ଶୁଣିଲେ। ଏହି ଶୁଣି, ସେ ଦେବୀ ବଡ ହସିରେ ବାରମ୍ବାର ହସିଲେ। ଘୋର ମୁଖ, ଜଳ ଓ ଅଙ୍କୁଶ ଧାରଣ କରିଥିବା, ମୁଖରେ ଅଗ୍ନିର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ଦେବୀଙ୍କ ଦଳମାନେ ବିରାଟ ଅସୁର ବଜ୍ରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ସମସ୍ତ ଦିଗ ଅନେକ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। ଦେବୀ ବିପକ୍ଷୀ ଦେବଶତ୍ରୁମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ; ବଜ୍ର ତାଙ୍କର ସେନା ଭାଗିଯିବା ଦେଖି ମାୟା ବ୍ୟବହାର କଲେ। ସେ ତମସିକ ମୋହ ବିନିର୍ମାଣ କଲେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଭ୍ରମିତ ହେଉଥିଲେ। ଏହିପରେ ଅନ୍ଧାର ଭାଗିଗଲା, ଦେବୀ ଭୟରେ ବିମୁଢ଼ ହେଲେ। ଏଠାରେ କପାଳଧାରୀ ହରା ଲିଙ୍ଗ ରୂପରେ ବିରାଜିତ ଥିଲେ। ବଜ୍ର, ଦେବମାନେ ଓ ଦେବୀ ହାରିଯିବା ଜାଣି, ମହାକାଳ ଦିବ୍ୟ ଅରଣ୍ୟରେ ଲକ୍ଷ-ଲକ୍ଷ ରଥରେ ଘିରିଥିଲେ। ସେ କହିଲେ: "ଆଜି ମୁଁ ଦେବମାନେ ଓ ସେ ଦୁଷ୍ଟ ଦେବୀକୁ ମାରିଦେବି।" ଏହି ସମୟରେ ନାରଦ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷି, ଆସିଲେ। ସେ ଦେବମାନେଙ୍କୁ ବଜ୍ରଙ୍କ ହାତରେ ହାରିବା ବିଷୟ କହିଲେ। "ମହାକାଳ ଅରଣ୍ୟରେ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଦେବମାନେ ପ୍ରହାରିତ ହେଲେ।" ନାରଦଙ୍କ ଉକ୍ତି ଶୁଣି, ମୁଁ, ହେ ପରମେଶ୍ୱରୀ... ଭୟଙ୍କର ଓ ଭୟାନକ ସର୍ପମାନେ ସହିତ ଘିରିଥିଲି। ମହାକାଳ ଅରଣ୍ୟ ସମସ୍ତ ପାଖରୁ ଅସୁରମାନେ ଘିରି ରଖିଥିଲେ। ତାପରେ ମୁଁ ଆସି ବିକ୍ରାଳ ଡମରୁ ବାଜାଇଲି। ଡମରୁ ଶବ୍ଦରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲିଙ୍ଗ ଉପଜିଲା। ଏହି ଲିଙ୍ଗରୁ ଏକ ବଡ ଅଗ୍ନିଜ୍ୱାଳା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ଅନ୍ୟ ଭାଗରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାୟୁ ଉପଜିଲା। ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଜ୍ୱାଳାର ଏକ ବଡ ଆଲୋକ ଚାରିପାଖରେ ବ୍ୟାପିଗଲା। ଏହିପରେ ଦେବମାନେ ଦଳମାନେ ଅନନ୍ଦରେ ଭରିଯିଲେ। ଏହି ଦେବତାଙ୍କର ମହାତ୍ମ୍ୟରେ ବଜ୍ର ଦହିଗଲେ; ଏହି ଜଗତରେ ଏହା ଚାହିଦା ଫଳ ଦେଇବାରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବ। କାରଣ ଡମରୁ ଶବ୍ଦ ଭୂମିରେ ଉପଜିଥିଲା।