ଧୁଣ୍ଡା ନିଜ ହୃଦୟରୁ ଏହି ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ—“ମୋର ଭକ୍ତି ସଦା ଆପଣଙ୍କର ପଦପଦ୍ମରେ ଅଟୁଟ ରହୁ। ହେ ମହାଦେବ, ଯଦି ଆପଣ ମୋପରି ପ୍ରସନ୍ନ, ତେବେ ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦ୍ରୁତ ଦିଅନ୍ତୁ।” ଏହିପରି ଧୁଣ୍ଡାଙ୍କ ଉଚ୍ଚାରଣକୁ ଶୁଣି, ଲିଙ୍ଗ ରୂପରେ ବିରାଜିତ ଭଗବାନ କହିଲେ—“ଯେଉଁ ମାନବମାନେ ମୋତେ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ ମହାପାପରୁ ସଦା ମୁକ୍ତ ହେଇଥାନ୍ତି। ସେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଇଚ୍ଛା ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି ଏବଂ ସମସ୍ତ ଗଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରମୁଖ ହେଇଯାନ୍ତି।” ଏମିତି ଆଶୀର୍ବାଦ ମିଳିବା ପରେ, ଧୁଣ୍ଡା ହାତ ଜୋଡି କହିଲେ। ଲିଙ୍ଗ ଏହି ଭାବରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ କହିଲେ—“ତଥାସ୍ତୁ। ମୋର କେବଳ ଦର୍ଶନରେ ମାନବମାନେ ସଦା ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ଧୁଣ୍ଡେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ଜଗତରେ ଏକାମ୍ର ଧର୍ମିକ ଏବଂ ମୋ ପ୍ରିୟ ଅଟୁଟ ଭାବରେ ରହନ୍ତି। ଏହିପରି ଭକ୍ତିରେ ଏକ ଶତ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞର ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ। ମନ, କଥା, କାୟା କିମ୍ବା ଗୁପ୍ତ ପାପ—ଏସବୁ ଧୁଣ୍ଡେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ଶୀଘ୍ର ଦୂର ହୋଇଯାଏ।” “ଏଭଳି ମୁଁ କହିଥିଲି, ହେ ଦେବୀ। ଧୁଣ୍ଡା ଗଣମାନେ ସହିତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ମୋତେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ ହେଲେ। ଏହି ଶକ୍ତି ଏବଂ ପାପନାଶିନୀ କଥା ତୁମକୁ କହିଲି।” ଶ୍ରୀମହାଦେବ କହିଲେ—“ଯେତେବେଳେ ଏହି ବିଶ୍ୱର ନାଥଙ୍କୁ ଦେଖାଯାଏ, ପାପ ନଶ୍ୱର ହୋଇଯାଏ।” ପରେ, ଏହି ବୈବସ୍ୱତ ମନ୍ବନ୍ତରରେ, ରୁରୁ ନାମକ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଦାନବ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଯିଏ ବଡ଼ ଆକାର ଓ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାନ୍ତ ଥିଲେ। ସେ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଅସନରୁ କାଢ଼ି ଦେଲେ ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗ ଛାଡ଼ିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କଲେ। ସେମାନଙ୍କର ଧନ-ଧାନ୍ୟ ନେଇ ନେଲେ ଏବଂ ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ସେ ଅଜେୟ ଥିବାକୁ ଜାଣି, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ସହିତ ସେ ଧର୍ମିକ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ପୃଥିବୀରେ ଶାସ୍ତ୍ର ପାଠ କିମ୍ବା ଯଜ୍ଞର ଉଚ୍ଚାରଣ ନ ହେଉଥିଲା। ଦେବତାମାନେ ଓ ମହାର୍ଷିମାନେ ବହୁତ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ହଠାତ୍ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଦେହ ସମସ୍ତଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରକଟ ହେଲା। ସେହି ଦେହରୁ ଏକ କମଳନୟନୀ ଦେବୀ ଉଦ୍ଭବ କଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ—“ମୋତେ କାହିଁକି ସୃଷ୍ଟି କରାଗଲା?” ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କ ଶୁଭ ବାଣୀ ଶୁଣିଲେ। ଏହା ଶୁଣି ସେ ଦେବୀ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ବାରମ୍ବାର ହସିଲେ। ତିନି କ୍ରୁର ଶକ୍ତିମାନୀ, ଯେଉଁମାନେ ପାଶ ଓ ଅଙ୍କୁଶ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ମୁହଁରେ ଅଗ୍ନିମୟ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ସେମାନେ ସମସ୍ତେ, ହେ ମହାଦେବୀ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅସୁର ବଜ୍ରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ସମସ୍ତ ଦିଗ ଅସଂଖ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଏହିପରି ସମୟରେ ସେ ଦେବୀ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ବଜ୍ର ତାଙ୍କ ସେନାକୁ ଭାଗିଯିବା ଦେଖି, ମାୟା ଚଳାଇଲେ। ସେ ତାମସିକ ମାୟା ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ଯାହା ମାନବୀମାନେକୁ ଭ୍ରମିତ କରିଦେଏ। ଏହା ଦ୍ୱାରା ଅଞ୍ଚଳରେ ଅନ୍ଧକାର ବ୍ୟାପିଗଲା, ଦେବୀ ଭୟଭୀତ ହେଇପଡ଼ିଲେ। ସେଠାରେ ଖପରଧାରୀ ହରା ଲିଙ୍ଗ ରୂପରେ ବିରାଜିତ ଥିଲେ। ବଜ୍ର ଦେଖିଲେ ଦେବତାମାନେ ଓ ଦେବୀ ପରାଜିତ ହୋଇଛନ୍ତି। ମହାକାଳ ଦିବ୍ୟ ଉଦ୍ୟାନରେ, ଶତକୋଟି ରଥର ମଧ୍ୟରେ ସେ ଘିରିଥିଲେ। ସେ କହିଲେ—“ଆଜି ମୁଁ ଦେବତାମାନେ ଓ ସେହି ପାପିଷ୍ଠକୁ ମାରିଦେବି।” ଏହି ସମୟରେ, ଋଷିମଣି ନାରଦ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସେ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ବଜ୍ରଙ୍କ ହାତରେ ତାଙ୍କର ପରାଜୟ ବିଷୟରେ କହିଲେ। ମହାକାଳ ଉଦ୍ୟାନରେ ଦେବତାମାନେ ପ୍ରହାରିତ ହୋଇଥିଲେ। ନାରଦଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି, ତାପରେ ମୁଁ, ହେ ପାର୍ବତୀ, ...