ହେ ପାର୍ବତୀ, ଏକ ସମୟର କଥା। ଯେତେବେଳେ କୌଣସି ପୂଜା କିମ୍ବା ଉଦ୍ୟମ ସଫଳ ହେଉନଥିଲା, ତେବେ ମହା ପବିତ୍ର ଗଙ୍ଗାର କୂଳ, ଗୋଦାବରୀ, ଭୀମରଥୀ, କୌଶିକୀ, ଶାରଦା ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ତୀର୍ଥସ୍ଥଳୀ ମଧ୍ୟ ଫଳହୀନ ହେଉଥିଲା। ତୀର୍ଥ ଯାତ୍ରା କିମ୍ବା ତପସ୍ୟା କିଛି ଫଳ ଦେଉନଥିଲା, ସେସବୁ ବ୍ରୁଥା ହେଉଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ, ହେ ଦେବୀ, ଆକାଶରୁ ଏକ ଦେହହୀନ ସ୍ୱର ଶୁଣିବାକୁ ମିଳିଲା। ସେ ସ୍ୱର କହିଲା: "ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ, ପ୍ରୟାଗ ଆଦିରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ଏଠାରେ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପବିତ୍ର ଲିଙ୍ଗ ବିରାଜିତ ଅଛି, ଯାହା ସମସ୍ତ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କରେ। ଏହି ଲିଙ୍ଗର କୃପାରେ, ତୁମେ ପୁନି ଶିବଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରିପାରିବ।" ସେଇ ଆକାଶବାଣୀ ଶୁଣି, ସେମାନେ ସେଠାରେ ଗଲେ ଏବଂ ଏକ ମଂଗଳମୟ ଲିଙ୍ଗ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ ଦେଇଥିଲା। ସେଇ ଲିଙ୍ଗର ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ଦିବ୍ୟ ସ୍ୱର ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, "ମୋ ଚରଣକମଳରେ ମୋର ଭକ୍ତି ସଦା ଅଟୁଟ ରହୁ। ଯଦି ତୁମେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉଛ, ମୋତେ ଏହି ଅନୁଗ୍ରହ ଦିଅ। ଯେମାନେ ଏଠି ଆସି ମୋତେ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୁର୍ଲଭ ପାପରୁ ସଦା ମୁକ୍ତ ହେଇ ରହିବେ। ସେମାନେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଫଳ ଲାଭ କରିବେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଭୂତଗଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେବେ।" ଏହି ଭାଗ୍ୟ ଲାଭ କରି, ଧୁଣ୍ଡା ହାତ ଜୋଡି ଆଉ କଥା କହିଲେ। ଲିଙ୍ଗ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ କହିଲା, "ତଥାସ୍ତୁ। ଯେଉଁମାନେ ମୋତେ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ସଦା ସଫଳତା ହେବ। ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଧୁଣ୍ଡେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି, ସେମାନେ ଏଇ ସଂସାରରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ମୋତେ ପ୍ରିୟ। ଶତ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ଯେତେ, ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ ମେଳିଥାଏ। ମନ, ମୁଖ, କାୟା କିମ୍ବା ଗୁପ୍ତ ଯେଉଁ ପାପ ଅଛି, ସେମାନେ ଧୁଣ୍ଡେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ଶୀଘ୍ର ଦୂର ହୋଇଯାଏ।" ଏଭଳି କଥା କହି, ମୁଁ ଧୁଣ୍ଡାଙ୍କୁ ଗଣମାନେ ସହିତ ଦେଖି ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଥିଲି। ଏହି ଶକ୍ତି, ହେ ଦେବୀ, ପାପ ନାଶ କରେ। ଏହି ପରେ, ଶ୍ରୀମହାଦେବ କହିଲେ: "ଯେତେବେଳେ ବିଶ୍ୱନାଥଙ୍କୁ ଦେଖାଯିବ, ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ ହୁଏ।" ଏହି ଭୌବନ୍ତର ଚକ୍ରରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଦାନବ ଜନ୍ମ ନେଲା, ତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ରୁରୁ। ସେ ବିଶାଳ ଦେହ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାନ୍ତ ଓ ଭୟଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ସହିତ ଦେବତାମାନେ କୁମ୍ପିତ ହୋଇ ନିଜ ଲୋକ ଛାଡ଼ି ଦେଲେ। ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ଧନ ସଂପତ୍ତି ଛିନି ନେଇ, ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ରୁରୁ ଅଜୟ ଥିଲା, ଦୁଷ୍ଟମନାସିକତାରେ ଦେବତାମାନେ ଓ ଧର୍ମାନୁଷ୍ଠାନୀ ଲୋକଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିଦେଲା। ଏହି ସମୟରେ ପୃଥିବୀରେ କୌଣସି ଶାସ୍ତ୍ରପାଠ କିମ୍ବା ଯଜ୍ଞ ଉଚ୍ଚାରଣ ହେଉନଥିଲା। ଦେବତା ଓ ମହାର୍ଷିମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ ହେଇ ପଡ଼ିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ହଠାତ୍ ଏକ ଦେହ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଗରେ ଦେଖାଦେଲା। ସେଇ ଦେହରୁ ଏକ କମଳନୟନୀ ଦିବ୍ୟ ସ୍ତ୍ରୀ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, "ମୋତେ କେଉଁ କାରଣରେ ଉତ୍ପନ୍ନ କରାଗଲା?" ତାଙ୍କର ମଂଗଳମୟ କଥା ଶୁଣି, ଦେବତାମାନେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ଏହା ଶୁଣି ସେ ଦେବୀ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରେ ବାରମ୍ବାର ହସିଲେ। ସେଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ କିଛି ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ପାଶ ଓ ଅଙ୍କୁଶ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ମୁହଁରେ ଅଗ୍ନିମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ବଡ଼ ଦେବୀଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ବଜ୍ର ନାମକ ଦାନବଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ସମସ୍ତ ଦିଗ୍ବଲୟ ଅନେକ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇଗଲା। ଏହାପରେ ଦେବୀ ଦେବତାମାନେ ଶତ୍ରୁମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ବଜ୍ର ତାଙ୍କ ସେନାକୁ ପଳାଇଯିବା ଦେଖି ମାୟା ବ୍ୟବହାର କରିଲେ।