ସେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଏବଂ କୌତୁହଳବଶତଃ ଇନ୍ଦ୍ରର ଲୋକକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ସେ ଅନେକ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଭଙ୍ଗୀମା, ଚକ୍ଷୁ, ହସ୍ତ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅଙ୍ଗର ଚମତ୍କାର ଚଳନ ଦେଖିଲେ; ଏହି ସମସ୍ତ ଭଙ୍ଗୀମା ତାଣି ଦିଆ ସୁଇର ନିମନ୍ତେ ଯେପରି, ତେଣୁ ହସ୍ତମୁଦ୍ରା ମଧ୍ୟ ଝଣ୍ଡା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରୂପରେ ଦେଖିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ଏବଂ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଉଁଠାରେ ଏକ ଶୁଭ୍ର ମୁହଁକୁ ଦୃଢ଼ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ହେ ଦେବୀ, ଧୁଣ୍ଢା ତାଙ୍କର ଖେଳମୟ ଆଚରଣ ସହିତ ସେଉଁଠାରେ ଥିଲେ। ସେଉଁଠାରେ ରମ୍ଭା ନାମକ ଅପ୍ସରା ନୃତ୍ୟରେ ଏତେ ଲୀନ ଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଫୁଲର ଗୁଛ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କରାଯାଇଲା। ଏହା ପରେ କେହି କହିଲେ, "ତୁମେ ମନୁଷ୍ୟ ଲୋକକୁ ପତିତ ହେଉ, କାରଣ ତୁମେ ଏହି ନୃତ୍ୟକୁ ବିଘ୍ନ କରିଛ।" ଏହିପରି ଶାପ ମିଳିବା ପରେ ରମ୍ଭା ମନୁଷ୍ୟ ଲୋକରେ ପତିତ ହେଲେ, ଏବଂ ସେ ଅଚେତନ ଓ ମୁହଁ ଗୁମ୍ ହୋଇ ପଡ଼ିରହିଲେ। ସେ ଦୁଃଖରେ କହିଲେ, "ହାୟ, ମୁଁ ମୂଢ଼ତାବଶତଃ ଅନ୍ୟାୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରି ତାହାର ଫଳ ପାଇଁଛି। ଏବେ ଧର୍ମର ଶରଣ ନେଇ, ମୁଁ ସଫଳତା ଲାଭ କରିବାକୁ ଚାହେଁ।" ଏପରି କହି, ସେ ମହେନ୍ଦ୍ର ପର୍ବତରେ କଠିନ ତପସ୍ୟା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏହି ତପସ୍ୟାରେ ଫଳ ମିଳିଲା ନାହିଁ, ତେବେ ସେ ଗଙ୍ଗା ତଟ, ଗୋଦାବରୀ, ଭୀମରଥୀ, କୌଶିକୀ, ଶାରଦା ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକୁ ଗଲେ, କିନ୍ତୁ ଯାତ୍ରା ଫଳହୀନ ହେଲା, ତପସ୍ୟା ଫଳ ଦେଇଲା ନାହିଁ, ଯାତ୍ରାର ଫଳ ମିଳିଲା ନାହିଁ। ଏହି ସମୟରେ, ହେ ଦେବୀ, ଆକାଶରୁ ଏକ ଦେହହୀନ ସ୍ୱର ଶୁଣିଗଲା। ସେ ସ୍ୱର କହିଲା, "ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ, ପ୍ରୟାଗ ଆଦି ତୀର୍ଥରେ ଏକ ଅତି ପବିତ୍ର ଲିଙ୍ଗ ଅଛି, ଯାହା ସମସ୍ତ କାମନା ପୂରଣ କରେ। ଏହି ଲିଙ୍ଗର କୃପାରେ ତୁମେ ପୁନି ଶିବଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବ।" ଏହି ଆକାଶବାଣୀ ଶୁଣି, ସେମାନେ ଏହି ଶୁଭ୍ର ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ ଦେଇଥାଏ। ଲିଙ୍ଗର ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ସ୍ୱର ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା, "ମୋର ପଦପଦ୍ମରେ ଭକ୍ତି ସଦା ଅଚଳ ରହୁ। ଯଦି ତୁମେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅଛ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହି ଵର ଦୟାକରି ଶୀଘ୍ର ଦିଅ। ଏବଂ ଯେମାନେ ମନୁଷ୍ୟ ତୁମକୁ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ ମହାପାପରୁ ସଦା ମୁକ୍ତ ହେଇ ରହିବେ। ସେମାନେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଇଚ୍ଛା ପାଇବେ ଏବଂ ଗଣମାନ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେବେ।" ଏପରି ଵର ପାଇ, ଧୁଣ୍ଢା ହାତ ଜୋଡି କହିଲେ, "ଏହିପରି ହେଉ।" ତେବେ ଲିଙ୍ଗ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ କହିଲେ, "ମୋର କେବଳ ଦର୍ଶନେ ଲୋକମାନେ ସଫଳତା ଲାଭ କରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଧୁଣ୍ଢେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜିବେ, ସେମାନେ ପୃଥିବୀରେ ସତ୍ପୁରୁଷ ଏବଂ ମୋର ପ୍ରିୟ ହେବେ। ଶତ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞର ଯେତେ ପୁଣ୍ୟ, ତାଠାରୁ ଅଧିକ ପୁଣ୍ୟ ଏଠାରେ ମିଳେ। ମନ, ବାଚା, କାୟା ଓ ଗୁପ୍ତ ପାପ—ଏ ସବୁ ଧୁଣ୍ଢେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ଶୀଘ୍ର ଦୂର ହୋଇଯାଏ।" "ଏଭଳି ମୁଁ କହିଛି, ହେ ଦେବୀ; ସେ ଧୁଣ୍ଢା, ଗଣମାନେ ସହିତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ମୋତେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ ହେଲେ। ଏହି ଶକ୍ତି, ହେ ଦେବୀ, ପାପ ନାଶ କରେ।" ପଛରେ ଶ୍ରୀ ମହାଦେବ କହିଲେ, "ଯେତେବେଳେ ଜଗତ୍ନାୟକ ଦର୍ଶନ ଦିଅନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ପାପ ନାଶ ହୁଏ।" ବୈବସ୍ୱତ ମନ୍ବନ୍ତରରେ ରୁରୁ ନାମକ ଏକ ବଡ଼ ଦାନବ ଥିଲେ, ଯିଏ ବହୁତ ପ୍ରଚଣ୍ଡ ଜଣ୍ଟୁ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାନ୍ତ ଓ ଭୟଙ୍କର ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ସେ ଦେବମାନେଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରି, ସ୍ୱର୍ଗ ଛାଡ଼ିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରିଦେଲେ। ସେମାନଙ୍କର ସମ୍ପଦ ଛିନି ନେଇ, ଦେବମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। ଦେବମାନେ ଜାଣିଥିଲେ ଯେ ସେ ଅଜୟ, ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଚିତ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ ଧର୍ମାନୁଷ୍ଠାନୀ ଓ ଅନ୍ୟ ଅନେକଙ୍କୁ ମାରିଦେଲା। ସେ ସମୟରେ ପୃଥିବୀରେ ଶାସ୍ତ୍ରପାଠ କିମ୍ବା ଯଜ୍ଞର ଉଚ୍ଚାରଣ ନଥିଲା।