ସେଇ ସମୟରେ, ସେ ମହାନ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଉକ୍ତି ଶୁଣି, ମୁଁ ଭଲଭାବେ ହସିଲି। ଏହି ହସର ସଙ୍ଗେସଙ୍ଗେ, ମୋ ଆଠିରୁ ବରଫ ପରି ଧଳା ଭସ୍ମ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା। ମୁଁ କହିଲି, “ଦେଖ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୋ ଆଠିରୁ ବହୁତ ଭସ୍ମ ବାହାରିଛି।” ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲଜ୍ଜିତ ହେଲେ। ସେ ହାତ ଯୋଡି, ମନରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଭାବେ କହିଲେ, “ତିନି ଲୋକରେ ଏପରି ଶକ୍ତି କାହାରି ନାହିଁ। ତପସ୍ୟାକୁ ବିରୋଧ କରୁଥିବା ନୃତ୍ୟ ପୁଣ୍ୟବାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅନୁଚିତ; ତଥାପି, ହେ ଦେବ, ମୋ ନୃତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଅପରାଧ ଅଚାନକ ହୋଇଯାଇଛି।” ସେଠି, ମୁଁ ସେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲି, “ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ କେଉଁ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ?” ସେ ଋଷି କହିଲେ, “ହେ ଦେବ, ଯଦି ଆପଣ ପ୍ରସନ୍ନ, ଶରଣାଗତଙ୍କୁ କୃପା କରନ୍ତି—” ଏବେ ମୁଁ, ପାର୍ବତୀଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରେ, ମୃଦୁ ଚିତ୍ତରେ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲି, “ଏଠାରେ, ଗୁହାରେ, ସପ୍ତ ଯୁଗରୁ ଉଦ୍ଭବ ଏକ ପୁଣ୍ୟଶାଳୀ ଲିଙ୍ଗ ସଦାବସ୍ଥିତ। ତୁମେ ଏଠାରେ ସେ ମଙ୍ଗଳମୟ ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖିବା। ଏଠାରେ ଅଭିଲାଷା, କ୍ରୋଧ, ଲୋଭ ଓ ମୋହ ଦ୍ୱାରା ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ପାପ ନଶ୍ଟ ହେବ।” ମୋ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେ ବେଦବିଦ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିୟମରେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରି, ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର କରି, ତାଁଠାରୁ ଯାତ୍ରା କଲେ। ସେଠାରେ, ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ତପସ୍ୟାରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖିଲେ। ସେଇ ମହୁର୍ତ୍ତରେ, ହେ ଦେବୀ, ଦେବତାମାନେ ଆକାଶରୁ କହିଲେ, “ମାତ୍ର ଦର୍ଶନରେ, ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦୁର୍ଲଭ ସିଦ୍ଧି ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭକ୍ତିସହିତ ଏହି ଗୁହାଧିପତିଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି, ଏହି ଲିଙ୍ଗଙ୍କୁ ଅଷ୍ଟମୀ କିମ୍ବା ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ, କିମ୍ବା ଚେଷ୍ଟା କରି ଏଠାରେ ଆସି ଦେଖନ୍ତି, କିମ୍ବା ହଜାର ହଜାର ପାପ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଏଠି ଦର୍ଶନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ—ବ୍ରାହ୍ମଣହତ୍ୟା, ମଦ୍ୟପାନ, ଚୋରି, ଗୁରୁପତ୍ନୀ ସମ୍ପର୍କ ଭଳି ପାପ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, କୋଟି କୋଟି ଜନ୍ମର ଅଶୁଭ କର୍ମ ସଂଚୟ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ପୃଥିବୀରେ ଦେହଧାରୀ ଯେଉଁମାନେ ମହାପାପରେ ଦୁଃଖିତ, ସେମାନେ ଏଠି ଦର୍ଶନ କରି ସଫଳତା ପାଆନ୍ତି।” ଏପରି କଥା ଶେଷ କରି, ହେ ଦେବୀ, ସେ ଦିବ୍ୟ ମୁନି ମଙ୍କଣକ କହିଲେ, “ହେ ଦେବୀ, ଏହା ହେଉଛି ବର୍ଣ୍ଣିତ ପାପନାଶକ ଶକ୍ତି।” ଏହି ଲିଙ୍ଗ ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରେ ଓ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ଦୁଷ୍କର୍ମ ନଶ୍ଟ କରେ। ଏହା ପରେ, ହେ ଦେବୀ, କୈଳାଶ ପର୍ବତରେ ଗଣନାୟକ ଢୁଣ୍ଢ ନାମକ ଜଣେ ଥିଲେ। ସେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ, କୌତୁହଳରେ, ଇନ୍ଦ୍ରଲୋକକୁ ଗଲେ। ସେଠି, ଅନେକ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ନୃତ୍ୟ ଭଙ୍ଗିମା, ଚକ୍ଷୁ, ହସ୍ତ ଓ ଅନ୍ୟ ଅଙ୍ଗ ଚାଳନା, ସୁଇ ଦ୍ୱାରା ଛେଦିତ ଭଙ୍ଗିମା, ଝଣ୍ଡା ଭଳି ମୁଦ୍ରା ଓ ଅନ୍ୟ ଅନେକ ଦେଖିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ସେ ନୃତ୍ୟାଙ୍ଗନାଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଦେଖୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଢୁଣ୍ଢ ତାଙ୍କ ଖେଳା ଭାବରେ ରହିଥିଲେ। ଏଠି, ରମ୍ଭା ନୃତ୍ୟରେ ଲୀନ ଥିଲେ, ଏବଂ ଏକ ଫୁଲମାଳାର ଆଘାତରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେଲେ। ତାକୁ କୁହାଗଲା, “ତୁମେ ମାନବ ଲୋକକୁ ପଡ଼! ତୁମେ ନୃତ୍ୟର ଅବରୋଧ କରିଛ।” ମାନବ ଲୋକରେ ପଡ଼ି, ସେ ଅଚେତନ ଓ ମନୋବିକ୍ଷିପ୍ତ ହେଲେ। ସେ କହିଲେ, “ହାୟ, ମୁଁ ଅନ୍ୟାୟର ଫଳ ଭୋଗୁଛି, ମୋହରେ ପଡ଼ି କରିଥିଲି। ଧର୍ମର ପଥରେ ଶରଣ ନେଇ, ମୁଁ ସଫଳତା ଲାଭ କରିପାରିବି।” ଏପରି କହି, ରମ୍ଭା ମହେନ୍ଦ୍ର ପର୍ବତରେ ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା ଆରମ୍ଭ କଲେ।