ଏହି ସମୟରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଦେବତାମାନେ ଏକଠି ହେଲେ । ସେମାନେ ଦେଖିଲେ, ମହାର୍ଷି ମଙ୍କଣକ ଚାରିପାଖରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି । ତାଙ୍କର ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ନୃତ୍ୟରେ ପାହାଡ଼ମାନେ ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନରୁ ହଟିଯାଉଥିଲେ, ମେଘମାଳା ବି ଅସ୍ଥିର ହେଉଥିଲା । ବଡ଼ ବଡ଼ ନଦୀମାନେ କେବଳ ଛୋଟ ଛୋଟ ଧାରାରେ ବହୁଥିଲେ, ଗ୍ରହମାନେ ନିଜ ଗତି ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟପଥେ ଚାଲିଯାଉଥିଲେ । ଏଭଳି ଅସ୍ଥିରତାରେ ତିନି ଲୋକ କମ୍ପିତ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ମନେ ହେଉଥିଲା କି ଏହି ସୃଷ୍ଟି ନଶ୍ଚୟ ଧ୍ୱଂସ ହେବାକୁ ଯାଉଛି । ଦେବମାନେ ଏହି ଅସ୍ତିରତା ବିଷୟରେ କହିଲାପରେ, ମୁଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲି । ମୁଁ ପଚାରିଲି, “ଋଷିମାନେ ଯେଉଁପରି ତପସ୍ୟାରେ ଲଗ୍ନ ଥାନ୍ତି, ଏପରି ଭାବେ ଆକାଂକ୍ଷାରେ ନୃତ୍ୟ କରିବା ତାଙ୍କର ଚରିତ୍ରକୁ ଅନୁକୂଳ ନୁହେଁ । ଏପରି କାମ କରିବାରୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ତପସ୍ୟା ଅବନତି ପାଇଁଥାଏ । ତେଣୁ ମୋ ଏହି ନୃତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିଛି—ଏହି କଥାରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ ।” ତାଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମୁଁ ବଡ଼ ହସିଲି । ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ମୋ ଅଙ୍ଗୁଠିରୁ ଧଳା ବରଫ ପରି ଭସ୍ମ ବିର୍ଗତ ହେଲା । ମୁଁ କହିଲି, “ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦେଖ, ମୋ ଅଙ୍ଗୁଠିରୁ କେତେ ଅଧିକ ଭସ୍ମ ବାହାରିଛି !” ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସେଇ ଦ୍ୱିଜ ଲୋକ ଲଜ୍ଜିତ ହେଲେ । ହାତ ଜୋଡ଼ି ଅନ୍ତରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଭାବେ କହିଲେ, “ଏପରି ଶକ୍ତି ତିନି ଲୋକରେ ଅନ୍ୟ କାହାରି ନାହିଁ । ଏପରି ନୃତ୍ୟ, ଯାହା ତପସ୍ୟାର ବିରୋଧୀ ଓ ତାହାର ଅବନତି ଆଣେ, ଏହା ଧର୍ମବାନ୍ତିଙ୍କ ପାଇଁ ଅନୁଚିତ । ତଥାପି, ଦେବ, ମୋର ଏହି ନୃତ୍ୟ ଅଚାନକ ଘଟିଗଲା ।” ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ମୁଁ ସେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପଚାରିଲି, “ଏହି ଜ୍ଞାନ ମିଳିବା ପରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମର କ’ଣ ଇଚ୍ଛା ମୁଁ ପୂରଣ କରିବି ?” ଏଥିରେ ମହାମୁନି କହିଲେ, “ଯଦି ଆପଣ ପ୍ରସନ୍ନ ଓ ଶରଣାଗତଙ୍କୁ ଦୟା କରନ୍ତି ...” ତାପରେ, ମୁଁ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ କହିଲି, “ସେଠାରେ, ଗୁହା ମଧ୍ୟରେ, ସତତ ଅବସ୍ଥିତ ଅଛି ଏକ ପୁଣ୍ୟମୟ ଲିଙ୍ଗ, ଯାହା ସପ୍ତ ଯୁଗରୁ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇଛି । ସେଠି ତୁମେ ଦେଖିବ, ସେଇ ମଙ୍ଗଳମୟ ଲିଙ୍ଗ, ଯାହା ସପ୍ତ ଯୁଗରେ ଉପସ୍ଥିତ ।” “କାମ, କ୍ରୋଧ, ଲୋଭ, ମୋହ ଭଳି ଅନେକ ପାପ ଏଠାରେ ନଶ୍ଟ ହୁଏ ।” ମୋ କଥା ଶୁଣି, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯିଏ ବେଦେ ପାରଙ୍ଗତ, ଶିଷ୍ଟ ଭାବରେ ପ୍ରଣାମ କରି, ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଚାଲିଗଲେ । ସେଠି ସେ ଦେଖିଲେ, ଏହି ଲିଙ୍ଗ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ତପସ୍ୟାରେ ଅପୂର୍ବ । ଏହି ସମୟରେ, ହେ ଦେବୀ, ଦେବମାନେ ଆକାଶରେ କହିଲେ, “କେବଳ ଦର୍ଶନ କରି, ସେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦୁର୍ଲଭ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିଛନ୍ତି । ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତି ସହିତ ଏହି ଗୁହାରେ ଥିବା ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି, ଅଷ୍ଟମୀ କିମ୍ବା ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ ଦେଖନ୍ତି, କିମ୍ବା ଚେଷ୍ଟା କରି ଏଠାକୁ ଆସି ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ ହଜାର ହଜାର ପାପ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରିଥାନ୍ତି । ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା, ମଦ୍ୟପାନ, ଚୋରି କିମ୍ବା ଗୁରୁପତ୍ନୀ ସମ୍ପର୍କ ଭଳି ଭୟଙ୍କର ପାପ ହେଉ, କି ଅନେକ ଜନ୍ମ ଧରି ସଞ୍ଚିତ ଅଶୁଭ କର୍ମ ହେଉ, ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁ ଜୀବଗୁଡ଼ିକ ଏପରି ମହାପାପରେ ପୀଡ଼ିତ, ସେମାନେ ଏଠି ଦର୍ଶନ କରି ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ ।” ଏହିପରି କଥା କହି, ଦ୍ୱିଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍କଣକ ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଦେଖ, ଏହି ଶକ୍ତି ପାପ ନଶ୍ଟ କରେ ।” ଏହି ଲିଙ୍ଗ ସମସ୍ତ ପାପକୁ ଦୂର କରେ ଓ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ଦୁଷ୍କର୍ମକୁ ଧ୍ୱଂସ କରେ । ଏହିପରି ଦିବ୍ୟ କଥା ପରେ, ମୁଁ କହିଁ, “ପୂର୍ବେ, କୈଳାସ ପର୍ବତରେ ଏକ ଗଣପତି ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ଢୁଣ୍ଢ ।