ଶ୍ରୀରୁଦ୍ର କହିଲେ—“ଏବେ ତୁମେ ଦ୍ୱିତୀୟ ଲିଙ୍ଗ, ଗୁହେଶ୍ୱରଙ୍କ ବିଷୟରେ ଶୁଣ, ଯିଏ ପାପକୁ ନାଶ କରନ୍ତି। ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ ଶୁଭ ଦେବଦାରୁବନରେ, ରଥଂତର କଳ୍ପରେ, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିତ୍ୟ ଯୋଗାଭ୍ୟାସରେ ଲିନ ଥିଲେ, ସ୍ୱସ୍ଥ ଓ ନିୟମିତ ଚିତ୍ତରେ ନିବେଶିତ। ସେ ସିଦ୍ଧି ଲାଗି ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ, ମନେ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ—‘ମୁଁ କିପରି ସିଦ୍ଧି ପାଇପାରିବି?’ ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ଉତ୍ତମ ତପସ୍ୟା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏହି ପରି ଏକ ସମୟରେ, ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେଲେ। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଦେଖି, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅତ୍ୟଧିକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଡ଼ିଲେ। ସେ କହିଲେ—‘ହାଁ, ତପସ୍ୟାର ଏହି ଶକ୍ତି! ଆଜି ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ଏକ ସଫଳତା ଲାଭ କରିଛି।’ ଏହି ଦେହ ଯଦିଓ ନିଚ ଓ ମଳମୁତ୍ରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ତଥାପି ମହାଆନନ୍ଦରେ ଭରିଗଲା, ଏବଂ ସେ ଦ୍ୱିଜ ନୃତ୍ୟ କରିଲେ। ଯେତେବେଳେ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଜଗତ—ଚଳାଞ୍ଚଳ ଓ ଅଚଳ—ସେହିପରି ନୃତ୍ୟ କରିବାକୁ ଲାଗିଲା। କୌଣସିଠାରେ ବେଦାଧ୍ୟୟନ, ‘ବଷଟ୍’ ଉଚ୍ଚାରଣ କିମ୍ବା କୌଣସି କର୍ମ ହେଉନାହିଁ। ଏହି ସମୟରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ମୁଁକଣକ ନାମକ ମୁନିଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା ଦେଖିଲେ। ପାହାଡ଼ମାନେ ତାଙ୍କର ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନରୁ ହଟିଗଲେ, ମେଘମାଳା ଚିରିଗଲା। ମହାନଦୀମାନେ ସଙ୍କୀର୍ଣ୍ଣ ଧାରାରେ ବହିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ଗ୍ରହମାନେ ତାଙ୍କର ଗତି ପଥରୁ ଭ୍ରଷ୍ଟ ହେଲେ। ତିନି ଲୋକ କମ୍ପିତ ହେଲା, ମନେ ହେଲା ଯେ କିଛି ଭୟଙ୍କର ଘଟିବାକୁ ଯାଉଛି। ତା'ପରେ, ଦେବତାମାନେ ମୋତେ ସେଇ ବିଷୟ କହିଲେ। ମୁଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ପଚାରିଲି—“ଏହିପରି ଆସକ୍ତିରେ ନୃତ୍ୟ କରିବା ମୁନିମାନଙ୍କ ଚରିତ୍ରକୁ ଅନୁରୂପ ନୁହେଁ। ଏହା ତପସ୍ୟାରୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ପତନ ହୁଏ, ହେ ଧର୍ମଶ୍ରେଷ୍ଠ। ତେଣୁ, ମୋର ନୃତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିଛି—ଏହାର କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।” ମୁଁ ଏହି କଥା ଶୁଣି ବହୁତ ହସିଲି। ସେଠାରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଘଟିଲା—ମୋ ଅଂଗୁଠିରୁ ଧଳା ପାକଳି ପରି ଭସ୍ମ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ମୁଁ କହିଲି—“ଦେଖ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୋ ଅଂଗୁଠିରୁ ବହୁତ ଭସ୍ମ ନିଷ୍ପନ୍ନ ହେଉଛି।” ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଲଜ୍ଜିତ ହେଲେ। ହାତ ଜୋଡି, ମନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଭରି, ସେ କହିଲେ—“ଏପରି ଶକ୍ତି ତିନି ଲୋକରେ ଆଉ କାହାରି ନାହିଁ। ଧର୍ମଶୀଳଙ୍କ ପାଇଁ ଯେଉଁ ନୃତ୍ୟ ତପସ୍ୟାର ବିପରୀତ ଓ ତାହାକୁ କ୍ଷୟ କରେ, ସେ ଅନୁଚିତ କାର୍ଯ୍ୟ; କିନ୍ତୁ ହେ ଦେବ, ମୋର ନୃତ୍ୟ ଏଭଳି ଅନୁଭବରେ ହଠାତ୍ ଆସିଗଲା।” ମୁଁ ସେ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ସେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ କହିଲି—“ଏହି ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମ ମନର କୌଣସି ଆଭିଲାଷା ପୂରଣ କରିଦେବି କି?” ସେ ମୁନି କହିଲେ—“ଯଦି ଆପଣ ପ୍ରସନ୍ନ, ଶରଣାଗତଙ୍କୁ କୃପା କରନ୍ତି—” ହେ ପାର୍ବତୀ, ମୁଁ ଦୟାଭାବରେ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲି—“ସେଠି, ଗୁହାରେ, ସପ୍ତ ଯୁଗରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ପୁଣ୍ୟମୟ ଲିଙ୍ଗ ସଦା ବିରାଜିତ। ତୁମେ ସେଠି ସେ ଶୁଭ ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖିପାରିବ, ଯାହା ସପ୍ତ ଯୁଗରେ ଉତ୍ପନ୍ନ। ଅଭିଲାଷା, କ୍ରୋଧ, ଲୋଭ ଓ ମୋହ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ପାପ—” ମୋ କଥା ଶୁଣି, ସେ ବେଦପାରଙ୍ଗତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶିଷ୍ଟାଚାର ଅନୁସରି, ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର କରି, ଚାଲିଗଲେ। ସେଠି ଯାଇ, ସେ ତପସ୍ୟାବୃଦ୍ଧିରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ହେ ଦେବୀ, ଦେବତାମାନେ ଆକାଶରେ କହିଲେ—“ମାତ୍ର ଦର୍ଶନରେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କଲେ।