ଏହି ଉତ୍ତମ କଥାରେ, ଯେଉଁ ମାନବମାନେ ଶିବଙ୍କୁ ଭକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ସେବା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମହାତ୍ମା ହୁଅନ୍ତି, ସନ୍ତାନ ଓ ସମୃଦ୍ଧିରେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ହୁଅନ୍ତି। ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ମହିମା କରନ୍ତି, ଏବଂ ସେମାନେ ଚିରକାଳ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଲୋକରେ ବାସ କରନ୍ତି। ଯେଉଁ ମର୍ତ୍ୟଜନ ନିଜ ଶୁଭ କର୍ମରେ ଲିନ୍ନ, ସେମାନେ ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଶିବ ଦୁଃଖକୁ ନାଶ କରନ୍ତି—ଏପରି ଦୟାଳୁ ଦେବଙ୍କୁ କିଏ ନମସ୍କାର କରିବେ ନାହିଁ? ଏହି ଉପାସନା ଦ୍ୱାରା ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ପରି ଘୋର ପାପ ଯେଉଁଠାରେ ନରକ ଦେଖାଯାଏ, ସେଠାରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ଏଠାରେ ଉପଜାଇଥିବା ପୁଣ୍ୟ ଶତ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞର ସମାନ। ତେଣୁ ବିଭିନ୍ନ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା, ଦାନ, ସ୍ନାନ ଆଦିର କଣ ଆବଶ୍ୟକତା? ଅଷ୍ଟମୀ ଓ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ, ନିଜ ଶକ୍ତିଅନୁଯାୟୀ କରିଲେ, ଜଣେ ଶତମାତୃକ ଓ ପିତୃକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିପାରନ୍ତି। ଯେଉଁ ଲୋକେ କେବଳ ଯାଦୃଚ୍ଛିକ ଭାବେ ଏହା ଦେଖନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଭାବବିହୀନ ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ମହିମାର ଲାଭ ମିଳନ୍ତି। ହେ ଦେବୀ, ଏହି ଲିଙ୍ଗର ପରମ ମହିମା ତୁମକୁ କହିଦେଲି। ଏବେ ଶ୍ରୀରୁଦ୍ର କହିଲେ: ଦ୍ୱିତୀୟ ଲିଙ୍ଗ ଗୁହେଶ୍ୱର, ଯାହା ପାପ ନାଶ କରେ, ସେ'ଥିର ମହିମା ଶୁଣ। ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ, ଶୁଭ ଦେବଦାରୁ ଅଟବୀରେ, ରଥଂତର କଳ୍ପରେ, ଜଣେ ନିତ୍ୟ ଯୋଗ ଅଭ୍ୟାସରେ ନିଶ୍ଚଳ ଓ ସଂୟମୀ ଥିଲେ। ସେଉଁଠି ସିଦ୍ଧି ଲାଗି ତପସ୍ୟା କରି, ମନରେ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ—“କିପରି ମୁଁ ସିଦ୍ଧ ହେବି?” ଏଭଳି ଭାବି, ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ତପସ୍ୟା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା (ପାର୍ବତୀ) ଆକ୍ଷେପ ହେଲେ। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସେ ତପସ୍ବୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। “ଏହି ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତି! ଆଜି ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ସଫଳ ହେଲି,”—ଏହି ଭାବେ ଅନ୍ତର ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କ ଦୃଢ଼ ଦେହ, ଯେଉଁଥିରେ ମଳ ଓ ପେଶାବ ରହିଛି, ସେଥିପି ମହା ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଗଲା, ଏବଂ ସେ ଦ୍ୱିଜ ନୃତ୍ୟ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବାବେଳେ, ସମସ୍ତ ଜଗତ—ଚରାଚର—ସେ'ପରି ନୃତ୍ୟ କରିଲା। କେଉଁଠି ବେଦାଧ୍ୟୟନ, ‘ଵଷଟ୍’ ଉଚ୍ଚାରଣ କିମ୍ବା କୌଣସି କର୍ମ ଚାଲିଲା ନାହିଁ। ଏହି ସମୟରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା, ମଙ୍କଣକ ନାମକ ଋଷିଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା ଦେଖିଲେ। ପାହାଡ଼ଗୁଡ଼ିକ ନିଜ ସ୍ଥାନରୁ ହଟିଯାଉଥିଲେ, ମେଘମାଳା ବିଘ୍ନିତ ହେଉଥିଲା। ବଡ଼ ବଡ଼ ନଦୀ ଛୋଟ ଧାରାରେ ପ୍ରବାହିତ, ଗ୍ରହଗୁଡ଼ିକ ନିଜ ଗତିରୁ ବିଚଳିତ ହେଉଥିଲେ। ତିନି ଲୋକ ଅସ୍ଥିର ହେଉଥିଲା, ମନେ ହେଉଥିଲା ଯେଉଁଠି ଶୃଷ୍ଟି ନାଶ ହେବାକୁ ଯାଉଛି। ସେ ଦେବମାନେ ଏହି ଅବସ୍ଥା ଦେଖି ମୋତେ (ଶିବ) କହିଲେ। ମୁଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପଚାରିଲି। ମୁଁ କହିଲି: “ଋଷିମାନେ ଦ୍ୱାରା ଏପରି ଆସକ୍ତିରେ ନୃତ୍ୟ କରିବା ଶିଷ୍ଟ ନୁହେଁ। ଏହା ତପସ୍ୟାର ପତନ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ତେଣୁ ମୋର ନୃତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିଛି—ଏହିଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।” ମୋର କଥା ଶୁଣି, ମୁଁ ହସିଲି। ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ମୋର ଅଙ୍ଗୁଠିରୁ ବରଫ ପରି ଧଳା ଭସ୍ମ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ମୁଁ କହିଲି: “ଦେଖ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୋର ଅଙ୍ଗୁଠିରୁ ଅନେକ ଭସ୍ମ ବାହାରିଛି।” ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜ ଲଜ୍ଜିତ ହେଲେ। ହାତ ଯୋଡି, ଅନ୍ତରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଭାବେ କହିଲେ: “ଏପରି ଶକ୍ତି ତିନି ଲୋକରେ କାହାରି ନାହିଁ। ଧର୍ମବାନ୍ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ପାଇଁ ଯେଉଁ ନୃତ୍ୟ ତପସ୍ୟାର ବିରୋଧୀ ଓ ତାହାକୁ ନଶ୍ୱର କରେ, ଏହା ବିଧିବଦ୍ଧ ନୁହେଁ; କିନ୍ତୁ, ହେ ଦେବ, ମୋର ନୃତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଅବସ୍ଥା ଆସିଯାଇଛି।” ସେ କଥା ଶୁଣି, ମୁଁ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପଚାରିଲି: “ଏହି ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ’ଣ ଆଶା ତୁମର ଅଛି? କ’ଣ ପୂରଣ କରିବି?” ତେବେ ଋଷି କହିଲେ: “ଯଦି ଆପଣ ଖୁସି, ଶରଣାଗତ ଉପରେ କୃପାଳୁ—” (ଏଠି କଥା ଆଗକୁ ଚାଲିଥାଏ)।