ଦେବୀ, ଏଠାରେ ସେ ମହାମୁନି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଲିଙ୍ଗ ପୂଜାରେ ନିୟୋଜିତ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଭକ୍ତି ଦେଖି, ମୁଁ ଖୁସି ହେଲି। ମୁଁ କହିଛି, ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳି ମୁନି, ଏହା କାନ୍ଧ ଦେଇ ଶୁଣ। ତୁମର ଏହି ଭକ୍ତି ଓ କଠିନ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଛି। ଦାନବମାନେ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିବା ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ତୁମ ପାଇଁ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯିବ, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଯଦି ତୁମେ ଦୟାଳୁ ଓ ଶରଣାଗତଙ୍କ ଉପରେ କୃପାଶୀଳ ହୁଅଛ, ଯଦି ତୁମେ ତପସ୍ୟା ଓ ଧର୍ମରେ ଅବିଚଳ ରହ, ତେବେ ମୋ ପାଇଁ କୌଣସି ବାଧା ଆସିବ ନାହିଁ—ମୁଁ ଏପରି କହିଛି, ଏହିପରି ହେବ। ଯେ ଦେବତାକୁ ତୁମେ ପୂଜିଲେ, ସେହି ହେଉଛନ୍ତି ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ନାଶକ। ଏହି ଲିଙ୍ଗ ପ୍ରତି କୃପାବଶତଃ ପଞ୍ଚମୁଦ୍ରାରେ ଶୋଭିତ ଏବଂ ତିନି ଲୋକରେ ଖ୍ୟାତିପ୍ରାପ୍ତ ଅଗସ୍ତ୍ୟେଶ୍ୱର ଦେବତା ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି। ଯେମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଏହି ମହାଲିଙ୍ଗ ଦର୍ଶନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମହାତ୍ମା ହୁଅନ୍ତି, ସନ୍ତାନ ଓ ସମୃଦ୍ଧିରେ ଯୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତିପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇ, ସେମାନେ ଚିରକାଳ ରୁଦ୍ରର ଧାମରେ ବାସ କରନ୍ତି। ଯେମାନେ ପୁଣ୍ୟ କର୍ମ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ପରମ ପଦ ଲାଭ କରନ୍ତି। ଯେ ଦୁଃଖ ନାଶ କରନ୍ତି, ସେହି ଶିବଙ୍କୁ କିଏ ନମସ୍କାର କରିବେ ନାହିଁ? ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ପରି ଯେଉଁ ପାପ ନରକକୁ ନେଇଯାଏ, ତାହାରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ଏଠାରେ ଯେ ପୁଣ୍ୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ତାହା ଶତ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ସମାନ। ଏତେ ଥିଲେ, ବିଭିନ୍ନ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା, ବିଭିନ୍ନ ଦାନ ଓ ସ୍ନାନର ଆବଶ୍ୟକତା କ’ଣ? ଅଷ୍ଟମୀ ଓ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ, ନିଜ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ, ଏଠାରେ ଶତ ମାତୃପକ୍ଷ ଓ ପିତୃପକ୍ଷ ପୂର୍ବଜମାନେ ଉଦ୍ଧାର ହୁଅନ୍ତି। ଏବଂ ଯେମାନେ ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ କେବଳ ଯାଦୃଚ୍ଛିକ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏହି ମହାତ୍ମ୍ୟ ଲାଗୁ ହୁଏ। ଦେବୀ, ଏହା ହେଉଛି ଏହି ଲିଙ୍ଗର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମହିମା, ଯାହା ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଛି। ଏବେ ଶୁଣ, ମୁଁ ଦ୍ବିତୀୟ ଲିଙ୍ଗ, ଗୁହେଶ୍ୱର ଯାହା ପାପ ନାଶକ, ସେଥିରେ ଘଟିଥିବା ଘଟଣା କଥା କହୁଛି। ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ଶୁଭ ଦେବଦାରୁବନରେ, ରଥନ୍ତର କଳ୍ପରେ, ଗୋଟିଏ ମୁନି ସଦା ଯୋଗ ଅଭ୍ୟାସରେ ଲିନ ଥିଲେ, ଶାନ୍ତ ଓ ନିୟମିତ ଚିତ୍ତରେ ଅବସ୍ଥିତ। ସିଏ ସିଦ୍ଧିର ଆଶାରେ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ, ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ—କିପରି ମୁଁ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିପାରିବି? ଏଭଳି ମନେ ଭାବି, ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ତପସ୍ୟା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ତା’ପରେ, ଏକ ସମୟରେ, ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା ଆଘାତ ପାଇଲେ। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସେ ମୁନି ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ଭରିଗଲେ। ତପସ୍ୟାର ଏମିତି ଶକ୍ତି! ଆଜି ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ସଫଳ ହୋଇଛି—ଏପରି ଭାବି, ଜୀବ ମଳ ଓ ମୁତ୍ରରେ ଭରା ଏହି ଦେହ ମଧ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ବିହ୍ୱଳ ହେଲା, ଏବଂ ସେ ଦ୍ୱିଜାତି ନୃତ୍ୟ କରିଲେ। ସେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନୃତ୍ୟ କରିଥିବା ବେଳେ, ସମଗ୍ର ଜଗତ—ଚଳ ଓ ଅଚଳ—ସହିତ ନୃତ୍ୟ କରିଲା। କୌଣସିଠାରେ ବେଦାଧ୍ୟୟନ, ‘ବଷଟ୍’ ଉଚ୍ଚାରଣ କିମ୍ବା କୌଣସି କର୍ମ ହେଉନାହିଁ। ଏହି ସମୟରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ମୁନି ମଙ୍କଣକଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା ଦେଖିଲେ। ପାହାଡ଼ମାନେ ନିଜ ଅବସ୍ଥାନରୁ ହଟିଯାଇଲେ, ମେଘମାଳା ଅସ୍ଥିର ହେଲା। ବଡ଼ ବଡ଼ ନଦୀମାନେ ସଂକୀର୍ଣ୍ଣ ଧାରାରେ ବହିଗଲେ, ଗ୍ରହମାନେ ନିଜ ମାର୍ଗ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ତିନି ଲୋକ ଅସ୍ଥିର ଓ ବିନାଶ ପଥରେ ପହଞ୍ଚିବା ପରି ହେଲା। ଦେବମାନେ ଏହି ଅବସ୍ଥା ଦେଖି ମୋତେ କହିଲେ। ତେବେ ମୁଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପଚାରିଲି। କାମନାବଶତଃ ନୃତ୍ୟ କରିବା ମୁନିମାନଙ୍କ ଆଚରଣ ନୁହେଁ। ଏପରି କରିଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ତପସ୍ୟାରୁ ପତନ ହୁଏ। କିନ୍ତୁ, ମୋର ନୃତ୍ୟ ହେଉଛି ମୋର ସିଦ୍ଧିର କାରଣ—ଏହାର କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।