ଏହି ଭାବରେ ଏକ ସମୟରେ ମହାତ୍ମା ଅଗସ୍ତ୍ୟ ମୁନି, ଦାନବମାନେଙ୍କୁ ବଧ କରିବା ପରେ, ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଗଲେ। ସେ ଅନ୍ତଃକରଣରେ ଚିନ୍ତା କରିଲେ—“ମୁଁ ଦାନବମାନେଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରି ଭୟଙ୍କର ଅପରାଧ କରିଛି। ଏବେ ମୁଁ କ’ଉଁଠିଯିବି? କେମିତି ଏହି ପାପରୁ ଶୁଦ୍ଧ ହେବି?” ଏପରି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବାବେଳେ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, “ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଖୁଛି, ତୁମ ଦୁଃଖର କାରଣ କ୍ଷିପ୍ର କହ।” ଅଗସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ, “ହେ ଦେବଦେବ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ନାଥ, ମୋ ମନରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଜ୍ୱାଳା ଜଳୁଛି। ଦୟାକରି, ମୋତେ ଏହାର ଉପାୟ କୁହନ୍ତୁ।” ତାହା ପରେ ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, “ମନୋଯୋଗରେ ଶୁଣ, ମୁଁ କହୁଛି। ମହାକାଳ ନାମକ ଦିବ୍ୟ ବନରେ, ଯେଉଁଠି ଯକ୍ଷ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ବସିଛନ୍ତି, ପିଶାଚ ତୀର୍ଥର ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ଏକ ଅଂଶ ଅଛି। ସେଉଁଠି ତୁମେ ମଙ୍ଗଳମୟ ଲିଙ୍ଗଙ୍କୁ ଉପାସନା କର, ଯାହା ସମସ୍ତ ପାପ କୁ ଦୂର କରେ।” ବ୍ରହ୍ମା ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ସେଠାରେ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ମୁନି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଲିଙ୍ଗ ଉପାସନାରେ ଲଗ୍ନ ହେଲେ। ତାହା ପରେ, ମୁଁ ତାଙ୍କ ଭକ୍ତି ଓ କଠିନ ତପସ୍ୟାରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲି। ହେ ମୁନି, ଏହି ଭକ୍ତି ଓ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ତୁମ ପାଇଁ ଦାନବମାନେ ଉପରେ କୃତ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ପାପ ନଶ୍ୱର ହେଲା। ଯଦି ମୁଁ କୃପାଳୁ ଓ ଶରଣାଗତଙ୍କୁ ଦୟା କରୁଥିବି, ତେବେ ତୁମେ ଧର୍ମ ଓ ତପସ୍ୟାରେ ଲଗ୍ନ ରୁହ, ତେବେ କୌଣସି ବାଧା ଆସିବ ନାହିଁ। ଯେ ଦେବତାକୁ ତୁମେ ଉପାସନା କରିଛ, ସେ ହେଉଛନ୍ତି ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ନାଶକ। ଏହି ଲିଙ୍ଗ ଦୟାବଶତଃ ପଞ୍ଚ ମୁଦ୍ରା ଶୋଭିତ ଅଗସ୍ତ୍ୟେଶ୍ୱର ନାମରେ ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଯେମାନେ ଏହି ମହାଲିଙ୍ଗକୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ଦର୍ଶନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମହାତ୍ମା, ପୁତ୍ର ଓ ସମୃଦ୍ଧିରେ ଯୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଯେଉଁଠି ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ସେଠାରେ ସେମାନେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଲୋକରେ ଚିରକାଳ ବସିବେ। ଯେମାନେ ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଏ ଶିବ ଦୁଃଖ ନାଶ କରନ୍ତି—ତେଣୁ କିଏ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିବେ ନାହିଁ? ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ଭଳି ନରକକୁ ନେଇଯିବା ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ଏଠାରେ ମିଳୁଥିବା ପୁଣ୍ୟ ଏକଶତ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞର ସମାନ। ବିଭିନ୍ନ ତୀର୍ଥ ଯାତ୍ରା, ଦାନ, ସ୍ନାନ ଆଦି କରିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ। ଅଷ୍ଟମୀ ଓ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ, ଯେଉଁଠି ପ୍ରମାଣରେ ସମ୍ଭବ, ଏଠି ଶତମାତୃକା ପିତୃମାନେ ଉଦ୍ଧାର ହୁଅନ୍ତି। ଯେମାନେ ଅନୁଭୂତି ବିନା କେବଳ ଯାଦୃଚ୍ଛିକ ଭାବେ ଏହାକୁ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଲାଭାନ୍ବିତ ହୁଅନ୍ତି। ଏହି ଲିଙ୍ଗର ଏହି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମହିମା, ହେ ଦେବୀ, ତୁମକୁ କୁହିଲି। ଏବେ ଶିବ ନିଜେ କହିଲେ, “ଦ୍ୱିତୀୟ ଲିଙ୍ଗ, ଗୁହେଶ୍ୱର, ପାପ ନାଶକ, ସେଥିର ମହିମା ଶୁଣ। ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ଦେବଦାରୁବନରେ, ରଥନ୍ତର କଳ୍ପରେ, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସଦା ଯୋଗ ସାଧନାରେ ଲିନ ଥିଲେ, ଶାନ୍ତ ଓ ନିଗଢ଼ ନିୟମରେ ଅବସ୍ଥିତ। ସିଏ ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ ଅନେକ ତପସ୍ୟା କରିଲେ, ମନରେ ଚିନ୍ତା କଲେ—‘କିପରି ମୁଁ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିପାରିବି?’ ଏହିପରି ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ତପସ୍ୟା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସମୟରେ, ପର୍ବତର କନ୍ୟା ଆଘାତ ପାଇଲେ। ସେ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଅତ୍ୟଧିକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ‘ଅହୋ, ତପସ୍ୟାର ଏତେ ଶକ୍ତି! ଆଜି ମୁଁ ପ୍ରକୃତ ସଫଳ ହେଲି।’ ଏହି ଦେହ ଯଦିଓ ଅପବିତ୍ର ଓ ମଳମୁତ୍ରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ତଥାପି ବଡ଼ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଗଲା, ଏବଂ ସେ ଦ୍ୱିଜ ନୃତ୍ୟ କରିଲେ। ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବାବେଳେ, ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜଗତ ମଧ୍ୟ ନୃତ୍ୟ କରିଲା। କୌଣସିଠି ଓ ବେଦାଧ୍ୟୟନ, ‘ବଷଟ୍’ ଉଚ୍ଚାରଣ କିମ୍ବା କୌଣସି କର୍ମ ହେଉନଥିଲା।