ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କଥାରେ, ଆମେ ଶୁଣୁଛୁ ଏହି ଦିବ୍ୟ ପୁରୁଷଙ୍କ ବିଷୟରେ, ଯିଏ ପୁତନାଙ୍କ ଶତ୍ରୁ, ନିଜ ପଦଚିହ୍ନ ରେଖି ଯାଆନ୍ତି, ଏବଂ ଶିଶୁ ଦିନରେ ଖେଳି-ଖେଳି ଏକ ଗଡ଼ିକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଇଥିଲେ। ସେ ଦିବ୍ୟ ମାଳା ଧାରଣ କରନ୍ତି, ପବିତ୍ର ଓ ଅରଣ୍ୟ ଫୁଲର ମାଳାରେ ଶୋଭିତ। ତାଙ୍କ ଭାଳରେ ଚିହ୍ନ ଅଛି, ଗଦା ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଗାଲ୍ବ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଓ ଦୁର୍ଲଭ ହେବା ସହିତ ସେ ଚିହ୍ନିତ। ସେ ବଜ୍ର ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରନ୍ତି, ବଜ୍ରଧାରୀ, ବୃତ୍ର ନିହନ୍ତା ଏବଂ ବାସବଙ୍କ ଭୂତିକ ଭାଇ। ଏଠାରେ ଜ୍ଞାନୀ ପୁରୁଷ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭାବେ ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, କ୍ଷତ୍ରିୟ ବିଜୟୀ ହୁଅନ୍ତି। ତୁଳସୀ ଉଦ୍ୟାନରେ, ଝିଲିକ ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ୱୀପରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ନିବାସରେ ସେ ଅଛନ୍ତି। ଏକପଟେ ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ଜ୍ଞାନ, ଅନ୍ୟପଟେ ତପସ୍ୟା ଅଛି। କଶ୍ୟପଙ୍କୁ ଅଧ୍ୱର୍ୟୁ, ଉତ୍ତମ ଭୃଗୁଙ୍କୁ ହୋତା କରି ଏହି ବିଧି ପୂର୍ବକ ଯଜ୍ଞ କରାଯାଏ। ନିଷ୍ପାପ ବ୍ୟକ୍ତି, ପୂର୍ବକାଳରେ ମୁଁ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଭାବେ ଭାରୁଣଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ଦେଖିଛି। ବେଳେ, ବାମନ ଏମିତି କଥା କହିଲେ, ବଳି ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଇ କହିଲେ। ଏହି କର୍ମ ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ କରେ, ପୁଣ୍ୟ ଦେଉଛି, ଓ ଚାହିଦା ସମସ୍ତ ଫଳ ଦେଇଥାଏ। ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ନାନ ସ୍ଥାନରେ ଯିଏ ସ୍ନାନ କରେ, ସେ ବୀର ଲୋକକୁ ଲାଭ କରେ। ଏହା ନାଗ ତୀର୍ଥଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଚାହିଦା ସମସ୍ତ ଫଳ ଦେଇଥାଏ। ଏହି ସ୍ଥାନକୁ କେବଳ ଦେଖିଲେ ମାନବ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରେ। ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ତୀର୍ଥକୁ ଏବେ ଆପଣ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରନ୍ତୁ। ତାପରେ, କାଳଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିବା ଯୋଗିନୀ ସମୂହ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଏକ କାଳୀ ନାମକ ଯୋଗିନୀ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଥିଲେ। ସେ ମହାନୁଭାବ, ଏହି ଦୋଷ ଓ ବିପଦକୁ ସେ ଦୂର କରିଦେଇଥିଲେ। ତାପରେ, ପରମାତ୍ମା ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ନିରସ୍ତ କରିଦେଲେ। କୋଟରୀ ନାମକ ଏହି ଅନ୍ଧକାର ମାୟା ମାତୃଗଣ ଭାବରେ ସ୍ମୃତି ହୁଏ ନାହିଁ। ସେ ଧର୍ମାତ୍ମା ଏମାନେ ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଆଣିଥିଲେ; ସେମାନେ ଚାହିଦା ସମସ୍ତ ଫଳ ଦେଇଥାନ୍ତି। ସେ ସଦା ପୂର୍ବ ଦିଗରେ, ପ୍ରଶୁଷ୍କ ଭୂମି ପାରେ ଅଛନ୍ତି। ବିଶେଷ କରି ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ, ଅଷ୍ଟମୀ ଓ ନବମୀ ତିଥିରେ, ବିବାହ, ଜନ୍ମ ଓ ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟରେ, ଏହି ଵରଦାୟିନୀ ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ପାନ, ଗନ୍ଧ ଓ ସୁଗନ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ପୂଜା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶୁଭ ଓ ମଙ୍ଗଳ ଦେଉଛି। ଏହା ସମସ୍ତ ଦୌଷ୍ୟ ଦୂର କରେ, ଦୁଷ୍ଟ ଓ ପାପୀମାନେ ନାଶ ପାଆନ୍ତି, ଦୀର୍ଘକାଳ ଧରି ସାଧୁମାନେ ଏହି କ୍ରିୟା ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ମୁଣ୍ଡ ମୁଣ୍ଡାଇଥିବା ଓ ଦର୍ଭି ଧାରଣ କରିଥିବା ଲୋକମାନେ ଏହି ପଥ ଚାଲନ୍ତି। ଏହି ତୀର୍ଥ ବିଭିନ୍ନ ଖେଳ ରେ ଶୋଭିତ, ନୂତନ ବଧୂ ଓ ଯୁବତୀଙ୍କ ବଳ ଏଠାରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ। କମଳଦଳ ସମ ନିର୍ମଳ ନୟନ, ଚନ୍ଦ୍ରର ଶୋଭା ଧାରଣ କରି, ସମସ୍ତ ଉତ୍ତମ ଗୁଣରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ପ୍ରେମିକମାନଙ୍କ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା। ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଓ ବାଧା ଶୋଷଣକାରୀ, କ୍ଷେତ୍ରର ଏକମାତ୍ର ରକ୍ଷକ, ଭୟଙ୍କର ଓ ଭୀଷଣ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ବିସ୍ତୃତ ହାସ୍ୟରେ ଗଜ୍ଜନ କରନ୍ତି। ସେ ସଂସାର ଭୟ ଦୂର କରନ୍ତି, ଯୋଗିନୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଭୟଭୀତ, ସମସ୍ତ ଦେବସେନାର ନାଥ, ଚନ୍ଦ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମ ଅଲୋକିତ ନୟନ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ଚାରି ହସ୍ତ ଥିବା, ଶଂଖ, ଗଦା ଓ ଅନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି, ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧି, ଘନ ମେଘ ସମ ଶୋଭା ଅଛି। ସେ ଜଗତରେ, ବିଶ୍ୱରେ, ପ୍ରିୟଜନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଏବଂ ଖ୍ୟାତି ଦ୍ୱାରା ସାର୍ବଦା ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛନ୍ତି। ସେ ଆଦି, ନିତ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମ, ଶୁଚିତାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ, ସିଦ୍ଧି ଓ ଇଚ୍ଛା ଦାନକାରୀ, ସେବାଯୋଗ୍ୟ, ଭକ୍ତିରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ହରି ଓ ହରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ, ସୃଷ୍ଟି କାଳରେ ସାଧୁମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି। ଏହି ପବିତ୍ର ଭୈରବାଷ୍ଟକ ଶ୍ରଦ୍ଧାର ସହିତ ପ୍ରାତଃକାଳେ ପାଠ କରିବା ଉଚିତ; ଏହା ଦୁଷ୍ସ୍ୱପ୍ନ ନାଶ କରେ ଓ ଚାହିଦା ଫଳ ଦେଇଥାଏ। ରାଜଦ୍ୱାର, ବିବାଦ, ଯୁଦ୍ଧ କିମ୍ବା ବିପଦ ସମୟରେ ଏହି ଶ୍ଲୋକ ଧ୍ୟାନ ସହିତ ପାଠ କରିବା ଉଚିତ। ଏହା ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ଓ କଷ୍ଟ ଦୂର କରେ। ସଂସାର ଭୟରେ ଭୀତ ଲୋକମାନେ ଏହି ଉତ୍ତମ ଭୈରବଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି। ଏହିପରି ଅଦ୍ଭୁତ ତୀର୍ଥ କାଳଭୈରବ ତୀର୍ଥର ମାହାତ୍ମ୍ୟ ବିବର୍ଣ୍ଣା ସମାପ୍ତ ହେଲା, ଯାହା ସ୍କନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଅବନ୍ତି ଖଣ୍ଡର ପଞ୍ଚମ ସଂହିତାର ଚଉଷଠି ଅଧ୍ୟାୟ, ୮୧,୦୦୦ ଶ୍ଲୋକର ଅଂଶ ଅଟୁଟ ଅଛି। ଏଉଁପରେ, ହେ ଉଦାର ମୁନି, ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ତୀର୍ଥର ମାହାତ୍ମ୍ୟ ଆମେ ଶୁଣିବାକୁ ଯାଉଛୁ...