ଏଠାରେ, ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତେ ଜ୍ୟୋତିର୍ମୟ ଭଗବାନ୍ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ପାଇଁ ଏଠିକୁ ଆସିଲେ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିଶ୍ଚିତ ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ସେମାନେ ସେଠାକୁ ଯାଇ, ନିଜମାନେ ଶୁଦ୍ଧ ହେଲେ, ସ୍ନାନ, ଦାନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ତା’ପରେ ସମସ୍ତେ ଆଦର ସହିତ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ପୂଜା ପ୍ରକ୍ରିୟା ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—“ହେ ବ୍ରହ୍ମନ୍, ଆମେ ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ଆପଣଙ୍କ ଠାରୁ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।” ତେବେ, ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ—“ଯିଏ ଧଳା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥାନ୍ତି, ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଧଳିଆ, ଚାରିଟି ହସ୍ତ ଥିବା, ଶାନ୍ତ ମୁଖମଣ୍ଡଳ ଥିବା ଭଗବାନ୍ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ମନନ କରିବା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ବିଘ୍ନ ଦୂର ହୁଏ। ଯେଉଁ ଲୋକଙ୍କ ହୃଦୟରେ ନୀଳ କମଳ ପରି ଗଭୀର କଳା ଜନାର୍ଦନ ବିରାଜିତ, ସେଉଁଠି ସମସ୍ତ ବିଘ୍ନ ଦୂର କରିବାରେ ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ମୁଁ ସେଇ ବିଘ୍ନନାଶକ, ଦେବସେନାପତିକୁ ନମସ୍କାର କରେ। ଯିଏ ବିଷ୍ଣୁ ଧ୍ୟାନରେ ଲଗ୍ନ ଥାଏ, ସେ କେବେ ମଧ୍ୟ ଜୀବମାନେ ପ୍ରତି ହିଂସା କରିପାରେ ନାହିଁ। ସେ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧିର୍ ନାୟକ, ନିଜେ ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିବା, ଦୀର୍ଘାୟୁ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହୀ। ଏପରି ଦିନେ, ସମସ୍ତେ ପ୍ରସନ୍ନ ଦୃଷ୍ଟିରେ ପରସ୍ପରଙ୍କୁ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଜଣାଇଲେ। ସେମାନେ ଆରାମଦାୟକ ଭାବରେ ବସି, ପରସ୍ପରଙ୍କ ସ୍ରେଷ୍ଠ କୁଶଳ ଜାଣିଲେ। ତା’ପରେ ଗୋଟିଏ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଲା—“ହେ ପ୍ରଭୁ, କେମିତି ମୋ ପ୍ରଜାମାନେ ଦୁଃଖମୁକ୍ତ ରହିପାରିବେ?” ବ୍ରହ୍ମା ଉତ୍ତର ଦେଲେ—“ଏହା ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ କରେ, ପୁଣ୍ୟ ଦେଇଥାଏ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ସୁଖ ଦେଇଥାଏ। ଏହି ମହା ବ୍ରାହ୍ମୀ ଜ୍ଞାନ କେବଳ ଉପଯୁକ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ଦିଆଯିବ, ଅନ୍ୟକୁ ନୁହେଁ। ଯିଏ ଇର୍ଷ୍ୟାପରାୟଣ, କଠୋର, କିମ୍ବା କାମନାରେ ଆନ୍ଦୋଳିତ, ସେମାନେ ପାଇଁ ଏହି ଗୁପ୍ତତମ ଶିକ୍ଷା ନୁହେଁ। ଏହି ଗୁପ୍ତତମ ଶିକ୍ଷା ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ କରେ। ଏହା ହେଉଛି ଭଗବାନ୍ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ହଜାର ନାମ—ଅଶୁଭ ନାଶକ ଓ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିକୁ ଉତ୍ପ୍ରେରଣ କରେ। ଓଁ। ଏହି ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶତନାମ ଷ୍ଟୋତ୍ରର ଋଷି ମାର୍କଣ୍ଡେୟ, ଦେବତା ବିଷ୍ଣୁ, ଛନ୍ଦ ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛାପୂରଣ ପାଇଁ ପାଠ କରାଯାଏ। ସେ ଧାର୍ମିକ ଚରିତ୍ର, ବର୍ଷାଘନ ପରି ନୀଳ, ହାତରେ ପର୍ବତ ଧରିଥିବା, ବାଂଶୀ ର ଶବ୍ଦରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଥିବା। ଓଁ। ସେ ହେଉଛନ୍ତି—ବିଶ୍ୱ, ବିଷ୍ଣୁ, ହୃଷୀକେଶ, ସମସ୍ତର ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା। ସେ ଆଦି ଓ ଅନ୍ତ ନଥିବା, ସର୍ବଜ୍ଞ, ସମସ୍ତର ମୂଳ। ସେ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ବୀଜ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସ୍ୱାମୀ ଓ ନାୟକ। ଜନାର୍ଦନ, ସମସ୍ତ ରୂପର ଧାରୀ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଆକୃତିର ଧାରକ। ସେ ଅନେକ ରୂପ ଓ ଏକ ରୂପର ଧାରୀ, ସମସ୍ତ ରୂପର ଧାରକ—ହରା। ସେ ମହାସାଗର, ମହାମେଘ, ଜଳବୁଦ୍ବୁଦର ଉତ୍ପତ୍ତିସ୍ଥାନ। ଅନନ୍ତ, ବାସୁକି, ଶେଷ, ଭୂଧର ଭାରବାହକ ବରାହ। ହୟଗ୍ରୀବ, ବିସ୍ତୃତ ଦୃଷ୍ଟି, ଘୋଡ଼ା କାନ୍ତି, ଘୋଡ଼ା ଆକୃତି। ଅନିଦ୍ର, ନିଦ୍ରାଶୀଳ, ନନ୍ଦୀ, ସୁନନ୍ଦ, ନନ୍ଦନ ପ୍ରିୟ। ପ୍ରଜାପତିରେ ଭକ୍ତ, ଦକ୍ଷ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପ୍ରାଣୀ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା। ବାମନ, ବାମମାର୍ଗୀ, ବାମକର୍ମକର୍ତ୍ତା, ବିଶାଳ ଆକୃତି। ଯଜ୍ଞ ନାଶକ, ଯଜ୍ଞ କର୍ତ୍ତା, ଯଜ୍ଞପତି, ଯଜ୍ଞଭୋକ୍ତା, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ। ତୀବ୍ର ତେଜ, କ୍ଷୁଦ୍ର ତେଜ, କର୍ମ ସାକ୍ଷୀ, ମନୁ, ଯମ। ଅଗ୍ନି ଓ ବାୟୁଙ୍କ ସାଙ୍ଗ, ଅଗ୍ନି, ବରୁଣ, ଜଳଚର ଦେବତା। କୁବେର, ଧନୀ, ଶୀଘ୍ର, ଧନର ରକ୍ଷକ, ଆନନ୍ଦକ ନିର୍ମାତା। ସମସ୍ତ ଔଷଧିର ନାୟକ, ଶ୍ରୀମାନ୍, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ। ନୀଳକଣ୍ଠ, ବୃଷଭ, ରୁଦ୍ର, ମାଥାରେ ଚନ୍ଦ୍ର, ଉମାପତି। କୀଟ ଓ ଶଳଭ, ମୃଗ ଶିକାରୀ, ମୃଗ ହନ୍ତା, ମୃଗଚିହ୍ନିତ। ଶ୍ମଶାନବାସୀ, ମାଂସଭୋଜୀ, ଦୁଷ୍ଟନାଶକ, ବରଦାତା। ସେନାପତି, ସେନା ଦାତା, ସ୍କନ୍ଦ, ମହାକାଳ, ଭୂତଗଣର ନେତା। ସମୃଦ୍ଧି ଓ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥିବା, ଦନ୍ତି, ମାଥାରେ ଚନ୍ଦ୍ର, ଗଜମୁଖ। ଏଭଳି ଅନେକ ଦିବ୍ୟ ନାମ, ଗୁଣ ଓ ରୂପରେ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବେ ସ୍ମରଣ କରି, ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ, ଏବଂ ଏହି ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଓ ପାପ ଦୂର ହେଲା।