ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣାରେ, ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପ୍ରଭାବରେ ଦେବତାମାନେ ମାନବ ସଦୃଶ ଭାବେ ପୃଥିବୀରେ ଭ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ। ସେହି ଶକ୍ତିର କାରଣରୁ, ଦେବତାମାନେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଚ୍ୟୁତ ହୋଇଥିଲେ। ଏହା ଦେଖି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି, ଦେବତାମାନେ ଜଣାଇଲେ: “ଓ ଶତ୍ରୁ ଦଳନ, ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ପୃଥିବୀରେ ଆସିଛୁ। ଏବେ ଆପଣମାନେ ସମସ୍ତେ ସୁନ୍ଦର ପଦ୍ମାବତୀ ନଗରକୁ ଯାଆନ୍ତୁ, ଯାହା ସବୁ ନଗରମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।” ସେଉଠାରେ ଏକ ଅତି ପବିତ୍ର ଓ ଉତ୍ତମ ତୀର୍ଥ ଅଛି, ଯାହାକୁ ଉତ୍ତରମାନସ କୁହାଯାଏ। ସେଉଠାରେ ନବ ଧନରତ୍ନ ମଧ୍ୟ ଥାଏ। ଏଠାରେ ସ୍ନାନ କଲେ, ଲୋକେ ସିଦ୍ଧେଶ୍ୱରୀଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରିପାରନ୍ତି, ଯିଏ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସିଦ୍ଧି ଦାନ କରନ୍ତି। ଆଶ୍ୱିନ ମାସର ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷ ଦଶମୀ ତିଥିରେ, ଆପଣମାନେ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ଜୟପ୍ରାପ୍ତ କରିବେ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଲୋକ ଦେବତାଗଣେଶଙ୍କୁ ସଦା ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍, କାରଣ ସେ ଚାହିଦା ସମସ୍ତ ପୂରଣ କରନ୍ତି। ତେଣୁ, ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସରେ ବଡ଼ କାଳବନକୁ ଯିବା ଉଚିତ୍। ସେଉଠାରେ, ଦେବମାନ୍ୟ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଭାବରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତୁ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ନିଶ୍ଚିତ କଥା ଶୁଣି, ସେମାନେ ସେଉଠାକୁ ଗଲେ, ନିଜମାନେ ସ୍ନାନ, ଦାନ ଓ ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରି ଶୁଦ୍ଧ ହେଲେ। ତାପରେ ସମସ୍ତେ ସମ୍ମାନପୂର୍ବକ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ବିଧି ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ଓ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀ, ଆମେ ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ଆପଣଙ୍କୁ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।” ତେବେ ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: “ଯିଏ ଧଳା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି, ଚନ୍ଦ୍ରବର୍ଣ୍ଣ, ଚାରିଭୁଜା, ସେଇ ଦେବତାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ ମୁହଁରେ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ବିଘ୍ନ ଦୂର ହୁଏ। ଯାହାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ନୀଳ କମଳ ସଦୃଶ ଜନାର୍ଦନ ବସିଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ସମସ୍ତ ବିଘ୍ନ ଦୂର କରୁଥିବା, ଦେବସେନାପତିଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ଯିଏ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ, ସେ କେବେ ଜୀବମାନେକୁ କ୍ଷତି କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ସେ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧିର ନାୟକ, ଆତ୍ମନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ, ଦୀର୍ଘାୟୁ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟଜୟୀ; ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ପ୍ରସ୍ଫୁଟିତ, ସମସ୍ତେ ସମ୍ମାନପୂର୍ବକ ଏକାଉଁଠି ନମସ୍କାର କଲେ। ଦେବତାମାନେ ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ ବସି, ଏକାଉଁଠି ପରସ୍ପର କୁଶଳକ୍ଷେମ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ତେବେ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଲା: “ଓ ପ୍ରଭୁ, କେମିତି ମୋର ପ୍ରଜାମାନେ ଦୁଃଖ ରହିତ ହେବେ?” ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: “ଏହି ଉପାୟ ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ କରେ, ପୁଣ୍ୟ ଦେଇ ସମସ୍ତ ସୁଖ ଦେଉଛି। ଏହି ମହା ବ୍ରାହ୍ମୀ ଜ୍ଞାନ ଯଥାତଥା କାହାକୁ ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଯିଏ ଇର୍ଷ୍ୟାଳୁ, କଠୋର, କାମନାପର, ସେମାନେ ପାଇଁ ଏହି ଉପଦେଶ ନୁହେଁ। ଏହି ଗୁପ୍ତତମ ଉପଦେଶ, ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶକ। ଏହା ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ହଜାର ନାମ, ମଙ୍ଗଳମୟ ଓ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତି ବୃଦ୍ଧି କରେ। ଓଁ। ଏହି ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁ ସହସ୍ରନାମ ଷ୍ଟୋତ୍ରର ଋଷି ମାର୍କଣ୍ଡେୟ, ଦେବତା ବିଷ୍ଣୁ, ଛନ୍ଦ ଅନୁଷ୍ଟୁଭ୍, ଏହି ପାଠ ସମସ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷା ପୂରଣ ପାଇଁ। ସେ ମେଘ ସଦୃଶ ଶ୍ୟାମ, ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର, ହାତରେ ପର୍ବତ ଧରିଛନ୍ତି, ବାଁସୀର ଧ୍ୱନିରେ ଆନନ୍ଦିତ। ଓଁ। ବିଶ୍ୱ, ବିଷ୍ଣୁ, ହୃଷୀକେଶ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା। ସେ ଆଦି ଅନ୍ତ ନଥିବା, ସର୍ବଜ୍ଞ, ସମସ୍ତର ମୂଳ। ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ବୀଜ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପ୍ରଭୁ ଓ ନାୟକ। ଜନାର୍ଦନ, ସମସ୍ତ ରୂପର ଧାରୀ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଆକୃତିର ଅଧିପତି। ସେ ଅନେକ ରୂପ ଓ ଏକ ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ ରୂପର ଧାରୀ—ହରା। ସେ ମହାସାଗର, ମହାମେଘ, ଜଳବିନ୍ଦୁର ମୂଳ। ଅନନ୍ତ, ବାସୁକି, ଶେଷ, ଭୂଧାରଣ କରୁଥିବା ବରାହ। ହୟଗ୍ରୀବ, ବିସ୍ତୃତ ଚକ୍ଷୁ, ଘୋଡ଼ା କାନ, ଘୋଡ଼ା ଆକୃତି। ସେ ଅନିଦ୍ର, ସ୍ୱପ୍ନାବସ୍ଥା, ନନ୍ଦୀ, ସୁନନ୍ଦ, ନନ୍ଦନଙ୍କ ପ୍ରିୟ। ପ୍ରଜାପତିରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ଦକ୍ଷ, ସୃଷ୍ଟିର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଭୂତମାନେ ତିଆରି କରନ୍ତି। ବାମନ, ବାମମାର୍ଗୀ, ବାମକର୍ମ କରୁଥିବା, ବିଶାଳ ଆକୃତି। ଏପରି ଭାବରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଉପଦେଶ ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମହିମା ଦେବତାମାନେ ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ବକ ଶ୍ରବଣ କଲେ, ଓ ସେମାନେ ପୁନଃ ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ।