ରାକ୍ଷସ ବଂଶର ଅନେକ ପ୍ରଜା ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅସଂଖ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଉନ୍ନତି ଲାଭ କରିଥିଲେ। ସେଠାରେ ସିଦ୍ଧ, ନାଗ, ଯକ୍ଷ, କିନ୍ନର ଏବଂ କିମ୍ପୁରୁଷ ମାନେ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଏମିତି ଅନେକ ଅନ୍ୟ ମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ରାଜାଙ୍କ ଉପସ୍ଥାନ ପାଇଁ ଆସିଥିଲେ। ସେଠି ସଭା ଜ୍ୟୋତିର୍ମୟ ତାରାମଣ୍ଡଳରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା, ଶରତକାଳୀନ ଆକାଶ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ମାରୁତମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହିଥିଲେ, ଯେପରିକି ଇନ୍ଦ୍ର ସ୍ଵର୍ଗରେ ଦେବମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥାନ୍ତି। ସମସ୍ତ ଦାନବମାନେ ଆସି ଏକତ୍ରିତ ହେବା ପରେ, ସମସ୍ତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କିନ୍ନରମାନେଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଜଣାଇଲେ। ଆତିଥ୍ୟ ଦେଇ ବସିବା ପରେ, ମହାତ୍ମା ନାରଦ ସମସ୍ତଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ। ଏହି ଦିବ୍ୟ ସଭା ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା, ଦେବମନ୍ତ୍ରଣାରେ ଭରିଥିଲା। ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ବସି ଉତ୍ତମ କଥାବାର୍ତ୍ତା ଆଲୋଚନା କରୁଥିଲେ। ଏକଥିରେ ନାରଦ କହିଲେ, "ଏକଥି ଥିଲା ଯେ, ଦୈତ୍ୟ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ଜୀବଜନ୍ତୁମାନଙ୍କର ନାୟକ ଥିଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ବଶ କରି ପୃଥିବୀରେ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ଏବଂ ଚାହାଣାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିବା ସେ, ନରସିଂହଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିନାଶ ହୋଇଥିଲେ। ଏଭଳି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବିଶ୍ୱର ରକ୍ଷକ ମୋତେ ଅତ୍ୟାଚାର କରିଥିଲେ। ଏହିପରି, ଦାନବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ପୃଥିବୀକୁ ତୁମ ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କୁ ଅନୁସୃତ କରି ଅଧିକାର କରିଛ।" "ଦେବମାନେ କେତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ? ଦାନବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୋର କଥା ଶୁଣ, ତୁମେ ତିନି ଜଗତର ନାଥ ହେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର।" ଏହିପରି କଥା ଶୁଣି, ବାଲି ତିନି ଜଗତ ଜିତିବା ପାଇଁ ଅତ୍ୟଧିକ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ। ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ବିରୋଚନଙ୍କ ପୁତ୍ର ବାଲି ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ ହେଲେ। ତାଙ୍କ ପ୍ରଭାବରେ ଦେବମାନେ ପୃଥିବୀରେ ମାନବମାନେ ପରି ଘୁରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାଲି ଦେବମାନେଙ୍କୁ ସ୍ଵର୍ଗରୁ ଖାଦି ଦେଲେ। ତାପରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ କହାଗଲା, "ସମସ୍ତେ ପଦ୍ମାବତୀ ନଗରକୁ ଯାଆ, ଯାହା ସବୁ ନଗରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉତ୍ତମ। ସେଠି ଉତ୍ତରମାନସ ନାମକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତୀର୍ଥ ଅଛି। ସେଠି, ମହାତ୍ମା, ନବ ନିଧି ମଧ୍ୟ ରହିଛି। ସେଠି ସ୍ନାନ କରି, ଏକ ମନୁଷ୍ୟ ସିଦ୍ଧେଶ୍ୱରୀଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରିଥିବେ, ଯେଉଁଠାରେ ଉତ୍ତମ ସିଦ୍ଧି ମିଳେ।" "ଆଶ୍ୱିନ ମାସର ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷର ଦଶମୀ ତିଥିରେ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ଜୟୀ ହେବା। ଏଥିରେ କିଛି ନିଶ୍ଚୟ ନାହିଁ। ଏକ ମନୁଷ୍ୟ ସଦା ଗଣେଶଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ।" "ଏହିପରି, ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସରେ, କାଳବନ ମହାତ୍ମା ତୀର୍ଥକୁ ଯିବା ଉଚିତ। ସେଠି, ଦେବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦୀପ୍ତିମାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କର।" ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିଶ୍ଚିତ କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତେ ସେଠିକୁ ଯାଇ, ସ୍ନାନ, ଦାନ ଓ ପବିତ୍ର କାର୍ଯ୍ୟ କରିଲେ। ତାପରେ ସମସ୍ତେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ନମ୍ରତାରେ ପୂଚାରିଲେ, "ଏହି କ୍ରମ କିପରି, ଆମେ ତୁମଠାରୁ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ, ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞ ଶ୍ରେଷ୍ଠ?" "ଏକ ଦେବତା ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ଶ୍ଵେତବସ୍ତ୍ର, ଚନ୍ଦ୍ରରଙ୍ଗ, ଚାରି ହାତ ଅଛି। ସେ ଶାନ୍ତ ମୁଖରେ ବସିଥିବା ଦେବତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ, ସମସ୍ତ ବାଧା ଦୂର କରିବା ପାଇଁ।" "ଯେଉଁ ମନରେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ନୀଳ ପଦ୍ମ ପରି ଶ୍ୟାମ, ବସିଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ମୁଁ ସମସ୍ତ ବାଧା ଦୂର କରିବାକୁ, ଦେବମଣ୍ଡଳର ନାଥଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିଛି।" "ଏକ ମନୁଷ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି ନିଷ୍ଠାରେ ରହିଲେ, ସେ କେହିଁଠି ଜୀବମାନେଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରିପାରିବେ ନାହିଁ।" ଏହିପରି ଦିବ୍ୟ କଥାବାର୍ତ୍ତା ଏକତ୍ରିତ ଦେବ, ଦାନବ, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଦିବ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନେଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚାଲିଥିଲା, ସମସ୍ତେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଏବଂ ଭକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଦିବ୍ୟ ଉପଦେଶ ଶୁଣୁଥିଲେ।