ପାପରୁ ପରିଷ୍କୃତ ମନ ଥିଲେ, ମଣିଷ ଶୂରମାନେ ବସୁଥିବା ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ଏହି ସ୍ଥାନଟି ‘ବାମନ କୁଣ୍ଡ’ ନାମରେ ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଏଠାରେ ଶତ ଶତ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରି, ପରେ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡନାୟକ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ସହରକୁ ଯିବା ଯୋଗ୍ୟତା ମିଳେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି ବ୍ୟାସଦେବ ପଚାରିଲେ, “ହେ ପାପରହିତ, ବାମନ ନାମକ ସହର କେବେ, କିପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା? ଏହି କଥା ମୁଁ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ, ହେ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ। କେବଳ ଏହି କଥା ଶୁଣିଲେ ମଧ୍ୟ, ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର ହୁଏ।” ଏହି ସମୟରେ ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କ ଉଲ୍ଲେଖ ହେଉଛି, ଯିଏ ଧର୍ମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ତାଙ୍କର ସାହସରେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ତିରିଲା, ତାଙ୍କର କ୍ଷମାରେ ପୃଥିବୀ ଅବିଚଳ ରହିଲା। ତାଙ୍କର ନମ୍ରତା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତଙ୍କ ହୃଦୟ ଜିତିଲେ, ଏବଂ ଶୁଭ ଚରିତ୍ର, ଶୁଦ୍ଧ ମନ ଓ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଅପବିତ୍ରତା ଦୂର କରିଦେଲେ। ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଚିତ୍ତ ଦ୍ୱାରା ଜନ୍ମକୁ ଜୟ କଲେ, ଏବଂ ନିଜ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଦ୍ୱାରା ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ସତ୍ୟ ଓ ଧର୍ମ ପ୍ରତି ନିଷ୍ଠାବାନ, ଏହି ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଏକ ମହାନ ଯୋଗୀ ଥିଲେ। ତାଙ୍କର ପାଉତି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବାଲି ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ବାଲି ନ ଅତି ଯୁବକ, ନ ଅବିବେକୀ, ନ ମୂର୍ଖ, ନ ରୋଗୀ, ଓ ନ ଇର୍ଷ୍ୟାଳୁ। ସେ ଏକ ମହାନ ରାଜା, ପୃଥିବୀର ରକ୍ଷକ, ବିପୁଳ ଯଜ୍ଞ କରିଥିବା, ଦାନଶୀଳ ଓ ଉଦାର। ଏକ ଦିନ ସେ ତାଙ୍କର ରଜସ୍ୱ ଶଭାରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଚମତ୍କାର ଆସନରେ ବସିଥିଲେ। ସେଠାରେ ବାଦ୍ୟବାଦନ ହେଉଥିଲା, ଏବଂ ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ। ବିଭିନ୍ନ ପଣ୍ଡିତ, ଗାନ୍ଧର୍ବ, ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣ, ଏବଂ ଅନେକ ଶିକ୍ଷିତ ବ୍ୟକ୍ତି ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ସେଠି ସୁନ୍ଦ, ଉପସୁନ୍ଦ, ତୁହୁଣ୍ଡ, ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ମହିଷାସୁର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ କାଳନେମି, ଦୌର୍ହୃଦ, ମୂଷକ, ଯମ, ଶଂଖ, ଜଳନ୍ଧର, ଭୟଙ୍କର ଓ ବଳଶାଳୀ ବାଟାପି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦାନବ ବଂଶଜ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଥିଲେ। ସିଦ୍ଧ, ନାଗ, ଯକ୍ଷ, କିନ୍ନର, କିମ୍ପୁରୁଷ ଓ ଅନେକ ଅପୂର୍ବ ଜୀବ ମଧ୍ୟ ଏଠି ଆସିଥିଲେ। ସମସ୍ତେ ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଥିଲେ। ସମାଗମ ସ୍ଥଳ ରାତିର ଆକାଶ ପରି ତାରାମାଳାରେ ଚମକୁଥିଲା। ଏଠି ମାରୁତମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଯେପରି ଚାରିପାଖରେ ରଖିଥାନ୍ତି, ସେଉଁପରି ବାଲିଙ୍କୁ ଚାରିପାଖରେ ତାଙ୍କର ଦାନବ ଦଳ ଘେରି ରହିଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଦାନବ ଏଠି ଆସି, କିନ୍ନରମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ହେବା ପରେ ସମ୍ମାନ ଜଣାଇଲେ। ଅତିଥି ସ୍ୱୀକାର କରି, ସମସ୍ତେ ଆସନ ଗ୍ରହଣ କଲେ, ତାହାପରେ ମହାନ ନାରଦ ମୁଁହଁ ଖୋଲି କଥା କହିଲେ। ସେଠି ଦେବସଭା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦମୟ ଓ ଦିବ୍ୟ ଭାବରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା। ସମସ୍ତେ ଏକଠି ବସି ନେକ କଥା ଏବଂ ପୁଣ୍ୟ ଗଥା ଆଲୋଚନା କରୁଥିଲେ। ଏକ ସମୟରେ ଦୈତ୍ୟ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ରାଜା ଥିଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଜୟ କରି ପୃଥିବୀର ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲେ। ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ଏବଂ ଇଚ୍ଛାଶକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ନରସିଂହ ଦ୍ୱାରା ବଧ ହେଲେ। ଏପରେ, ମୋତେ ଅତ୍ୟାଚାର କରିଥିବା ସେଉଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜନ, ଯିଏ ପୃଥିବୀର ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, ତାହା ନାଶ ପରେ, ହେ ଦାନବମୁକ୍ୟ, ତୁମେ ତୁମ ଆଦିପୁରୁଷଙ୍କ ଉତ୍ତରାଧିକାରରେ ପୃଥିବୀ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛ। ଦେବମାନେ କେତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ହେ ଦାନବମୁକ୍ୟ? ମୋର କଥା ଶୁଣ, ଏବଂ ତୁମେ ତିନି ଲୋକର ନାୟକ ହୁଅ। ଏହି କଥାରେ ବାଲି ତିନି ଲୋକ ଜୟ କରିବା ଆଗ୍ରହରେ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଏପରି ଭାବେ ବିରୋଚନପୁତ୍ର ବାଲି ସମସ୍ତ ଲୋକର ନାଥ ହେଲେ।