ଏହିପରି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକାଗ୍ର ହେଇଯାଇଥିଲେ। ସେମାନେ ସେଠାରେ ଅପେକ୍ଷା କରି ରହିଲେ, ତାଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କ ଆଗମନ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରିଥିଲେ। ପରେ, ଏହି ଦୁଇ ଶୂରବୀର ଉଠି ଗୁରୁଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାଞ୍ଜଳି ଦେଲେ। ତେବେ ସେମାନେ କହିଲେ, “ହେ ମହାତ୍ମନ୍, ଆମେ ଏଠାରେ କାହିଁକି ରହିଛୁ, ତାହା ଶୁଣନ୍ତୁ। ପ୍ରଭୁ, ପ୍ରଭାତ ସମୟରେ ଆମ ପାଖରେ କୌଣସି ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ କାର୍ଯ୍ୟ ନାହିଁ। ପୂଜ୍ୟ ଵ୍ୟାସଦେବ ତାଙ୍କ ଉପବାସର କାରଣ ବିଷୟରେ କହିଥିଲେ— ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଲୋକେ ସଦା ପ୍ରଭାତ ସମୟରେ ଗୋମତୀ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇ, ଆପଣ ଯାହା ଉଚିତ ଭାବିବେ, ତାହା କରନ୍ତୁ।” ତାପରେ, ସେ ଗୋମତୀ ନଦୀର ପୂଜା କୁଶସ୍ଥଳୀରେ କଲେ। କଂଠଡେଶ୍ଵରଙ୍କ ଉତ୍ତରେ ଗୋମତୀ ନଦୀ ବହୁଥିଲା। ପ୍ରଭାତରେ ସମସ୍ତେ ଉଠି, ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନଦୀ ଗୋମତୀକୁ ଯାଇଥିଲେ। ସେଠାରେ ସ୍ନାନ, ଦାନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ। ଏଠି, ଗୋମତୀ ନଦୀରେ, ସରସ୍ୱତୀ ଯଜ୍ଞକୁଣ୍ଡରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଏଠିଏ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ମୋକ୍ଷ ମାର୍ଗ ମିଳେ। ଗୋମତୀ କୁଣ୍ଡ ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ କରେ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏଠି ଲୋକେ ଦିନେ ସ୍ନାନ କରିବା ଓ ରାତିରେ ଜାଗରଣ କରିବା ଉଚିତ। ଏଠି ଭକ୍ତ ଓ କୃଷ୍ଣଜନ୍ମ ଉପାସକଙ୍କୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କରିବା ଉଚିତ। ଏଠି ଏକାଗ୍ର ମନେ ଗାଈ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପୂଜା କରିବା ଯୋଗ୍ୟ। ଗୋମତୀରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଓ ବାସୁଦେବଙ୍କ ସମ୍ମିଳନର ଫଳ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ। ଏହିପରି ଚୈତ୍ର ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷରେ ଏକାଦଶୀ ଯାଏଁ ରାତିରେ ଜାଗରଣ କରି ଏଭଳି ଭାବେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପୂଜା କଲେ, ଏହା ହଜାର ଗାଈ ଦାନର ସମାନ ଫଳ ମିଳେ— ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇ, ବିଷ୍ଣୁଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରନ୍ତି। ଏହିପରି ଗୋମତୀ ତୀର୍ଥ କୁଣ୍ଡର ମହତ୍ମ୍ୟ ଅବନ୍ତି ଖଣ୍ଡରେ, ଅଷ୍ଟାଶୀ ହଜାର ଶ୍ଲୋକ ଥିବା ପଞ୍ଚମ ସ୍କନ୍ଦ ସ୍କନ୍ଦପୁରାଣର ବାଉଠିଏ ଅଧ୍ୟାୟର ଷଟ୍ଷଟିତମ ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ। ଏଠି, ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରି ଓ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରି, ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତ ଥିଲେ, ମନୁଷ୍ୟ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରେ। ପୃଥିବୀରେ ଏହା ସବୁଠୁ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ, ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରିବାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏହା ମହାପାପ ନାଶ କରେ, ପୁଣ୍ୟଦାୟକ ଓ ମହାପୁଣ୍ୟ ଫଳଦାୟି। ଏହି ତୀର୍ଥକୁ ମହାଦେଵ ଶମ୍ଭୁ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ଗଙ୍ଗା ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରିବାର ଫଳ ମିଳିଲେ, ବ୍ୟକ୍ତି ବିଷ୍ଣୁଲୋକରେ ସମ୍ମାନ ପାଇ। ସମସ୍ତ ପାପରୁ ଶୁଦ୍ଧ ମନେ, ସେ ଶୂରବୀରମାନେ ବସିଥିବା ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରନ୍ତି। ଏହି ତୀର୍ଥକୁ ଭାମନ କୁଣ୍ଡ ବୋଲି ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଶତ ଆକାଂକ୍ଷା ପୂରଣ କରି, ଶେଷରେ ବ୍ୟକ୍ତି ବିଷ୍ଣୁପୁରୀକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରନ୍ତି। ତେବେ ଵ୍ୟାସଦେବ ପଚାରିଲେ, “ହେ ନିର୍ମଳ ଚିତ୍ତ, ବାମନ ନାମକ ନଗର କେବେ ଓ କେମିତି ଉଦ୍ଭବ ହେଲା? ମୁଁ ଏହି ସବୁ କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ, ହେ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀ। କେବଳ ଏହି କଥା ଶୁଣିଲେ ମଧ୍ୟ, ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ ହୁଏ।” ଏହି ସମୟରେ, ଧର୍ମର ମହାନ ଧାରକ ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଉଲ୍ଲେଖିତ ହେଲେ। ତାଙ୍କ ସାହସରେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଅବିଚଳ ରହିଥିଲେ, ତାଙ୍କ କ୍ଷମାରେ ଧରା ଅଟୁଟ ରହିଥିଲା। ତାଙ୍କ ନମ୍ରତାରେ ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ଜିତିଯାଉଥିଲେ। ଶୁଦ୍ଧ ଆଚରଣ ଓ ଚିତ୍ତ, ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ସେ ଦୁଷ୍କର୍ମ ନାଶ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ସଂସ୍କାର ଦ୍ୱାରା ସେ ଜନ୍ମକୁ ଜୟ କରିଥିଲେ, ଓ ସଂୟମ ଦ୍ୱାରା ନିଜ ଅମୃତ ଆତ୍ମାକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରିଥିଲେ।