ଏହି ଉପଖ୍ୟାନରେ, ଆତ୍ମସଂଭୂତ ବ୍ୟାସଦେବ ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ସ୍ମରଣ କରି କହିଲେ— ଏହି ସମସ୍ତ ନଦୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋମତୀ ନଦୀ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବୀମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟରେ କୃଷ୍ଣା ଦେବୀ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ। ଏହି ନିଶ୍ଚିତତାକୁ ଅନୁଭବ କରି, ଶୌନକ ଓ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ଗୋମତୀ ନଦୀ କୂଳରେ ଅନେକ ବର୍ଷ ଧରି ନିଷ୍ଠାପୂର୍ଣ୍ଣ ଉପବାସ ଓ ଯଜ୍ଞ କରିବାରେ ଲିନ ରହିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ନିଜ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ପାଇଁ ଏବଂ ଜ୍ଞାନ ଲାଗି ଉତ୍ସୁକ୍ତ ଥିବା ରାମ ଓ ଜନାର୍ଦନ (ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ) ତାଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ। ସେମାନେ ଗୁରୁଙ୍କ ଘରେ ରହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସକାଳେ ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ଦେଖିଲେ ଯେ, ଗୁରୁ ଉପସ୍ଥିତ ନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଗୁରୁମାତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ। ଗୁରୁମାତା କହିଲେ, "ତୁମ ଗୁରୁ ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳେ ସ୍ନାନ ପାଇଁ ସେଠାକୁ ଯାଆନ୍ତି।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, କୃଷ୍ଣ ଓ ରାମ ଏକମତ ହେଇ ଗୁରୁଙ୍କ ଆଗମନ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରିବାକୁ ଠିକ୍ କଲେ। ଯେତେବେଳେ ଗୁରୁ ଆସିଲେ, ସେମାନେ ଦୁଇଁଜଣ ଗୁରୁଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ ଓ ନମ୍ରତାର ସହିତ କହିଲେ, "ହେ ମହାମୁନି, ଆମେ ଏଠାରେ କାହିଁକି ରହୁଛୁ, ତାହା ଶୁଣନ୍ତୁ। ସକାଳେ ଆମ ପାଇଁ କୌଣସି ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟ ନାହିଁ।" ତେବେ ବ୍ୟାସଦେବ ତାଙ୍କ ଉପବାସର କାରଣ ବ୍ୟଖ୍ୟା କଲେ— "ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳେ ଗୋମତୀ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇ, ତୁମେ ଯାହା ଉଚିତ, ତାହା କର।" ବ୍ୟାସଦେବ କୁଶସ୍ଥଳୀରେ ଗୋମତୀ ନଦୀର ପୂଜା କରିଥିଲେ। କଂଠଦେଶ୍ୱରର ଉତ୍ତରେ ଗୋମତୀ ନଦୀ ବହୁଥିଲା। ସମସ୍ତେ ପ୍ରତିଦିନ ପ୍ରଭାତରେ ଏହି ପବିତ୍ର ଗୋମତୀ ନଦୀକୁ ଯାଉଥିଲେ। ସେଠାରେ ସ୍ନାନ, ଦାନ ଓ ସମସ୍ତ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ କହାଯାଇଥିଲା। ଏହି ଗୋମତୀ ତୀରେ, ଯଜ୍ଞ କୁଣ୍ଡରେ ସାରସ୍ୱତୀ ଦେବୀ ବିରାଜିଥିଲେ। ଏଠି ହେଉଛି ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ମୁକ୍ତିର ପଥ। ଗୋମତୀ ନାମକ ପୁଷ୍କରିଣୀ ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ କରେ। ଏଠି ପ୍ରତିଦିନ ସ୍ନାନ କରିବା ଓ ରାତିରେ ଜାଗି ରହିବା ଉଚିତ। ଏଠି ଗୋବିନ୍ଦ ଭକ୍ତ ଓ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ନିମନ୍ତ୍ରିତ ହେବା ଉଚିତ। ଯେଉଁମାନେ ଏଠି ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ଗୋମାତା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ଉପାସନା କରନ୍ତି, ଗୋମତୀରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଓ ବସୁଦେବଙ୍କ ସାକ୍ଷାତକାର ଦ୍ୱାରା ଏମିତି ଅପାର ପୁଣ୍ୟ ଲଭ କରନ୍ତି। ଏହିପରି ଚୈତ୍ର ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷରେ ଏକାଦଶୀ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରାତିରେ ଜାଗି ରହି ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ, ଏହି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ହେଉଛି ହଜାର ଗୋମାତା ଦାନ କରିବା ଦ୍ୱାରା ଯେତେ ଫଳ ମିଳେ, ତାହାର ଦ୍ୱିତୀୟ ନାହିଁ। ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲଭ କରି, ସେମାନେ ବିଷ୍ଣୁଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଏହିପରି ଗୋମତୀ ତୀର୍ଥ ପୁଷ୍କରିଣୀର ମହିମା ଅବନ୍ତି ମାହାତ୍ମ୍ୟର ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହୋଇଛି। ଏଠି ଗୋମତୀ ତୀରେ ସ୍ନାନ କରି ଏବଂ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରି, ଶୁଦ୍ଧ ଏବଂ ଏକାଗ୍ର ମନେ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲଭ କରେ। ପୃଥିବୀରେ ଏହି ତୀର୍ଥ ସବୁଠାରୁ ପବିତ୍ର ଏବଂ ପାପ ନାଶକ। ଏହା ବଡ଼ ପାପକୁ ନାଶ କରେ, ଅପାର ପୁଣ୍ୟ ଦିଏ, ଏବଂ ଏହି ତୀର୍ଥକୁ ମହାଦେବ ଶମ୍ଭୁ ତାଙ୍କ ମସ୍ତକରେ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ଏଠି ଗଙ୍ଗାସ୍ନାନର ଫଳ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ବ୍ୟକ୍ତି ବିଷ୍ଣୁଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ।