ବିଭାବସୁ ତାଙ୍କର ପୁଅଙ୍କୁ ଅପାଙ୍ଗ ଦେଖି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ ଏବଂ ଏହିପରି କହିଲେ। ସବିତୃ ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ— “ଏହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ପ୍ରଭାତ ଭୋଜନ ପାଇଁ ମୋର ମାଆଙ୍କ ନିକଟରେ ଭିକ୍ଷା ଚାହିଲି। ତାକୁ ଚାହିଲାମାତ୍ରେ ମୋ ପାଦ ତୁରନ୍ତ ଝରିଗଲା, ମୋ ମାଆଙ୍କ ଶାପ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଦୁର୍ଦ୍ଦଶା ହେଲା। ଏହାର କାରଣ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଅଟଳ ଅଟେ। ମୋ ମାଆ ତ୍ୱଷ୍ଟାର ରୂପବତୀ ଝିଅ ନୁହଁନ୍ତି, ଯିଏ ଜଗତକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି। ସେ ତାଙ୍କର ବାପାଙ୍କ ଘରକୁ ଚଳିଗଲେ, ଏବଂ ମୋତେ ନିଷେଧ କଲେ। ଏହେ ପାପହୀନ, ଚାୟା କୌଣସି ଉକ୍ତି ସବିତୃଙ୍କୁ କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।” ଏହି ଘଟଣା ଶୁଣି ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ତ୍ୱଷ୍ଟା ରୋଷେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଆସିଲେ। ସେଠାରେ ତ୍ୱଷ୍ଟାଙ୍କୁ ଦେଖି ସବିତା, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କ ପିତାମହ, ହଠାତ୍ ଉଠି ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କଲେ, ତାଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କରି ଅତ୍ୟଧିକ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ। ତ୍ୱଷ୍ଟା କହିଲେ, “ପ୍ରିୟ, ସେ ମୋର ପଥ ଅନୁସରଣ କରି ତୁମ ଘରକୁ ଆସିଛନ୍ତି।” ଏହି କଥା ଶୁଣି ରବିଙ୍କ ଚିତ୍ତ ଅଶାନ୍ତ ହେଲା— “ମୁଁ କ’ଣ କରିବି? କେଉଁଠି ଯିବି? ମୋର ପ୍ରିୟା କେଉଁଠି?” ତ୍ୱଷ୍ଟା କହିଲେ, “ତୁମ ତେଜ ହରାଇଯାଇଛି, ଭଙ୍ଗ ହୋଇଯାଇଛି, ଶକ୍ତିହୀନ ହୋଇ ଏଉଁଠି କୁହାଯିବା ଯାଉଛି। ଏବେ ଯାହା ଉଚିତ, ତାହା କର; ତୁମ ମନ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉ।” ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି ତ୍ୱଷ୍ଟା ଏକ କୁଶ ଶଳକୁ ନେଇ ସୁଦର୍ଶନ ତିଆରି କଲେ। ତାହାର ପ୍ରାଣ୍ତ ସ୍ପର୍ଶ କରିବାମାତ୍ରେ ତ୍ୱଷ୍ଟା, ଏହାକୁ ବିବସ୍ବତ୍ ପାଇଁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ। ପଛରେ ତ୍ୱଷ୍ଟା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ମଧୁର କଥା କହିଲେ— “ଏହାକୁ ନିଅ, ଦେବଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏହା ଶୀଘ୍ର ଉପତ୍ୟକାକୁ ପହଞ୍ଚୁ। ଯେଉଁଠି ଦୁହିଁଝଣଙ୍କର ଯୋଗ ହୁଏ, ସେଠି ନିଶ୍ଚିତ ମୋକ୍ଷ ମିଳେ।” ତ୍ୱଷ୍ଟାଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି ସବିତା, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ତାପିତ କରୁଥିବା ଦେବତା, ଯେଉଁଠି ଶିପ୍ରା ନଦୀ ଏବଂ କ୍ଷାତାସଙ୍ଗମ ଏକତ୍ରିତ ହୁଏ, ସେଠି ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଠି ସେ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ଏକ ଘୋଡ଼ିର ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ସେଠି, ମାତ୍ର ଘ୍ରାଣ କରିବା ସହିତ, ଦୁଇ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଚାୟା ସେଠି ଜୁମ୍ଲା ଦୁଇ ପୁଅଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଯେତେବେଳେ ଶନି ଯୁଗ୍ମ ରାଶିରେ ଥାଏ, ସମସ୍ତ ଆଶା ପୂରଣ ହୁଏ। ତାଙ୍କର ଭାଗ୍ୟ ତାଙ୍କର ହାତରେ ଥାଏ, ସେ ସବୁବେଳେ ପୃଥିବୀରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ଅଚଳ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ, ତାଙ୍କର ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ପିଙ୍ଗ, ଚାୟାଙ୍କ ପୁଅ, ବଭ୍ରୁ, ଥାବର, ଏବଂ ପିପ୍ପଳାୟନ—ଏମାନେ ଶନିର ଦୀର୍ଘଗତି ଦ୍ୱାରା କଦାଚିତ୍ କ୍ଷତିଗ୍ରସ୍ତ ହୁଏନାହାନ୍ତି। ଯେଉଁଠି ମାରୁତି, ଅର୍ଥାତ୍ ବାୟୁପୁତ୍ର, ଉତ୍ତର ଅଲତାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ଥାନରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ, ସେଠି ସେ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ପରମ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କଲେ। ତାଙ୍କର ନିବାସ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଓ ସୁନାରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା, ସବୁଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ। ସେ ମାତୃମଣ୍ଡଳ ପାର୍ ହୋଇ ବ୍ରହ୍ମାଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ। ଧର୍ମତୀର୍ଥରେ ଧାର୍ମିକ ଲୋକେ ସ୍ନାନ, ଦାନ ଓ ଅନ୍ୟ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି। ଚ୍ୟବନାଶ୍ରମରେ ଲୋକେ ସ୍ନାନ କରି ଚ୍ୟବନ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରିବା ଉଚିତ। ଚ୍ୟବନଙ୍କ କୃପାରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସଂଗ ମିଳେ। ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମାନବ ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟି ଲାଭ କରେ। ସେଠି, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଏବଂ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ସାବିତ୍ରୀ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି।