ଏକ ସମୟର କଥା, ଯେଉଁଠାରେ ଚାୟା, ସ୍ତ୍ରୀ ଧର୍ମରେ ସଦା ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଥିଲେ, ସେ ସଂସାରର ଦୃଷ୍ଟିକୁ ସେବା କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ ଯମ—ବିବସ୍ବତଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଏବଂ ଯମୁନା—ସଂସାର ପବିତ୍ର କରିଥିବା ନଦୀ। ଏହି ଦୁଇଜଣ ଶିଶୁକୁ ସ୍ନେହରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ତୁମେ ଏହାଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଆମି ଦେଇଛି, ଏହି ଭାବରେ ନିବେଦନ ହେଲା। ଏହା ସହିତ, ସୂର୍ଯ୍ୟପୂଜାରେ ସଦା ନିଷ୍ଠା ରହି, ତୁମେ ମୋ ଘରେ ରହିବା ଉଚିତ, ଏହି ଭାବରେ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ଏପରେ, ଏହି ସମ୍ମତି ହୋଇଯିବା ପରେ ସାବିତ୍ରୀ ସେଠାରୁ ବିଦାୟ ନେଲେ। ତାଙ୍କ ପିତା ଦ୍ୱାରା ତୁରନ୍ତ ଅଟକାଯିବା ପରେ, ସେ ଏକ ମାଦି ଆକାର ଧାରଣ କଲେ। ଏକଥିରେ, କେବେ ଏକଥି ଘଟିଲା, ବିବସ୍ବତ ଭୂକ୍ଷା ଅନୁଭବ କରି, ତାଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରିଥିଲେ। ଏହା ପରେ, ତାଙ୍କ ପାଦ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ ପାଇ, ଚାୟା ତାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ—"ତୁମର ପାଦ ଅସ୍ଥିର ହେବ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।" ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ବ୍ୟାସ ଭୂମିକୁ ଅପମାନ କଲେ। ତାଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଅଙ୍ଗବିକଳ ଦେଖି, ବିଭାବସୁ କହିଲେ, ସବିତୃଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନରେ, "ମୋ ଖାଇବା ପାଇଁ, ମୁଁ ମୋ ମାଆଙ୍କ ନିକଟରୁ ଭିକ୍ଷା ମାଗିଥିଲି। ମୋ ପାଦ ତୁରନ୍ତ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଗଲା, ମାଆଙ୍କ ଶାପରେ। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କାହାଣୀ ହେଉଛି ମୋ ମାଆଙ୍କ ଶାପର କାରଣ।" ଏଠାରେ ଏହି ମହିଳା, ଚାୟା, ତ୍ୱଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ଚରୁସୁନ୍ଦର କନ୍ୟା ନୁହଁନ୍ତି, ସେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଘରକୁ ଚାଲିଯାଇଛନ୍ତି; ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ନିଷିଧ କରାଯାଇଥିଲା। ଚାୟା କେବେ ସାବିତୃଙ୍କୁ କିଛି କୁହିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଏହି ଶୁଣି, ତ୍ୱଷ୍ଟ୍ର କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ସଂସାରର ପ୍ରଜାପତି, ଉଠି ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କଲେ, ପରିକ୍ରମା କରି, ଉଚିତ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ। ତ୍ୱଷ୍ଟ୍ର କହିଲେ, "ମୋ ପଥକୁ ଅନୁସରି, ସେ ତୁମ ଘରକୁ ଆସିଛନ୍ତି, ପ୍ରିୟ।" ଏହି ଶୁଣି, ରବିଙ୍କ ମନ ଅଶାନ୍ତ ହେଲା—"ମୁଁ କଣ କରିବି? କେଉଁଠି ଯିବି? ମୋ ପ୍ରିୟା କେଉଁଠି?" ତ୍ୱଷ୍ଟ୍ର କହିଲେ, "ତୁମ ତେଜ ହରାଇଯାଇଛି, ଅବସିଷ୍ଟ ନାହିଁ, ଶକ୍ତିହୀନ ହୋଇଯାଇଛି। ଏବେ ଯାହା ଉଚିତ, ସେହିପରି କର, ଏହିପରି ହେଉ।" ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ତ୍ୱଷ୍ଟା ଏକ କୁସୁମ ତଳୁ ନିଏଇ ସୁଦର୍ଶନ ତିଆରି କଲେ। ତାହାର କିଛି ଛୁଆଁ ମାତ୍ରେ, ତ୍ୱଷ୍ଟା ଏହାକୁ ବିବସ୍ବତଙ୍କ ପାଇଁ ତିଆରି କରିଦେଲେ। ପରେ, ତ୍ୱଷ୍ଟା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ମଧୁର ଶବ୍ଦ କହିଲେ, "ଏହାକୁ ନିଅ, ଦେବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ଶୀଘ୍ର ମେଖଳାକୁ ଯାଉ। ଯେଉଁଠି ଉଭୟଙ୍କ ମିଳନ ହେଉଛି, ସେଠି ନିଶ୍ଚିତ ମୋକ୍ଷ ମିଳେ।" ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ସବିତା, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ତାପିତ କରୁଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଯେଉଁଠି ଶିପ୍ରା ନଦୀ ଏବଂ କ୍ଷାତାସଂଗମ ମିଳିଛି, ସେଠି ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଠି ଗଲେ, ସେ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ଏକ ମାଦି ଆକାରରେ ଦେଖିଲେ। ସେଠି, କେବଳ ନାକର ସୁଘ୍ରାଣ ମାତ୍ରେ, ଦୁଇ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଏଠି ଚାୟା ଦୁଇଜଣ ଝୁମା ଦେଲେ, ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏଠି ଯେତେବେଳେ ଶନି ଯୁତ ଥାଏ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ। ତାଙ୍କ ଭାଗ୍ୟ ସଦା ତାଙ୍କ ହାତରେ ଥାଏ, ଏହା ପୃଥିବୀରେ ଉଦୟ ହୁଏ। ଅଚଳ ଭଗବାନଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ, ତାଙ୍କ ଦୋଷ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ଚାୟାଙ୍କ ଆଉ ଚାରିଜଣ ପୁଅ ଥିଲେ—ପିଙ୍ଗ, ବଭ୍ରୁ, ସ୍ଥାବର, ପିପ୍ପଳାୟନ।