ସମସ୍ତ ମାତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଦିତି, ଏବଂ ନାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପାର୍ବତୀ, ସମ୍ମାନିତ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଶରଦ୍ ଋତୁରେ ବୃନ୍ଦାବନରେ ଘୁଞ୍ଚିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହିଳା, ଶ୍ରୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀଙ୍କର ପ୍ରିୟା, କୁବେରଙ୍କର ସମ୍ମାନିତ ଯକ୍ଷିଣୀ। ବିଧିମତ ସମସ୍ତ ୟଜ୍ଞ ଶାଳାର ବେଦି, ଶୁଭ ହୋମାଗ୍ନି, ଦିକ୍ଷାର ଦାନ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଫଳ ପ୍ରଦାୟିନୀ ସେ ଦେବୀ। ଏପରି ପ୍ରଶଂସା କରାଯିବା ସମୟରେ, ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତରେ ବସିଥିବା ଦେବୀ ସାକ୍ଷାତ୍ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଦେବୀ କହିଲେ, “ଓ ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ, ତୁମେ ଯାହା ଚାହୁଁଛ ମୋଠାରୁ ମାଗ।” ଏହି ଦେବୀ ରେବା ପୃଥିବୀରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଛି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଭୟ ଦେଇଛି। ସେ ଦେବୀ ଦ୍ୱାରା ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ପ୍ରବାହିତ ହୋଇଯାଇଛି; ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଧରିବା ଉଚିତ। ଏପରି, ବ୍ୟାସ ଜୀ, ସେ ଶୁଭ ମହାକାଳ ଅରଣ୍ୟରେ ଆସିଥିଲେ। ଏଠାରେ ଦେବୀ କହିଲେ, “ମୁଁ ଶୀଘ୍ର ବୃଦ୍ଧି ପାଉଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବୀଙ୍କୁ ଅଟକାଇବି, ଓ ଋଷି।” “ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ତ୍ରିକୂଟ ଦ୍ୱାରରେ ରହିବ, ତୁମେ ଶିddh କ୍ଷେତ୍ରରେ ସେବାଧିକାର ପାଇବ। କୁଶସ୍ଥଳୀ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପବିତ୍ର ଏବଂ ପାପ ନାଶିନୀ ସ୍ଥାନ; ଏଠାରେ ମୁଁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ମାତାମାନଙ୍କ ସହ ବସୁଛି। ଏଠି ଅନେକ ଦେବୀମାନେ ନିବାସ କରନ୍ତି, ଅନେକ ମିଳିଯାନ୍ତି, ଏବଂ ସେମାନେ ମୋତେ ଭକ୍ତି ସହ ପୂଜା କରନ୍ତି—ଧୂପ, ଦୀପ, ଅଗ୍ନି ଆଦି ଦ୍ୱାରା। ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତିନି ଲୋକରେ କିଛି ଅସାଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ସେମାନେ ଦେବମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଦୁର୍ଲଭ ଭୋଗ ଲାଭ କରନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କୁ କେବେ କୌଣସି ଅସ୍ତ୍ର, ଅଗ୍ନି, ବନ୍ୟା ଆଦିରୁ କ୍ଷତି ହେବ ନାହିଁ। ସମସ୍ତ ପାପ ଶୁଧ୍ଧ ହେଇ, ଯେଉଁଠି ମୃତ୍ୟୁ ହେବ, ସେ ଶିବନଗରକୁ ଯାଆନ୍ତି।” ଏପରି ଭାବରେ, ବ୍ୟାସ ଉଜ୍ଜୟିନୀର ଶୁଭ ଏବଂ ଆନନ୍ଦମୟ ନଗରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ବିନ୍ଧ୍ୟବାସିନୀ ଦେବୀ ସେଠାରେ ସଦା ଉପାସ୍ୟା। ମାସିକ ଅଶୁଦ୍ଧ ଯୁକ୍ତ ନାରୀ, ଅନ୍ନଧା, କାକ ଓ କଉଳିକା ଭଳି ଅଶୁଦ୍ଧ ଲୋକମାନେ, ସ୍ନାନ କରି ଏବଂ ବିନ୍ଧ୍ୟବାସିନୀଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରି, ଅଶୁଦ୍ଧତା ଦୂର କରନ୍ତି। ଅନ୍ନଧା ନାରୀମାନେ ପୁତ୍ର ପାଆନ୍ତି, ଜୀବନୀ ନାରୀମାନେ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ପତି ଲାଭ କରନ୍ତି। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶିକ୍ଷା ଲାଭ କରନ୍ତି, କ୍ଷତ୍ରିୟ ବିଜୟୀ ହୁଅନ୍ତି। ଏହି ପବିତ୍ର କଥା ସମସ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଫଳ ଦେଇଥାଏ। ଏହିପରି, 'ବିମଳୋଦା ତୀର୍ଥ ଓ ବିନ୍ଧ୍ୟବାସିନୀଙ୍କ ମହିମା ବର୍ଣ୍ନନ' ନାମକ ପଞ୍ଚମ ସଂହିତାର ଅବନ୍ତି ଖଣ୍ଡର ପଞ୍ଚପଞ୍ଚାଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ଏଠି ଏକ ସ୍ଥାନ, ଯେଉଁଠି ସ୍ନାନ କରିବା ମାତ୍ରରେ ମହାପାପ ମୁକ୍ତି ହୁଏ। ଅମାବାସ୍ୟା ଶନିବାର ପଡିଥିଲେ, ଏବଂ ଏକାଗ୍ର ମନରେ ଆସିଲେ, ଦେବତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚିହ୍ନ—ଚଳ ଓ ଅଚଳ—ସମ୍ମାନ ସହ ଦର୍ଶନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହାର ତଥ୍ୟ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୁଣିବାକୁ ମୁଁ ଚାହୁଁଛି, ଓ ତପସ୍ୱୀ। ଏହାର କଥା ଶୁଣିବା ମାତ୍ରରେ ମହାପାପ ନାଶ ହୁଏ। ରେବା, ଚର୍ମଣ୍ବତୀ, କ୍ଷାତା—ଏହି ତିନି ନଦୀ ପୂର୍ବରୁ ଏକଠି ଥିଲେ, ଓ ଶୁଦ୍ଧ, ପବିତ୍ର ଏବଂ ପାପ ନାଶିନୀ ଥିଲେ। ମାନ୍ଧାତୃ ର ଶ୍ରେଷ୍ଠ କ୍ଷେତ୍ରର ଶୁଭ ଉଦ୍ୟାନରେ ଏମାନେ ଏକ ତ୍ରୁଟି ଦ୍ୱାରା ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେଲେ। ମହାକାଳ ଅରଣ୍ୟର ଆନନ୍ଦଦାୟି ଦିନ ଏମାନେ ସଂଗେ ବିତାଇଲେ। ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ଜଳମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୁଦ୍ରସର ନାମରେ ପରିଚିତ। ସେଠାରେ ପହଞ୍ଚି, ଏକଠି ହେଇ, ଶିପ୍ରା ନଦୀରେ ଶରଣ ନେଲେ; ଧୂଳି ଶୁଧ୍ଧ ହେଲା, ଅଗ୍ନି ତୁରନ୍ତ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା। ଏହି କଥାକୁ ତୁମଠାରୁ ଜାଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛି, ଓ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀ। ସନତ୍କୁମାର କହିଲେ: ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ, ତ୍ୱଷ୍ଟୃ ନିଜ ଝିଅ ସାବିତ୍ରୀକୁ ସୂର୍ୟଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ।