ଏହି କଥାରେ, ମହାପୁରାଣର ଅବନ୍ତି ଖଣ୍ଡରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଛି ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପୁଣ୍ୟମୟ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଘଟଣା। ଯେଉଁଠାରେ କହାଯାଉଛି—ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଉଦ୍ୟମ କରାଯିବ, ସେଥିରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସଫଳତା ମିଳିବା ଅନିବାର୍ଯ୍ୟ। ଏହି ସନ୍ଦର୍ଭରେ, ଅମାବାସ୍ୟା ଦିନରେ ପିତୃପ୍ରେତ୍ୟାଦିଙ୍କ ପାଇଁ ମହାଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ୍। ଏହି ଶ୍ରାଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଏକେ ଗୋତ୍ରରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିବା ପୂର୍ବଜମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ନରକେ ବାସ କରୁଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଉଦ୍ଧାର ପାଆନ୍ତି। ନିଜେ ନହାଇ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ତିଳ ଦାନ କରି ଏବଂ ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ୍। ଦୁଧ-ଚାଉଳ ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରି ସାତଜଣ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଦେବା ଆବଶ୍ୟକ। ଏହି ବେଳେ, ବ୍ୟାସଦେବଙ୍କୁ କୁହାଯାଉଛି—ଏଠାରେ ଆଉ ଏକ ଅତ୍ୟଧିକ ପୁଣ୍ୟମୟ ତୀର୍ଥ ଅଛି, ଯାହା ସମସ୍ତ ପାପକୁ ଦୂର କରେ, ଅନେକ ମହାଫଳ ଦେଉଛି, ଏବଂ ଆକାଂକ୍ଷିତ ସମସ୍ତ କାମନା ପୂରଣ କରେ। ଏଠାରେ ଦୁଧକୁ ମହାଦାନ ରୂପେ ଗ୍ରହଣ କରାଯିବା ଉଚିତ୍, ଯାହା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜୀବନ ଦେଉଛି। ପୋଖରୀରେ ସ୍ନାନ କରି, ଦୁଧ ପିଇ ଏବଂ ଦୁଧ ଦେଉଥିବା ଗାଈ ଦାନ କରିଲେ, ଏହି ଲୋକରେ ମଣିଷ ଯେତେବେଳେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରେ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗନଗରକୁ ଯାଆନ୍ତି। ସମସ୍ତ ପାପରୁ ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟ ଥିଲେ, ପୁଷ୍କର ତୀର୍ଥର ଫଳ ମିଳେ। ଏହିପରି ବିବର୍ଣ୍ଣାନ୍ତରେ ବିଶିଷ୍ଟ ଅଂଶ ଅଛି, ଯାହା ଅଠାଈ ହଜାର ଏକ ଶ୍ଲୋକ ଥିବା ଶ୍ରୀମଦ୍ ସ୍କନ୍ଦ ପୁରାଣର ଅବନ୍ତି ଖଣ୍ଡର "ନୀଳଗଙ୍ଗା ମାହାତ୍ମ୍ୟ" ଅଧ୍ୟାୟ ଅଟ୍ଚାଳିଶରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ। ଏହା ପରେ କଥା ଆସିଛି ମହାକାଳବନର ମଧ୍ୟରେ, କିଏ କାହିଁକି ପୂର୍ବରୁ ପଠାଯାଇଥିଲେ? ସେ ସମୟରେ ଋଷିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଏକାଠି ହୋଇ, ପୃଥିବୀର ରକ୍ଷା ପାଇଁ ମହାମାୟାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ। ଏହି ଅବିଭକ୍ତ ଚିତ୍ତରେ, ସେମାନେ ଭିନ୍ଧ୍ୟାବାସିନୀ ଭବାନୀଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ—ଯିଏ କଂସକୁ ଭୟଭିତ କରିଥିଲେ, ଦାନବମାନେ ନାଶ କରିଥିଲେ, ଯଶୋଦାଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ, ଚାଣୂରଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ଦଳନ କରିଥିଲେ, ଦେବସେନାଙ୍କ ମାଆ, କବିମାନଙ୍କ ଭାଷାର ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ସହସ୍ରନୟନୀ, ଋଷିମାନେ ପାଇଁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଅରୁଣ୍ଧତୀ, ସମସ୍ତ ମାତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଦିତି, ସମସ୍ତ ନାରୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପାର୍ବତୀ, ଶରତ୍କାଳରେ ବୃନ୍ଦାବନରେ ଚରଣ କରୁଥିବା, ଶ୍ରୀଲକ୍ଷ୍ମୀ, କୁବେରଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଯକ୍ଷିଣୀ, ଯଜ୍ଞମଣ୍ଡପର ବେଦୀ, ଶୁଭ ହୋମାଗ୍ନି, ସମସ୍ତ ଦୀକ୍ଷା ପାଇଁ ଦାନ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଫଳ ଦେଇଥିବା ଦେବୀ। ଏଭଳି ସ୍ତୁତି ପାଇଁ, ଭିନ୍ଧ୍ୟାବାସିନୀ ଦେବୀ ସାକ୍ଷାତ୍ ଦର୍ଶନ ଦେଲେ ଏବଂ କହିଲେ—"ହେ ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ, ତୁମେ ଯେଉଁ ଆଶା କର, ମୋଠାରୁ ଚାହିଁବାକୁ ପାର।" ସେଠାରେ ଦେଖାଯାଉଛି ଯେ, ରେବା ନଦୀ ପୃଥିବୀରେ ବିକାଶ ପାଇଛି ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀକୁ ଭୟ ଦେଉଛି। ଏହି ଦେବୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ପ୍ରବାହିତ ହୋଇଯାଇଛି, ତେଣୁ ତାଙ୍କୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବାକୁ ଅନୁରୋଧ କରାଯାଇଛି। ଏହା ପରେ, ସେ ଶୁଭ୍ର ମହାକାଳବନକୁ ଆସିଲେ ଏବଂ କହିଲେ—"ମୁଁ ଏହି ବଢ଼ୁଥିବା ପରମ ଦେବୀଙ୍କୁ ତ୍ୱରିତ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବି, ହେ ଋଷି।" ତୁମେ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତ୍ରିକୂଟ ଦ୍ୱାରରେ ରହିବ, ସେଠାରେ କୁଶସ୍ଥଳୀ ନାମକ ତୀର୍ଥରେ, ଯାହା ପବିତ୍ର ଏବଂ ପାପନାଶିନୀ, ମୁଁ ମାତୃମାନେ ସହ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହିବି। ସେଠାରେ ତୁମେ ସିଦ୍ଧମଣ୍ଡଳର ଅଧିପତ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଲାଭ କରିବ। ଯେଉଁଠି ପୁଣ୍ୟାତ୍ମାମାନେ ବାସ କରନ୍ତି, ସେଠାରେ ଅନେକ ଦେବୀମାନେ ଥାନ୍ତି ଏବଂ ସେମାନେ ଧୂପ, ଦୀପ, ହବନ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ଭକ୍ତିସହିତ ପୂଜନ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ତିନି ଲୋକରେ କୌଣସି ଦୁର୍ଲଭ ବସ୍ତୁ ମଧ୍ୟ ପାଇପାରନ୍ତି, ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ଯେଉଁ ଭୋଗ ଦୁର୍ଲଭ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଲାଭ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ଶସ୍ତ୍ର, ଅଗ୍ନି, ବା ବନ୍ୟା ଦ୍ୱାରା କେବେ ହାନି ପାଇବେ ନାହିଁ। ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟ ହୋଇ ଏଠାରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶିବନଗରକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଏଭଳି ଭାବେ, ବ୍ୟାସଦେବ ଶୁଭ୍ର ଉଜ୍ଜୟିନୀ ନଗରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ ଏବଂ ସେଠାରେ ଭିନ୍ଧ୍ୟାବାସିନୀ ଦେବୀ ସଦା ପୂଜିତ ହୁଅନ୍ତି।