ଗନ୍ଧର୍ବ, ଅପ୍ସରା, ଯକ୍ଷ, ସିଦ୍ଧ ଏବଂ କିମ୍ପୁରୁଷମାନେ—ଏମାନେ ସମସ୍ତେ, ବ୍ରହ୍ମା, ରୁଦ୍ର, କାଳ ଏବଂ ଲୋକପାଳମାନେ—ଏହି ସମସ୍ତେ ବହୁଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବ୍ୟତୀତ କରନ୍ତି, ଏହି କଲ୍ପ ସମାପ୍ତ ହେଉଅ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏମାନେ ରହନ୍ତି। ଏହି ସ୍ଥାନ ଦିବ୍ୟ ବୃକ୍ଷରେ ଶୋଭିତ, ପାରିଜାତର ଗୁଣରେ ଅଲଙ୍କୃତ। କେଉଁଠି ମୟୂର ନୃତ୍ୟ କରନ୍ତି, କେଉଁଠି କୋଇଲି ଗୀତ ଗାଉଛି। ଏହି ସ୍ଥାନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର, ଅପୂର୍ବ ରୂପର ଯୋଗୁଁ ଏହାକୁ 'ସୁନ୍ଦର' ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ସେଠାରେ ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ, ଶକ୍ତିସହିତ ଏକତ୍ର ଅବସ୍ଥିତ ଅଛନ୍ତି, ସ୍ୱୟଂ ପ୍ରଭୁ ରୂପେ। ଏହି ସୁନ୍ଦର କୁଣ୍ଡରେ ଅର୍ଦ୍ଧ ପକ୍ଷ କିମ୍ବା ପୂର୍ଣ୍ଣ ପକ୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମାନବ ରହିପାରେ। ଏଠାରେ ଯେଉଁପ୍ରକାର ପକ୍ଷୀ, କୀଟ, ପତଙ୍ଗ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶିବଙ୍କ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଏଠାରେ ତିଳ, ଗାଈ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା କିମ୍ବା ଜମି ଦାନ କରନ୍ତି, ଶଯ୍ୟା, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଦାନ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଅତ୍ୟୁତ୍ତମ ଫଳ ମିଳେ। ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ, ହେ ବ୍ୟାସ, ସୁନ୍ଦରକୁଣ୍ଡର ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଏବଂ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଫଳ ବିଷୟରେ ଅଧିକ କଥା କହିବି। ଏଠି ଗୋଟିଏ ପିଶାଚ ନିଜେ ଶିବ ରୂପ ଧାରଣ କରି ମୋକ୍ଷ ପାଇଥିଲା ଏବଂ ଚାଲିଗଲା। ଏଠାରେ ଯେଉଁମାନେ ଆସନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି, ଯଦିଓ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନ୍ତା ହେଉଥିବା ସତ୍ୱେ। ଏହି ପିଶାଚ କିଏ? ସେ କେଉଁ ପାପ କରିଥିଲା? ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ସହିତ ତାଙ୍କର କିପରି ସମ୍ପର୍କ ହେଲା? ଯାହାଙ୍କ ବିଷୟରେ କେବଳ ଶୁଣିଲେ ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ ହୁଏ, ସେ ଦେଖ। ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ଦେବଳ ନାମକ ଗୋଟିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ, ସେ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ନିମ୍ନ। ସେ ଗୁରୁ ଦ୍ରୋହୀ, ଜୁଆଡ଼ି, ଠକେଇବାଜ, ଗୁରୁ ହନ୍ତା ଏବଂ ଗୁରୁ ପତ୍ନୀ ଉପରେ ଅପରାଧୀ। ସେ ନିଷିଦ୍ଧ ଖାଦ୍ୟ ଖାଉଥିଲା ଏବଂ ବେଦ-ଶାସ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନରୁ ବଞ୍ଚିତ। ସେ ବିଶ୍ୱାସ ଘାତକ, ଅହଂକାରୀ, ଚୋରମାନେ ସହିତ ସଙ୍ଗ ପସନ୍ଦ କରୁଥିଲା ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟ। ସେ ରାସ୍ତାରେ ଅନେକ ପ୍ରାଣୀକୁ ନିଜ ପାପ ଦ୍ୱାରା ହତ୍ୟା କରିଥିଲା। ସେଠାରେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ, ନିୟମିତ, ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗରେ ପାରଙ୍ଗତ। ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ, ଯିଏ ପିତାଘରେ ବସିଥିଲେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ସଙ୍ଗେ ନେଇଥିଲେ। ସେ ପତ୍ନୀ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରୂପ, ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଓ ମାଧୁର୍ଯ୍ୟରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ତାଙ୍କ ସ୍୵ାମୀ ହତ୍ୟା ହେବା ପରେ, ସେ ବିୟୋଗ ଦୁଃଖରେ କ୍ଲିଶ୍ଟ ହୋଇପଡ଼ିଲେ। କିନ୍ତୁ ହୃଦୟରେ ଆନନ୍ଦ ସହିତ, ସେ ତାଙ୍କ ସ୍୵ାମୀଙ୍କ ସହିତ ଦହନାଗ୍ନିରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହିପରି ଦୁଷ୍ଟ କର୍ମ ପାଇଁ, ଦେବଳ ରାସ୍ତାରେ ଧରାପଡ଼ିଲେ, ରାଜାଙ୍କ ସେବକମାନେ ତାଙ୍କୁ ଧରି ରାଜସଭାକୁ ନେଇଗଲେ। ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ଗଛର ଗୁହାରେ ଗଳାରେ ଦୌରି ଆଟି ଫାସି ଦେଇ ମାରାଯିବାକୁ ଦିଆଗଲା। ଏହି କର୍ମର ଫଳରେ ସେ ରୌରବ ନରକକୁ ଗଲେ। ସେଠାରୁ ଅନ୍ୟ ଏକ ନରକକୁ ନେଇଯାଇଲେ, ଯମଦୂତମାନେ ତାଙ୍କୁ ଉଠାଇ ନେଇଗଲେ। ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ପିଟାଯାଇଲା, ଶୃଙ୍ଖଳା ଦ୍ୱାରା ବାନ୍ଧାଯାଇଲା। ଏଭଳି ଦୁଷ୍ଟ ଅନେକ ପ୍ରକାର ନରକ ଅନୁଭବ କଲେ। ପରେ ସେ ବଡ଼ ଆକୃତିର, ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱର, ବଡ଼ ପେଟ ଓ ସୁଇର ଛିଦ୍ର ପରି ମୁଁହର ଅବସ୍ଥାରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ପରେ ଏଉଁଠାରୁ ଅଧିକ ଦୟନୀୟ ଅବସ୍ଥାରେ ଏକ ପିଶାଚ ଶରୀର ପାଇଲେ। ତାଙ୍କର ଖାଦ୍ୟ ଥିଲା ମଳ, ପିଶାବ, ଅବଶିଷ୍ଟ ଓ ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ଦ୍ରବ୍ୟ। ତାଙ୍କର ନିବାସ ଭଙ୍ଗୁର କୁଆଁ, ଜଳଶୟ, ଶୁଷ୍କ ଗଛ ଓ ଜଳହୀନ ସ୍ଥାନ। ସେ ସବୁବେଳେ ଏମାନେ ସ୍ଥାନରେ ରହିବାରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ। ଯେଉଁଠି ସୁନ୍ଦର ମହେଶ୍ୱର ଲିଙ୍ଗ କିମ୍ବା ଉତ୍ତମ ପୋକରୀ ଥିଲା, ସେଠାରେ ଏହି ପିଶାଚ ବିଚରଣ କରୁଥିଲେ। ଏଭଳି ଦୁଷ୍ଟକୁ ହତ୍ୟା କରି, ଜଳ ଅନ୍ୱେଷଣ କରୁଥିବା ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ସେଇ ପୋକରୀକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।