ଏହି ଉତ୍କଳନ୍ତି ଦିବ୍ୟ କଥାରେ, କେବଳ ଏହି ନାମ ଶୁଣିଲେ ମଧ୍ୟ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମହାପାପ ଦୂର ହୋଇଯାଏ। ଏକ ଦିନ, ଏକ କଳ୍ପର ଶେଷରେ, ବ୍ୟାସ ଓ ସମସ୍ତ ଜଗତ ତଥା ତାହାର ଚକ୍ରଗୁଡ଼ିକ ନଶ୍ଟ ହେଇଗଲା। ଏହି ସମୟରେ, ବ୍ୟାସଙ୍କୁ, ବୈକୁଣ୍ଠର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପର୍ବତ ଏଠାରେ ପଡ଼ିଲା। ଏହି ପର୍ବତ ପଡ଼ିବା ସମୟରେ, ଏଠାରେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ପୋକରୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ସେହି ପୋକରୀରେ ସୁବৰ্ণ ତଳା ଥିଲା, ଏବଂ ସୁବৰ্ণ ମଣ୍ଡିତ ପଦ୍ମ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା। ସେହି ପୋକରୀ ହଂସ, ପାଣିପଖା, ଚକ୍ରବାକ ପକ୍ଷୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଭୂଷିତ ହେଉଥିଲା। ଏକ କଳ୍ପର ଶେଷରେ, ସମସ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱଗୁଡ଼ିକ କ୍ଷୟ ହୋଇଯାଏ ନାହିଁ। ବେଦ, ଶାସ୍ତ୍ର, ପୁରାଣ, ଶ୍ଲୋକ, ଗୀତ, ଅକ୍ଷର— ସମସ୍ତ ଏହି ପୋକରୀରେ ବସିଥାନ୍ତି। କାଳ, କାଷ୍ଠ, ମୁହୂର୍ତ୍ତ, ଲବ, ତୃତି, ପାଳ, ଘଟି— ସମସ୍ତ ସମୟ ଭାଗ ଏହି ପୋକରୀରେ ବସିଥାନ୍ତି। ବର୍ଷ ଓ ଯୁଗ ମଧ୍ୟ ଏହି ପୋକରୀରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଅଟୁଟ ଅଛି। ଗନ୍ଧର୍ବ, ଅପ୍ସରା, ଯକ୍ଷ, ସିଦ୍ଧ, କିମ୍ପୁରୁଷ— ସମସ୍ତ ଏଠାରେ ଅଛନ୍ତି। ବ୍ରହ୍ମା, ରୁଦ୍ର, କାଳ, ଏବଂ ଲୋକପାଳମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ଅନେକ ଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଥାନ୍ତି, ବ୍ୟାସ। ଏହି ପୋକରୀ ଦିବ୍ୟ ବୃକ୍ଷମାନେ ଦ୍ୱାରା ଭୂଷିତ ଓ ପରିଜାତ ବୃକ୍ଷର ଗୁଣରେ ଉପଯୁକ୍ତ। କିଛି ସ୍ଥାନରେ ମୟୂର ନୃତ୍ୟ କରିଥାନ୍ତି, କିଛି ସ୍ଥାନରେ କୋଇଲା ଗୀତ ଗାଇଥାନ୍ତି। ଏହି ପୋକରୀ ଅତି ଶୋଭାମୟ ଓ ଶୋଭାରୂପ ଥିବା ସେହିଠି ଏହାକୁ 'ସୁନ୍ଦର' ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏଠାରେ ବିଷ୍ଣୁ ଅଛନ୍ତି, ଶିବ ଓ ଶକ୍ତି ସହିତ ଏକତ୍ୱରେ ଅଛନ୍ତି। ଏହି ସୁନ୍ଦର ପୋକରୀରେ ଜଣେ ମନୁଷ୍ୟ ଅର୍ଦ୍ଧ ପକ୍ଷ କିମ୍ବା ପୂର୍ଣ୍ଣ ପକ୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବସିପାରିବେ। ପକ୍ଷୀ, ପୋକ, ପ୍ରାଣୀ ଯେଉଁମାନେ ଏଠି ମରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶିବଙ୍କ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଏଠି ତିଳ, ଗାଈ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ଜମି— ବିଭିନ୍ନ ଦାନ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଶୟନ, ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅନେକ ଦାନ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ଉତ୍ତମ ଫଳ ପାଆନ୍ତି। ବ୍ୟାସ, ଏହି ସୁନ୍ଦର କୁଣ୍ଡର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଫଳ ଆଉ ଶୁଣ। ଏଠି ଏକ ପିଶାଚ ଶିବର ରୂପ ଧରି ମୁକ୍ତି ପାଇ ଚାଲିଗଲା। ଏଠି ମନୁଷ୍ୟ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାକାରୀ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ। ଏହି ପିଶାଚ କିଏ, ଏହାର ପାପ କଣ, ଏହା କିପରି ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ସହିତ ସଂଯୋଗ ହେଲା, ବ୍ୟାସ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜ? ଏହି ପିଶାଚର କଥା କେବଳ ଶୁଣିଲେ ମଧ୍ୟ, ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର ହୁଏ। ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ଦେବଳ ନାମକ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ, ଦ୍ୱିଜମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠୁ ନିମ୍ନ। ସେ ଗୁରୁ ଦ୍ରୋହୀ, ଜୁଆଡି, ଦୁଷ୍ଟ, ଗୁରୁ ହତ୍ୟାକାରୀ ଓ ଗୁରୁପତ୍ନୀଙ୍କୁ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିଥିଲେ। ସେ ନିଷିଦ୍ଧ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇଥିଲେ, ବେଦ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରର ଜ୍ଞାନ ନଥିଲା। ସେ ବିଶ୍ୱାସ ଦ୍ରୋହୀ, ଅହଂକାରୀ, ଚୋରମାନେ ସହିତ ମିଶିବାକୁ ପ୍ରେମ କରିଥିଲେ, ଦୁଷ୍ଟ। ପଥରେ ତାଙ୍କର ପାପୀ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅନେକ ପ୍ରାଣୀ ହତ୍ୟା ହେଇଥିଲା। ଏଠି ଏକ ଅନ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ, ନିଜ ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଥିଲା, ବେଦ ଓ ଶାଖାରେ ପାଣ୍ଡିତ୍ୟ ଥିଲା। ତାଙ୍କର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ପିତାଙ୍କ ଘରେ ବସିଥିବା ଜନାନୀକୁ ସେ ସହିତ ନେଇଯାଇଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଜନାନୀ ଅତି ଅଲଂକାରିକ ଓ ଶୋଭାମୟ ଥିଲେ। ପତି ହତ୍ୟା ହେଇଗଲାବେଳେ, ସେ ବିପ୍ରାଳି ଓ ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଗଲେ। ହୃଦୟରେ ଆନନ୍ଦ ନେଇ, ତାଙ୍କର ପତି ସହିତ ଦହିଯାଉଥିବା ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡରେ ଚଢ଼ିଗଲେ। ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ରାସ୍ତାରେ ଧରି, ରାଜାଙ୍କ ସେବକମାନେ ରାଜମହଲକୁ ନେଇଯାଇ, ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ। ସେ ଗଛର ଖୋଳରେ ଗଳାରେ ଦୁଅଡ଼ି ଦେଇ ଫାସି ଦିଆଯାଇଲେ। ଏହି କର୍ମର ଫଳରେ, ସେ ରୌରବ ନରକକୁ ଗଲେ।