ଏକ ସମୟରେ, ଧର୍ମର ଅବନତି ହେଇଥିଲା । ସ୍ୱଧା, ଵଷଟ୍ ଓ ସ୍ୱାହା ଯେପରି ଯଜ୍ଞର ମୂଳ ଆହ୍ୱାନ ଓ ଅର୍ପଣ ଥିଲା, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁନଥିଲା । କୌଣସି ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ କିମ୍ବା ଦେଵସ୍ଥାନ ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଉନଥିଲା । ସେଠାରେ ଏକ ଦୁଷ୍ଟ ରାଜା ରାଜ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଶାସନକାଳରେ ସବୁକିଛି ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଯାଇଥିଲା । ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ନାସ୍ତିକ ଧାର୍ମିକମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଧର୍ମରୁ ବିମୁଖ ହେଉଥିଲେ । ବହୁ ଦେଶୀୟ ଜନ, ଅନେକ ଦୁଃଖ ଓ ଭୟଙ୍କର କଷ୍ଟ ଭୂମି ଉପରେ ଆସିଗଲା । ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀ ଅନ୍ଧକାରରେ ଢାକିଯାଇଥିଲା । ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ, ଯେତେବେଳେ ଧର୍ମର ହ୍ରାସ ହୁଏ, ଓ ଭାରତବଂଶୀ, ତାହା ଜାଣି ମହାବିଷ୍ଣୁ, ନିଜ ଅତ୍ୟନ୍ତ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ସହିତ, ବରାହ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ । ତାଙ୍କର ଦାଢ଼ି ଯଜ୍ଞସ୍ଥମ୍ଭ ଭାବରେ, ଅର୍ପଣର ଗନ୍ଧ ତାଙ୍କ ଶରୀରରେ, ଏବଂ ଶରୀର ମଧ୍ୟରେ ବିଜ, ଔଷଧି ଓ ବୃକ୍ଷ ଥିଲେ । ତାଙ୍କର ମୁଖର ଭିତର ଅଲୋକରେ ତିନିଥିଲେ, ଶରୀର ଯଜ୍ଞର ରୂପ ଓ ତିନି ସର୍ବୋତ୍ତମ ଦାନଶୀଳ । ତାଙ୍କର ଶ୍ୱାସ ଯଜ୍ଞ ଅର୍ପଣ ଭାବରେ, ସେ ଯଜ୍ଞକାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକ ଯଜ୍ଞସଭାର ସଦସ୍ୟ । ବେଦର ବିସ୍ତୃତି ତାଙ୍କର ଦଳଦଳ, ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କର ଅଧ୍ୱର୍ୟୁ, ଓ ଅରଣ୍ୟ ତାଙ୍କର ନିବାସ ହେଉଥିଲା । ସେ ମୂଳ ପୁରୁଷ, ପ୍ରଭୁ, ଅନେକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆହ୍ୱାନ ଓ ସ୍ତୁତିତ । ଏହି ବରାହ ଅନେକ ଯୁଦ୍ଧ କରି, ବଡ଼ ଦୁଃଖ ସହି, ପୃଥିବୀକୁ ନିଜ ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ପରି ଦ୍ୟୁତିମାନ୍ ଦାଢ଼ିରେ ଉଠାଇଲେ । ଶୁଭ ପବନ ବହିଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ବଡ଼ ଉଜ୍ୱଳତା ସହିତ ଅଭିଭାସିତ ହେଲା । ନଦୀମାନେ ନିଜ ନିଜ ପଥରେ ବହିଲେ, ସାଗର ତାଙ୍କର ସ୍ୱଭାବିକ ଅବସ୍ଥାକୁ ଫେରିଲେ । ଏହି ଦିବ୍ୟ ବରାହ ରୂପ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ଦାତା, ପ୍ରକଟ ହେଲେ । ତାଙ୍କର ହୃଦୟରୁ ଏହି ଶାଶ୍ୱତ ନଦୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା । ଏହି ନଦୀ ବହୁ ଯୋଜନ ଆୟତନରେ ବିସ୍ତୃତ, ପ୍ରଚୁର ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଓ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ବହୁଥିଲା । ସେ ନିକଟେ ଯକ୍ଷ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ତରଙ୍ଗ ଚମକୁଥିଲା, ଏବଂ ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ମହାର୍ଷିମାନେ ଉପସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ । ଏହି ନଦୀରେ ଖେଳୁଥିବା ମହିଳାମାନେ ତାଙ୍କର ଉଦାର ଅଙ୍ଗରେ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ । ସମସ୍ତ କାଳ ଓ ଋତୁରେ, ସେ ନଦୀ ପୁରୁଷମାନେ ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ ସହିତ ସଫଳତା ଦେଇଥାଏ । ସୁନ୍ଦର ମହାକାଳ ଅରଣ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ପଦ୍ମାବତୀ ନାମକ ଆନନ୍ଦଦାୟିନୀ ନଗର ଅଛି । ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରି ଲୋକେ ଶିବଙ୍କର ନିତ୍ୟ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି । ବରାହ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବମାନେ ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଯାଇଥିଲେ । ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ହାତ ଜୋଡି ଶ୍ରଦ୍ଧାସହିତ ଦଣ୍ଡବତ୍ କରିଥିଲେ । ସେମାନେ କହିଲେ: "ହେ ଦେବେଶ, ହେ ଲୋକନାଥ, ତୁମ ସ୍ତୁତି ଓ ନାମସ୍ମରଣ ମହାପୁଣ୍ୟମୟ । ତୁମର ପୁଣ୍ୟଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏହି ସ୍ୱର୍ଗ ଫେରି ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ ।" ମହାକାଳ ଅରଣ୍ୟ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗୁପ୍ତ ତୀର୍ଥ, ଗୁପ୍ତରୁ ଅଧିକ ଗୁପ୍ତ । ଏଠି ମୋ ଶରୀରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଶିପ୍ରା ନଦୀ ମିଶିଯାଏ, ଜଳରେ ପ୍ରଚୁର । ପୁଷ୍କର, ଗୟାର ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ, ଓ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ଦିବ୍ୟ ସରୋବର ଏଠାରେ ଅଛି । ଏପରି ଭାବେ, ଦେବେଶ, ଜଗତ୍ଗୁରୁଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାଣୀ ଶୁଣି, ମହାକାଳ ଅରଣ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଅତି ଆକର୍ଷକ ଶିପ୍ରା ନଦୀ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛି । ଏହି ପୁଣ୍ୟର ପ୍ରଭାବରେ ଦେବତାମାନେ ନିଜ ନିଜ ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ । ଏଠି ବରାହ ଦ୍ୱାରା ଏକ ସରୋବର ନିର୍ମିତ ହେଲା, ଯାହାର ଶକ୍ତି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସମାନ । ଏଠି ସ୍ନାନ କଲେ, ଜଳ ପିଇଲେ, ଓ ନିୟମିତ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କଲେ, ଅବନ୍ତି ରୂପୀ ଏହି ସୁନ୍ଦର ତୀର୍ଥରେ ସେମାନେ ସଦା ପୃଥିବୀରେ ରହନ୍ତି । ଏହା ସମସ୍ତ ପାପକୁ ଦୂର କରେ ଓ ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ଦାନ କରେ ।