ସମସ୍ତଙ୍କର ଦ୍ରଷ୍ଟା, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ହୃଦୟର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ହେ ଦିବ୍ୟ ହାସ୍ୟର ମୂର୍ତ୍ତି, ଯାହାଠାରୁ ଅମୃତ ଝରେ, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ। ଆପଣ ଇଚ୍ଛାପୂର୍ତ୍ତିକାରୀ, ଆପଣ ଚାହିଦା ମୁତାବକ ଦେବାଲୁ, ସେଇଁ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ପୁନି ପୁନି ନମସ୍କାର କରେ। ଦୟାମୟ, ସଂଯମୀ, ଶାନ୍ତିର ସ୍ୱରୂପ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୋର ଅଭିବାଦନ। ଏପରି ଭାବେ ନାଗମାନେ ଯେତେବେଳେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କଲେ, ଶିବ, ବୃଷ ଧ୍ୱଜଧାରୀ, ତାଙ୍କୁ ଦୟାଦୃଷ୍ଟି ଦେଲେ। ପ୍ରଭୁ କହିଲେ—"ପୂର୍ବେ ମୁଁ ସଦା ଭୋଗବତୀରେ ଭିକ୍ଷା ମାଗିବାକୁ ଆସୁଥିଲି। ଭୟଙ୍କର ଭୁକ୍କରେ ଘରେ ଘରେ ଘୁଞ୍ଚି ଭିକ୍ଷା ମାଗୁଥିଲି। କିନ୍ତୁ ଭିକ୍ଷା ନ ମିଳିଲେ, ପୁଣି ପୁଣି ଏକ ଘରକୁ ଫେରିଯାଉଥିଲି। କିଛି ପୁଣ୍ୟରେ, ମହାକାଳ ଅଟବଣୀରେ, ମୁଁ ଶିପ୍ରା ନଦୀର ପବିତ୍ର ତୀରେ, ସମସ୍ତ ଛୋଟ ବଡ଼, ନାରୀମାନେ ମଧ୍ୟ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ପଡ଼ିଲି।" "ଶିପ୍ରାରେ ସ୍ନାନ କରିବାର ପୁଣ୍ୟ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିହେବ ନାହିଁ। ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାଗମାନେ ଶିପ୍ରାରେ ଅଭିଷେକ କଲେ। ଏବେ ଏହି ପବିତ୍ର ଜଳ ନେଇ ତଳାବରେ ପକାଇଦିଅ। ତଳାବଗୁଡ଼ିକ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଦୀର୍ଘକାଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିବ, ହେ ନାଗଶ୍ରେଷ୍ଠ।" ନାଗମାନେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ନିଜ ଲୋକକୁ ଫେରିଗଲେ। ଶିପ୍ରା, ଅମୃତର ଉତ୍ପତ୍ତି, ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଯେଉଁମାନେ ଏହାକୁ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ଅପରାଧ, ବିପଦ ବା ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ନାହିଁ। ସେମାନଙ୍କ ମିତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ କଷ୍ଟ, ରୋଗ ବା ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ଭୋଗନ୍ତି ନାହିଁ। ଏହି କଥାକୁ ଯେଉଁମାନେ ପଢ଼ନ୍ତି କିମ୍ବା ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନେ ହଜାରଟି ଗାଈ ଦାନର ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରନ୍ତି। କେବଳ ଏହି କଥା ଶୁଣିଲେ ମଧ୍ୟ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ମିଳେ। ଶିପ୍ରା ସଦା ପବିତ୍ର, ପୁଣ୍ୟମୟ ଓ ପାପ ନାଶକ। ଏହି ସମୟରେ, ହେ ବ୍ୟାସ, ଏହି ମହାପୁଣ୍ୟ ଓ ପୁରାତନ କଥାର ମୂଳ ଉତ୍ପତ୍ତି ଆମେ ଏବେ ଶୁଣ। ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ, ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀକୁ ନିଜ ଅଧୀନରେ ନେଇ ଶାସନ କଲେ। ସମସ୍ତ ଲୋକ, ଦେବତା ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଜିତି, ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଉପରେ ଶାସନ କଲେ। ଦେବତାମାନେ ଆପଣଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ହରାଇ ମଣିଷମାନେ ପରି ଦୁଃଖରେ ଘୁଞ୍ଚିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ତେବେ ସେମାନେ ଗିଏ ଗିଏ, ପ୍ରଣାମ କରି, ଦାନବଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ବିଷୟରେ ଅନୁରୋଧ କଲେ। ଏହି ଦାନବ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେକୁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ନଷ୍ଟ କରିଦେଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞର ହିସ୍ସା ଏକା ଏକା କରି ଭୋଜନ କଲେ। ଦେବତାମାନେ ଏପରି ଦୁଃଖରେ ଥିବାକୁ ଦେଖି, ସେମାନଙ୍କ ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମା ଚିନ୍ତାଗ୍ରସ୍ତ ହେଲେ। ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, "ହେ ଦେବଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ଆପଣମାନେ ଏଠାରେ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ ମୋର କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ।" ଦେଖ, ଦୁଇଟି ଅଟେଣ୍ଡେଣ୍ଟ, ଦୁଇଁଜଣ ନିୟମିତ, ଦୁଇଁଜଣ ବିଷ୍ଣୁର ଆକୃତିଧାରୀ। ପୂର୍ବେ, ବ୍ୟାସ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମନସ ପୁତ୍ର—ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ସନକ ଓ ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ—ଭଗବାନଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଏହି ଯୁବ ଋଷିମାନେ ଭ୍ରମିତ ଓ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ଏହି ଦୁଃଖିତ ମୁନୀମାନେ ପୃଥିବୀରେ ଥିବାବେଳେ, ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଘ୍ରାଣ କଲେ, ବାହୁରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ସ୍ନେହରେ କହିଲେ—"ହେ ଧର୍ମରେ ପାରଙ୍ଗତ ଶିଶୁମାନେ, ଆପଣମାନେ ଏହି ଦୁଃଖର କାରଣ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କୁହନ୍ତୁ। ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଅବସ୍ଥା କିପରି ହେଲା, ଏହି କଥା ଏବେ ଶୁଣ।" ଏହି ଚାରିଭାଇ, ଲୋକେ ଲୋକେ ଘୁଞ୍ଚି, ଏଠାକୁ ଆସିଥିଲେ।