ପୂର୍ବରୁ, ସର୍ପମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଅପରାଧ ସମ୍ପର୍କରେ ସନ୍ଦେହ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲା । ସେମାନେ ଚିନ୍ତା କରିଥିଲେ—“କିଏ, କିଏ ଆମ ଉପରେ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୋଇ, ଆମର ଅମୃତକୁ ନେଇଗଲା?” ଏପରି ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠିଲାପରେ, ସମସ୍ତ ସର୍ପ, ସେମାନଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀ-ସନ୍ତାନ ସହିତ ଏହି ଚିନ୍ତାରେ ଲଗି ରହିଲେ । ସେମାନଙ୍କର ଦୁଃଖ ଓ କରୁଣା ଦେଖି ଏକ ଦେହବିହୀନ ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରିତ ହେଲା । ସେଇ ସମୟରେ ଶିବ, ଭିକ୍ଷା ମାଗିବାକୁ ଭୋଗବତୀ ନଗରର ଘରେ ଘରେ ଯାଇଥିଲେ, କାରଣ ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଭୋକ ଥିଲା । କିନ୍ତୁ, ସେଠାରେ କେହି ମଧ୍ୟ ପିଣାକି ଶିବଙ୍କୁ କିଛି ଦେଇନଥିଲେ । ଏହି କାରଣରୁ, ସର୍ବ ଅମୃତ ପାତ୍ରର ଶେଷରେ ହାରାଇଗଲା, ହେ ସର୍ପଶ୍ରେଷ୍ଠ । ସେଠାରେ ଏକ ପ୍ରମୁଖ ନଦୀ ଅଛି, ଯାହାକୁ ଶିପ୍ରା ବୋଲି ପ୍ରସିଦ୍ଧି ମିଳିଛି । ଏହି ନଦୀକୁ ମାତ୍ର ଦେଖିଲେ ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ । ତେଣୁ, ସେଠାରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜା କର; ତାପରେ ତୁମେ ନିଜ କୃତ୍ୟ ସମ୍ପାଦନ କର । ଏପରି କଲେ, ପୂର୍ବବତ୍ ଭଳି ଅମୃତ ପୁନିଥରେ ତୁମ ପାଇଁ ପୃଥିବୀରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେବ । ଏହି ସମୟରେ ବ୍ୟାସ ଦେବତା ଏକ ଦିବ୍ୟ ବାଣୀ ଉଚ୍ଚାରିଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଲୋକ ଦେଖିଥିଲେ । ସମସ୍ତେ—ସ୍ତ୍ରୀ, ସନ୍ତାନ ଓ ବୃଦ୍ଧମାନେ—ମହା କାଳବନକୁ ଯାଇଥିଲେ । ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନ ଫୁଲରେ ଢାକିଥିଲା, ବୃକ୍ଷମାନଙ୍କ ଛାୟା ରହିଥିଲା । ମଣିମୟ ସିଢ଼ି ଓ ପଦ୍ମର ଖଣ୍ଡରେ ସଜିଥିଲା । ଏଠାରେ ଭୃଗୁ ଓ ଅଙ୍ଗିରସ ଗୋତ୍ରର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ମହାର୍ଷିମାନେ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଓ ମହାନ ଥିଲେ । ଭାସୁ, ଆଦିତ୍ୟ, ଅଶ୍ୱିନୀ ଓ ମାରୁତମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ସମ୍ମିଳିତ ହୋଇଥିଲେ । ସମସ୍ତେ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ଶିପ୍ରା ନଦୀକୁ ଧ୍ୟାନରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ହୋଇ ପୂଜା କରୁଥିଲେ । ଏଠାରେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଓ ଭକ୍ତିଶୀଳ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ସହ ଏକାତ୍ମ ହୋଇ ରହୁଥିଲେ । ରାଜା ଋଷିମାନେ ମୋକ୍ଷ ପଥ ପ୍ରାପ୍ତ କରି ସେଠାରେ ବସିଥିଲେ । ବିଭିନ୍ନ ଦେଶର ଲୋକ, ପର୍ଯ୍ୟଟକମାନେ ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଥିଲେ । ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାରର ଧର୍ମକାର୍ଯ୍ୟ ଓ ମହାଦାନ କରୁଥିଲେ । ଏବେ, ସର୍ପମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ଅମୃତରେ ଭରିଥିବା ଏହି ନଦୀକୁ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଲେ । ସମସ୍ତ ସର୍ପ, ବେଦ ନିୟମାନୁସାରେ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ । ଅକ୍ଷୟ ପଦ୍ମ ମାଳା, ବିଭିନ୍ନ ଫୁଲ ଓ ଧାନ, ଦୀପ, ଭୋଜନ, ପାନ, ଓ ଉପହାର ଦେଇ ସେମାନେ ଅମୃତ ଲାଗି ଶିବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବାରେ ଲାଗିଲେ— “ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର, ଜଟାଧର, ପରମ ଆତ୍ମା, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ତ୍ରିନେତ୍ରୀ, ଜଟାମୁକୁଟଧାରୀ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଚର୍ମଧାରୀ, ପାର୍ବତୀଶ୍ୱର, ପୁନିପୁନି ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଶିକାରୀ, ସଂହାରକ, ପୁନିପୁନି ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ସମସ୍ତଙ୍କର ସାକ୍ଷୀ, ସମସ୍ତ ଜୀବର ହୃଦୟ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଦିବ୍ୟ ହାସ୍ୟର ମୂର୍ତ୍ତି, ଅମୃତର ଉତ୍ସ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଆକାଂକ୍ଷା ପୂରଣକର୍ତ୍ତା, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ଦାତା, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଦୟାମୟ, ନିୟମିତ, ଶାନ୍ତିର ମୂର୍ତ୍ତି, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।” ଏପରି ସର୍ପମାନଙ୍କର ପ୍ରସନ୍ନ କରାଯିବାରେ, ବୃଷଧ୍ୱଜ ଭଗବାନ ଶିବ ଖୁସି ହେଲେ । ସେ କହିଲେ—“ପୂର୍ବକାଳରେ ମୁଁ ସର୍ପମାନଙ୍କ ଜଗତକୁ ବାରମ୍ବାର ଭିକ୍ଷା ମାଗିବାକୁ ଆସୁଥିଲି । ଭୋଗବତୀରେ ଘରେ ଘରେ ଭିକ୍ଷା ମାଗିଥିଲି, କିନ୍ତୁ କେଉଁଠିଁ ମଧ୍ୟ ମୋତେ କିଛି ମିଳୁନଥିଲା । ତଥାପି, ମୁଁ ପୁଣିପୁଣି ଏକ ଘରକୁ ଫେରିଯାଉଥିଲି । କିଛି ପୁଣ୍ୟର ଫଳରେ, ମହାକାଳବନରେ, ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କ—ଯୁବକ, ବୃଦ୍ଧ, ସ୍ତ୍ରୀମାନେ—ଏବଂ ପବିତ୍ର ଶିପ୍ରା ନଦୀରେ ଦେଖାଯାଇଥିଲି ।” ଏଭଳି ଏହି ଦିବ୍ୟ ଉପାଖ୍ୟାନ ଶେଷ ହେଲା, ଯେଉଁଥିରେ ଶିବଙ୍କ କୃପାରେ ସର୍ପମାନଙ୍କ ଅମୃତ ପୁନଃ ପ୍ରାପ୍ତିର ବିବରଣୀ ମିଳିଲା ।