ଏହି ଉପଖ୍ୟାନରେ, ଜଣେ ପକ୍ଷୀ ଆକାଶକୁ ଉଡିଯାଇ, ତା’ର ଚୁଞ୍ଚରେ ମାଂସ ନେଇ ଆଣିଥିଲା। ସେଉଁଠି ଘୁଞ୍ଚିଘୁଞ୍ଚି ବିଚରଣ କରୁଥିବା ବେଳେ, ଦେବୀୟ ଶିପ୍ରା ନଦୀ, ଯାହା ଜଳରେ ପ୍ରଚୁର, ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଲା। ଏହି ମାଂସ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେହ ଶିପ୍ରା ନଦୀର ଜଳରେ ପଡ଼ିଗଲା। ଏହି ସମୟରେ, ତିନି ଚକ୍ଷୁଧାରୀ, ଜଟାଧାରୀ, ବାଘ ଛାଲ ଉପରେ ପିଣ୍ଧିଥିବା ମହାଦେବ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଏହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦେହ ଦେଖି, ଯମଦୂତମାନେ ଭୟ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଅଭିଭୂତ ହେଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, “ଏ ମହାରାଜ! ଧର୍ମର ନାଥ! ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ।” ତେବେ ସେମାନେ କହିଲେ, “କୀକଟ ଦେଶର ରାଜା ମୂର୍ଖ, ବଡ଼ ପାପୀ ଓ ଚଣ୍ଡାଳମାନଙ୍କ ନାଥ। ସମସ୍ତ ପାପ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍କୃତି ଅଛି, ସେ ସବୁ ସେ କରିଛି। ବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଆଶ୍ରମ ନୀତିକୁ ଭଙ୍ଗ କରି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଲୋକଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରିଛି। ଏହି ପାପୀ, ଯମର ଦଣ୍ଡରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରେ, ଏବଂ ଆମ ପ୍ରସନ୍ନତା ବଢ଼ାଇଥାଏ। ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯେଉଁମାନେ ପୂର୍ବରୁ ନରକକୁ ପଡ଼ିଥିଲେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ, ଏବଂ ଏହି ସମସ୍ତ ନରକ କୁଣ୍ଡ ଆରମ୍ଭରୁ, ଆପଣଙ୍କ ଆବାସରେ କେବେ ଯନ୍ତ୍ରଣାର ଚିତ୍କାର ଶୁଣିଯାଏ ନାହିଁ। ଏଠାରେ କେବଳ ଜଣେ ଏମିତି ଆସିଛନ୍ତି, ଯିଏ ମୃତ୍ୟୁର ନାଥଙ୍କୁ ମାନିନାହାନ୍ତି।” ଏପରି ସୂତ୍ରଧାରୀ ଯମଦୂତମାନଙ୍କ ଉତ୍ତମ କଥା ଶୁଣି, ଧର୍ମରାଜ ପଚାରିଲେ, “ଏହି ବଡ଼ ପାପୀ କିପରି ଶୁଭ ଦିଗକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ? କେଉଁ ପୁଣ୍ୟରେ ଏହି ଫଳ ମିଳିଲା?” ତେବେ ଧର୍ମରାଜ କହିଲେ, “ପୃଥିବୀରେ ମହାପୁଣ୍ୟ ମହାକାଳ ଅଟବୀରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଶିପ୍ରା ନଦୀ ବହେ, ଏଠାରେ ଜଳ ସ୍ପର୍ଶ କରିବା ମାତ୍ରେ ମନ, କାୟ, ବାଣୀ ଦ୍ୱାରା କୃତ ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର ହୋଇଯାଏ। ଯିଏଁ କୌଣସି ସ୍ଥାନରେ ‘ଶିପ୍ରା, ଶିପ୍ରା’ ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରଣ କରେ, ସେଥିପାଇଁ ମଧ୍ୟ ମହା ପୁଣ୍ୟ ମିଳିଥାଏ। ଶିପ୍ରା ଜଳରେ ଯେଉଁ କୀଟ, ପତଙ୍ଗ, ଜଳଚର ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଦୟାର ଅଂଶୀ। ଯିଏଁ ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ ମହାପାପ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଶେଷରେ ଶିପ୍ରା ତଟରେ ଶରଣ ନେଲେ, ସେମାନେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି। ମାଧବ ମାସରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷମାନେ ଏଠାରେ ସ୍ନାନ କରନ୍ତି। ରାଜା ଦମନାସଙ୍କ ଦେହର ମାଂସ ପବନ ଦ୍ୱାରା ଏଠାକୁ ଆସି, ଶିପ୍ରା ଜଳରେ ଲିନ ହେଲା। ଯେଉଁ ତଳାବ, କୁଆଁ, ଜହ୍ନ ଅଛି, ତାହା ମଧ୍ୟ ଶୁଭ ଫଳ ଦେଇଥାଏ, କିନ୍ତୁ ତାପୀ ନଦୀ ଦଶଗୁଣ ପୁଣ୍ୟ ଦାୟିନୀ, ଗୋଦା ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ, ଏବଂ ଶିପ୍ରା ତାହାଠାରୁ ଦଶଗୁଣ ପବିତ୍ର, ପାପ ନାଶିନୀ। ଦମନାସଙ୍କ ଦେହର ମାଂସ ଶିପ୍ରା ସ୍ପର୍ଶ କରିବା ସହିତ, ସେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କଲେ। ଏପରି ଶୁଭ ନଦୀ ଅବନ୍ତୀରେ ଅଛି। ଧର୍ମରାଜଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ଦୂତମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ। ପୁରାଣରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଶିପ୍ରା ମହାତ୍ମ୍ୟ ଗାଉଯାଏ, ଦମନାସଙ୍କ ମୁକ୍ତି ଏବଂ ଶିପ୍ରାର ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ପ୍ରଶଂସିତ।” ଏପରି ହେଉଛି ‘ଅବନ୍ତୀ ଖଣ୍ଡରେ ଶିପ୍ରା ମହାତ୍ମ୍ୟ’ ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ। ଏହା ପରେ, ଯେପରି ଅମୃତଭବା ପାତାଳରେ ସର୍ପମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଶଂସିତ, ସେପରି ଗୋଟିଏ ଦିନ ରୁଦ୍ର, ଭିକ୍ଷା ଚାହିଁ, ସର୍ପଲୋକରେ ଭୂକ୍ଷାର୍ତ୍ତ ହେଉଥିଲେ। ସେ ‘ଭିକ୍ଷା ଦିଅ’ ବୋଲି ଦୟାଭରା କଥା ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଘରେଘରେ ଯାଉଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ତିନି ଟିକିରେ ଧାରଣ କରିଥିବା, କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ଚକ୍ଷୁ, ଭୂକ୍ଷାରେ ପୀଡିତ ଶିବ, ସେଠାରେ ଏକୋଇଶି ମଣ୍ଡ ଅମୃତ ରହିଥିଲା। ଏଠାକୁ ପହଞ୍ଚି, ସମସ୍ତ ଆତ୍ମାଙ୍କ ମୂଳ ଶମ୍ଭୁ, ସେହି ମଣ୍ଡଗୁଡ଼ିକୁ ଶୂନ୍ୟ କରିଦେଲେ, ଏବଂ ସେଠାରୁ ଉଠି ଚାଲିଗଲେ। ତାପରେ ସମସ୍ତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଚାରିଲେ, “ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କିଏ କଲେ? କ’ଣ ଘଟିଗଲା, ଯେଉଁଠାରୁ ଅମୃତ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲା?