ବ୍ୟାସ ଜୀ, ଏହି କଥା ତିନିଜଣ ଦେବ — ବ୍ରହ୍ମା, ହରି ଏବଂ ହର — ସତ୍ୟରେ କହିଥିଲେ। ଯେଉଁ ଲୋକେ ଏହି ଦିବ୍ୟ କଥାକୁ ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ସୁନିଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ଉତ୍ତମ ଫଳ ପାଆନ୍ତି। ଏହି 'ଜ୍ୱରକୁ ଦୟା' ନାମକ ଉନଚାଳିଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ, ଅବନ୍ତି ଖଣ୍ଡର ଶିପ୍ରା ମହିମା ବିଭାଗରେ, ଏଠାରେ ଶ୍ରୀ ସ୍କନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ପଞ୍ଚମ ପୁସ୍ତକର ଅନ୍ତ ହେଉଛି। ଏବେ, ବ୍ୟାସ ଜୀ, ମୁଁ ଏହି କଥାକୁ ସଂକ୍ଷେପରେ କହିବି। ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ, କୃତ ଯୁଗରେ ଦମନୋନା ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ପଥରୁ ଭ୍ରଷ୍ଟ ହୋଇଥିଲେ, ଗାଁ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଉପେକ୍ଷା କରିଥିଲେ। ସେ ନିଜ ପ୍ରଜାମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ଧନ ଅପହରଣ କରି, ଅନ୍ୟମାନେଙ୍କର ଜନାନୀମାନେଙ୍କୁ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରିଥିଲେ। ଗାଁ ଗାଁର ଗାଁଗୁଡ଼ିକୁ ଅପହରଣ କରି, ସହରକୁ ଭଙ୍ଗ କରି, ଲୋକମାନେଙ୍କୁ କାରାଗାରରେ ରଖି, କାରାବାସୀମାନେଙ୍କ ସହ ମଜା କରିଥିଲେ। ସେ ଉତ୍ତମ ଲୋକମାନେଙ୍କ ସଂଗ ଛାଡ଼ି, ଦୁଷ୍ଟମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରସ୍ତାବ କରି, ଦୁଷ୍ଟ ମନୋଭାବରେ ଲିନ ଥିଲେ। ସେ ସଦା ଧର୍ମକୁ ଉପେକ୍ଷା କରି, ଅଧର୍ମରେ ମନ ଲଗାଇଥିଲେ। ଦେବତାମାନେଙ୍କର ମୂର୍ତ୍ତି, ବେଦ ଓ ଯଜ୍ଞକୁ ନିଜ ପାଦରେ ଆଘାତ କରିଥିଲେ। ଏକ ଦିନ, ଏକ ଭୟଙ୍କର ଜଂଗଲରେ ସେ ଶିକାର କରିବାକୁ ଘୁଞ୍ଚୁଥିଲେ। କିନ୍ତୁ କିଛି ଶିକାର ପାଇବାରେ ଅସମର୍ଥ ହେବାରୁ, ସେ ଭୟଙ୍କର ଭୂକ୍କା ଓ ପିପାସାରେ ଅତିବ୍ୟାପ୍ତ ହେଲେ। ରାତି ଏଠାରେ ମଧ୍ୟ ଆସିଗଲା, ଏହା ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଭୂତ-ପିଶାଚରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ସେ ନିଜ ଘୋଡ଼ାକୁ ଏକ ଶାଖାରେ ବାନ୍ଧି, ଏକା ହୋଇ ବସିଗଲେ। ଏଠି, ସେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଚିନ୍ତା କଲେ — 'ଏହା କ'ଣ? କେଉଁଠୁ ଆସିଲା?' — ଏବଂ ନିଜ ହାତରେ ଏହାକୁ ଦୂର କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। କିନ୍ତୁ, ଏକ ଦୁଷ୍ଟ ପ୍ରାଣୀ ତାଙ୍କୁ କାମଡ଼ିଲା, ତେଣୁ ରାଜା ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ସେ ଏକ ପିଶାଚ ହେଇ, ଭୟଙ୍କର ନରକର ଏକ ଦୂର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ସଂଗ୍ରହରେ ନିବେଶିତ ହେଲେ। ଯମର ଦୂତମାନେ ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ରାଜାର ଆଗମନରେ ଖୁସି ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ବ୍ୟାସ ଜୀ, ତାଙ୍କର ଶବ ମାଂସ ଖାଇଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଭକ୍ଷିତ ହେଲା। ଏଠି, ଏକ ପିଶାଚ ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ି ତାଙ୍କର ଚିହ୍ନ ମାଂସ ନେଇ ଚାଲିଗଲା। ଏଭଳି ଘୁଞ୍ଚୁଞ୍ଚୁ, ସେ ଦିବ୍ୟ ଶିପ୍ରା ନଦୀ ଆସିଗଲା, ଯାହା ପ୍ରଚୁର ଜଳରେ ଭରିଆ। ତାଙ୍କର ଦେହ ଏହି ଶିପ୍ରା ଜଳରେ ପଡ଼ିଗଲା। ତାପରେ, ତିନି ଆଖି ଥିବା, ଜଟାଧାରୀ, ବାଘ ଚଳା ଆବୃତ ଶିବ ଏଠାରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ଏହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ରୂପକୁ ଦେଖି, ଯମର ଦୂତମାନେ ଭୟ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ହତବাক୍ ହେଲେ। ସେମାନେ ବିନୟରେ କହିଲେ — "ବଡ଼ ରାଜା! ଧର୍ମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।" "କିକଟ ଦେଶର ଏହି ରାଜା ଅତି ମୂଢ଼, ଅତି ପାପୀ, ଚଣ୍ଡାଳମାନେଙ୍କ ନାୟକ। ସମସ୍ତ ପାପ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ବଧ ସମ ପାପ ମଧ୍ୟ, ସେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିଛି। ଏହି ମୂଢ଼ ପାପୀ କ୍ଷତି କରେ, ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ଜାତି ଓ ଆଶ୍ରମ ଅନୁସାରେ ଧର୍ମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରନ୍ତି। ସେ ଯମର ଦଣ୍ଡରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଛି, ଆମର ଉଲ୍ଲାସ ବଢ଼ାଉଛି। ଏପରି ଅନେକ ପାପୀ ଆଗରୁ ନରକରେ ପଡ଼ିଛନ୍ତି, ଏବଂ ସମସ୍ତ ନରକ ଗହ୍ୱର ଆଗରୁ ତାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରିଛି।" "ତଥାପି, ଆପଣଙ୍କର ନିବାସରେ କୌଣସି ଦୁଃଖର ଚିତ୍କାର ଶୁଣାଯାଉ ନାହିଁ। ଏକ ମାନବ ଆସିଛି ଯିଏ ମୃତ୍ୟୁ ନାଥଙ୍କୁ ଅନୁଗତ ହେଉ ନାହିଁ।" ଧର୍ମର ଲୋକପାଳ ଏହି ଦୂତମାନେଙ୍କର ଉତ୍ତମ ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଚିନ୍ତା କଲେ — "କେଉଁ ଶୁଭ କର୍ମର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏହି ଅତି ପାପୀ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କଲା?" "ପୃଥିବୀରେ, ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତୀର୍ଥ, ମହାକାଳ ମହାବନରେ, ଶିପ୍ରା ଜଳକୁ ଛୁଇଁଥିବା ଲୋକମାନେ —" "ମନ, ଶରୀର ଓ ବାଣୀ ଦ୍ୱାରା ବିଭିନ୍ନ ପାପ କରାଯାଉଛି।" "ଯେଉଁଠି ଯେଉଁଠି ଲୋକ 'ଶିପ୍ରା, ଶିପ୍ରା' କହିଥାନ୍ତି, ସେମାନେ...