ମହାଦେବଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଜ୍ୱର କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସେନା ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲା। ଏହି ଜ୍ୱରର ଆଘାତରେ ସେନାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଭାଙ୍ଗିଗଲେ, ବିକଳ ହୋଇ ପଳାଇଗଲେ। ସେମାନେ ଯେମିତି ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଅକ୍ଳାନ୍ତ ଓ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ କ୍ଷୁବ୍ଧ ହେଉଥିଲେ, ଏହା ଦେଖି କୃଷ୍ଣ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ ଓ ଏକ ଭୟାନକ ବୈଷ୍ଣବ ଜ୍ୱର ସୃଷ୍ଟି କଲେ। ଏହି ଦୁଇ ଜ୍ୱର ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଓ ଅଧିକ ଭୟାନକ ସଂଘର୍ଷ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ସମସ୍ତ ଲୋକମାନେ ଏହି ଦୁଇ ଜ୍ୱରରୁ ଶାନ୍ତି ନ ପାଇଲେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ଭ୍ରମଣ କଲେ, କିନ୍ତୁ କେଉଁଠିଓ ଶାନ୍ତି ମିଳିଲା ନାହିଁ। ଶେଷରେ, ସେମାନେ ଶିପ୍ରା ନଦୀରେ ବିଲୀନ ହେଲେ ଓ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶାନ୍ତି ଲାଭ କଲେ। ବୈଷ୍ଣବ ଜ୍ୱର ମଧ୍ୟ ଏଠାକୁ ଆସି ସ୍ନାନ କଲା। ଏହି ଦିନଠାରୁ ଶିପ୍ରା ନଦୀ ସବୁବେଳେ ତୁରନ୍ତ ଜ୍ୱର ହରାଇବାରୀ ଶକ୍ତି ଲାଭ କଲା। ଯେଉଁମାନେ ଏହି ନଦୀରେ ଏକାଗ୍ର ମନେ ସ୍ନାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ରୋଗ ମୁକ୍ତ ହୋଇଯାନ୍ତି। ଏହି କଥା ବ୍ରହ୍ମା, ହରି ଓ ହରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏହି ସମୟରେ ବ୍ୟାସଙ୍କୁ ସତ୍ୟସାର ଭାବେ କୁହାଯାଇଥିଲା। ଯେଉଁମାନେ ଏହି ଦିବ୍ୟ କଥାକୁ ଏକାଗ୍ର ମନେ ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଉପକୃତ ହୁଅନ୍ତି। ଏପରି ଭାବେ 'ଜ୍ୱରକୁ କୃପା' ନାମକ ଏହି ଉନଚାଳିଶ ଅଧ୍ୟାୟ, ଅବନ୍ତି ମଣ୍ଡଳରେ ଶିପ୍ରାର ମହିମା ବିଷୟରେ, ଅଷ୍ଟାଶୀ ହଜାର ଶ୍ଲୋକ ଥିବା ଶ୍ରୀ ସ୍କନ୍ଦ ପୁରାଣର ପଞ୍ଚମ ଖଣ୍ଡରେ ଶେଷ ହୁଏ। ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ସଂକ୍ଷେପରେ ଅନ୍ୟ ଏକ କଥା କହିବି, ହେ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀ ଭୟଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ଦଳନ। ପ୍ରାଚୀନ କୃତ ଯୁଗରେ ଡମନୋନା ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ହେ ବ୍ୟାସ। ସେ ସମସ୍ତ ଧର୍ମମାର୍ଗରୁ ବିଚ୍ୟୁତ ହୋଇଥିଲେ ଓ ଗାଁଓ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରୁଥିଲେ। ସେ ନିଜ ପ୍ରଜାଙ୍କ ସମସ୍ତ ଧନ ହରଣ କରୁଥିଲେ, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଜନନୀମାନେଙ୍କୁ ଅପମାନ କରୁଥିଲେ। ସେ ଗାଁଓକୁ ଧରିଥିଲେ, ସହରକୁ ଭାଙ୍ଗି ପ୍ରବେଶ କରୁଥିଲେ, ଲୋକମାନେଙ୍କୁ ଦାନ୍ଡିତ ଓ ଦାସ କରି ରଖୁଥିଲେ, ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟମାନେଙ୍କ ସହିତ ଆସକ୍ତ ଥିଲେ। ସେ ସଦା ଧର୍ମକୁ ନିନ୍ଦା କରୁଥିଲେ, ଅଧର୍ମରେ ମନ ଲାଗିଥିଲା। ସେ ଦେବତାଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତି, ବେଦ ଓ ଯଜ୍ଞକୁ ପାଦରେ ଆଘାତ କରିଥିଲେ। ଏକ ଦିନ ସେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଜଙ୍ଗଲରେ ଶିକାର କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ କିଛି ମୃଗ ମିଳିଲା ନାହିଁ। ତା’ପରେ ଭୂକ୍କ ଓ ତିରିଷ୍ଣାରେ କ୍ଷୁଦ୍ର ହୋଇଗଲେ। ରାତି ହେଲା, ଯାହା ଭୟଙ୍କର ଓ ଭୂତ-ପିଶାଚରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା। ସେ ତାଙ୍କ ଘୋଡ଼ାକୁ ଗଛର ଏକ ଡାଳିକୁ ବାନ୍ଧି ଏକାକି ବସିଗଲେ। ଏବେଁ ସେ ଅଚମ୍ବିତ ହେଇ, 'ଏହା କଣ? କେଉଁଠୁ ଆସିଲା?' ଭାବି, ହାତରେ ଦୂର କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। କିନ୍ତୁ ଏକ ଦୁଷ୍ଟ ପ୍ରାଣୀ ତାଙ୍କୁ କାମୁଡ଼ିଲା, ଏବଂ ରାଜା ବିକଳ ହୋଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ସେ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଏକ ପିଶାଚ ହେଇ, ଭୟଙ୍କର ନରକଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହି ଦେଖି, ଯମର ଦୂତମାନେ ଖୁସି ହେଲେ। ଏଠି ଏଉଁ ବେଳେ, ତାଙ୍କ ଦେହ ମାଂସ ଭୋଜୀ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଖାଇଦେଲେ। ଏଠାରୁ ଉଡ଼ି ଏକ ପକ୍ଷୀ ମାଂସ ନେଇ ଆକାଶକୁ ଚଲିଗଲା। ତା’ପରେ ଏହି ପିଶାଚ ଶିପ୍ରା ନଦୀ ପ୍ରବାହ ହେଉଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ଆସିଲା। ଏଠି ତାଙ୍କ ଦେହ ଶିପ୍ରା ଜଳରେ ପଡ଼ିଗଲା। ଏହି ସମୟରେ ତ୍ରିନେତ୍ର ମହାଦେବ, ଜଟାଧାରୀ ଓ ବାଘ ଛାଲରେ ଅନ୍ତର୍ଭୂତ ହେଲେ। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦେଖି, ଯମଦୂତମାନେ ଚମତ୍କୃତ ହେଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, "ହେ ମହାରାଜ, ହେ ଧର୍ମର ନାଥ! ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। କିକଟ ଦେଶର ଏହି ରାଜା ଅତି ମୂଢ଼, ଅତ୍ୟନ୍ତ ପାପୀ ଓ ଚଣ୍ଡାଳମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଖ୍ୟ। ସମସ୍ତ ପାପ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ସମ୍ପର୍କିତ ଦୋଷ ଯେପରି ଅଛି, ସେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରେ। ଏହି ମୂଢ଼ ରାଜା ମର୍ୟାଦା ଭଙ୍ଗ କରି, ଜାତି ଓ ଆଶ୍ରମ ଧର୍ମ ପାଳନ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେଙ୍କୁ ଅପହତ କରେ। ଏହି ପାପୀ ଯମର ଦଣ୍ଡରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରେ, ଏବଂ ଆମ ଆନନ୍ଦ ବଢ଼ାଇ ଦେଇଥାଏ।