ଏକ ସମୟର କଥା, ଜଗତକୁ ଅବହେଳା କରିବାକୁ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ କରିଥିବା ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି, କ୍ରୋଧ ଓ ଭୋକରେ ଅନେକ ଦିନ ଅତିବାହିତ କରିଥିଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ହାତରେ ଏକ ଖପର ଧରି, ବାରମ୍ବାର କିଛି କହିଥିଲେ। ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ସେ ତାଙ୍କ ହାତ ଉଠାଇ, ତାଙ୍କ ତର୍ଜନୀ ତାହାରେ ରଖିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସେଇ ତର୍ଜନୀ ଠାରୁ ବଡ଼ ରକ୍ତଧାରା ବହିବା ଆରମ୍ଭ କଲା। ସେଇ ରକ୍ତଧାରା ବଢ଼ିବାରେ, ଏହା ଏକ ମହାପ୍ରବାହ ହୋଇ ଚାରିଦିଗକୁ ପ୍ରସାରିତ ହେଲା। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ସମୟରେ, ବୈକୁଣ୍ଠରେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ନଦୀ ପ୍ରକଟ ହେଲା, ଯାହା ତିନି ଲୋକକୁ ପବିତ୍ର କରିଥାଏ। ଏହି ନଦୀ ଜ୍ୱରକୁ ନଶ୍ୱ କରେ ବୋଲି ମୁଁ ବ୍ୟାସ ଘୋଷଣା କରୁଛି। ଏହି ସମୟରେ, ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କର ନାୟକ ମୁକ୍ତ ଓ ଉପହାସସୂଚକ ଭାବେ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ। ତାହାପରେ, ବସୁଦେବ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ତାଙ୍କ ଚକ୍ର ଉଠାଇଲେ। ସେ ଦୈତ୍ୟ ରାଜା, ଏତେ ଆଘାତ ପାଇଁ, ତାଙ୍କ ସଂକଳ୍ପ ଭଙ୍ଗ ହେଲା, ତାଙ୍କ ଦୋଷଗୁଡ଼ିକ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେଲା, ଓ ସେ ଦୁଃଖରେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ। ଯୁଦ୍ଧରେ ବସୁଦେବ ଦୈତ୍ୟ ରାଜାଙ୍କର ହଜାରଟି ହାତ କାଟି ଦେଲେ। ସେଠି, ଯେଉଁଠାରେ ବ୍ୟାସ ଅଚଳ ଥିଲେ, ସେଠି ମହେଶ୍ୱର ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ। ଦୁଇଝଣେ ଏକାଠି ହୋଇ ବିପୁଳ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ତାହାପରେ, କୃଷ୍ଣ ହରଙ୍କୁ ବିନଶ୍ୱ କରିବା ପାଇଁ ବୈଷ୍ଣବ ଅସ୍ତ୍ର ତିଆରି କଲେ। ସେଇ ସମୟରେ, ଶମ୍ଭୁ ମଧ୍ୟ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଜୀବନ ନେବାକୁ ନିଜ ଅସ୍ତ୍ର ତିଆରି କଲେ। କୃଷ୍ଣ ପୁଣିଥରେ ଶିବଙ୍କ ଉପରେ ମୋହନକାରୀ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ। ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ସେ କିଛି ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବାରମ୍ବାର ହାଉଁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ମହେଶ୍ୱର କ୍ରୋଧରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଜ୍ୱର ସୃଷ୍ଟି କଲେ। ଏହାର ତିନିଟି ଆଖି, ତିନିଟି ମୁଣ୍ଡ, ଛୋଟ ଦେହ, ତିନିଟି ପାଦ ଓ ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଥିଲା। ମହାଦେବଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ, ସେଇ ଜ୍ୱର କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସେନା ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲା। ଏହି ଜ୍ୱରର ଆଘାତରେ ସେନାର ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ଭାଙ୍ଗିଗଲେ ଓ ପଳାଇଗଲେ। ସେମାନେ ଏପରି ଯନ୍ତ୍ରଣା ଓ ଦୁଃଖରେ ଦେଖି, କୃଷ୍ଣ ବିପୁଳ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ବୈଷ୍ଣବ ଜ୍ୱର ସୃଷ୍ଟି କଲେ। ଏହି ଦୁଇ ଜ୍ୱର ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଅଧିକ ଭୟାନକ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ଘୂରିଲେ, କିନ୍ତୁ କୌଣସି ଶାନ୍ତି ମିଳିଲା ନାହିଁ। ଅନ୍ତେ, ସେମାନେ ଶିପ୍ରା ନଦୀରେ ବିଲୀନ ହେଲେ ଓ ପରମ ଶାନ୍ତି ଲାଭ କଲେ। ବୈଷ୍ଣବ ଜ୍ୱର ମଧ୍ୟ ବି ସେଠାକୁ ଯାଇ ବିଲୀନ ହେଲା। ଏହିଠାରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇ, ଶିପ୍ରା ନଦୀ ତୁରନ୍ତ ଜ୍ୱର ନଶ୍ୱ କରିବା ଶକ୍ତି ଅର୍ଜନ କଲା। ଯେଉଁମାନେ ଏହି ନଦୀରେ ଏକାଗ୍ର ମନେ ସ୍ନାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ରୋଗରୁ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି। ବ୍ରହ୍ମା, ହରି ଓ ହରା ଏହି ଉପାଖ୍ୟାନ ସତ୍ୟବାଣୀ ବୋଲି ବ୍ୟାସଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଥିଲେ। ଯେଉଁମାନେ ଏହି ଦିବ୍ୟ କଥା ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନେ ମହା ଲାଭ ପାଆନ୍ତି। ଏହିପରି ଶିପ୍ରା ମହିମା ବିଭାଗରେ ଅବନ୍ତି ମଣ୍ଡଳରେ, ଏକାଶି ହଜାର ଶ୍ଳୋକରେ ଲିଖିତ ଶ୍ରୀ ସ୍କନ୍ଦ ପୁରାଣର ପଞ୍ଚମ ଖଣ୍ଡର "ଜ୍ୱରକୁ କୃପା" ନାମକ ଉନଚାଳିଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଏଠି ସମାପ୍ତ ହେଲା। ଏବେ, ମୁଁ ଏହି କଥାକୁ ସଂକ୍ଷେପରେ ବ୍ୟାସଙ୍କୁ କହିବି। ପ୍ରାଚୀନ କୃତ ଯୁଗରେ ଡାମନୋନା ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ଧର୍ମପଥରୁ ବିଚ୍ୟୁତ ହୋଇଥିଲେ ଓ ଗାଁଁ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରୁଥିଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ପ୍ରଜାଙ୍କ ଧନ ଅପହରଣ କରିଥିଲେ ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଜନାନୀମାନଙ୍କୁ ଅପମାନ କରିଥିଲେ। ସେ ଗାଁଁ ଚୋରି, ସହର ଭାଙ୍ଗିବା, ଲୋକମାନେକୁ ବନ୍ଧିବା ଓ ବନ୍ଧୀମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ଆନନ୍ଦ ପାଇଥିଲେ। ନୀତିମାନଙ୍କ ସହ ମିଳିବାକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ଦୁଷ୍ଟମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରମୋଦ ଦେଇଥିଲେ। ସେ ସଦା ଧର୍ମକୁ ନିନ୍ଦା କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କ ମନ ଅଧର୍ମରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲା।