ଭଗବତୀ, ଏହି ଦିବ୍ୟ ନଗରଟି ହେଉଛି ବରୁଣ ଦେବଙ୍କର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଆଶ୍ରୟସ୍ଥଳ। ଏଠାରେ ଧର୍ମରାଜ ଶାସନ କରୁଥିବା ସଂୟମନୀ ନାମକ ପ୍ରମୁଖ ନଗରଟି ଅଛି। ଏଠାରେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଅତି ସୁନ୍ଦର ନଗର ଅଛି, ଯାହାକୁ ବାସବ ରକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି। ଏହି ନଗରଗୁଡିକ ଛଡା ଅନେକ ଅନ୍ୟ ଦିବ୍ୟ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନଗର ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ ଅନେକ ଚମତ୍କୃତି ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ। କିଛି ସ୍ଥାନରେ ଦ୍ୱାରଗୁଡିକ କଦଳୀ ଗଛର ଆକୃତିରେ ତିଆରି ହୋଇଛି, ଏବଂ ଶୁଭ ଯବ ମୁଞ୍ଜର ଘଡ଼ି ରଖାଯାଇଛି। ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ ଯୁବ ଦ୍ୱିଜ ଶିଶୁମାନେ ବେଦ ଅଧ୍ୟୟନ ରେ ନିମଗ୍ନ ହୋଇ ପାଠ ଚାଲାଉଛନ୍ତି। କିଛି ସ୍ଥାନରେ ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ଯଜ୍ଞ ପରେ ସ୍ନାନ କରିଛନ୍ତି, ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ ଦାନ ଦେଉଛନ୍ତି। କିଏ ଉଦ୍ୟାନ ରୋପଣ କରୁଛନ୍ତି, କିଏ ନିମାଣ କାମରେ ଲିପ୍ତ; ଅନ୍ୟ କିଏ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତି ନେଉଛନ୍ତି। କିଛି ସ୍ଥାନରେ କଥା ଏବଂ ଚର୍ଚ୍ଚାର ବିଷୟବସ୍ତୁକୁ ବ୍ୟାଖ୍ୟାନକାରୀମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛନ୍ତି। କିଛି ସ୍ଥାନରେ ପହେଲାମାନେ ମଲ୍ୟୁଦ୍ଧ କରୁଛନ୍ତି, ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ ଅଭିନେତାମାନେ ନାଟକରେ ନିମଗ୍ନ ହୋଇ ଅଭିନୟ କରୁଛନ୍ତି। ଏଠାରେ ଚଞ୍ଚଳ ଏବଂ ଖେଳମସ୍ତ ଯୁବତୀମାନେ ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ସୋନା ଚିତି ଓ ଶୋଳେ ବର୍ଷର ଅଟୁଟ ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ଅଛନ୍ତି। ଏଭଳି ଦିବ୍ୟ ନଗରଟି, ହେ ବ୍ୟାସ, ଯୋଗମାୟାର ଶକ୍ତିରେ ତିଆରି ହୋଇଛି। ଏହି ନଗର ବିଶାଳ, ପବିତ୍ର, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଆଶ୍ରୟସ୍ଥଳ। ଏହି ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ନିତ୍ୟ ନଗରଟି 'ବିଶାଳା' ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଯେଉଁଠି ଲୋକ ସଦା 'ବିଶାଳା' ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶିବ ଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇଥାନ୍ତି। ବିଶାଳା ଏବଂ ତାଙ୍କ ପରି ଅନ୍ୟ ଏକ ନଗର, ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦୁଇଟି ଦିଅନ୍ତି। ଏଠାରେ କୃତ୍ୟ ଅକ୍ଷୟ ହୋଇଯାଏ; ପିତୃକାର୍ଯ୍ୟରେ ଏହି ଗୁଣ ଗାଇଯାଏ। ଯେଉଁଠି ଲୋକ ଯାଆନ୍ତି, ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ସେମାନେ ଶିବ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଥାନ୍ତି। ବିଶାଳାର ଫଳ ନିତ୍ୟ, ଅନ୍ୟ କିଛି ଅବର୍ଣ୍ୟ; ନିଶ୍ଚୟ ଏଠାରେ ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟରୁ ଜନିତ ମହାପାପ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ଏଭଳି ହେ ବ୍ୟାସ, ବିଶାଳା ଏବଂ କୁଶସ୍ଥଳୀ ନଗର ଏଠାରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୋଇଛି। ଏହି ଅଅନ୍ଚଳର ମହତ୍ତ୍ୱ ବିବରଣାରେ, ଅବନ୍ତି ଖଣ୍ଡର ପଞ୍ଚମ ଅଅନ୍ତର୍ଗତ ଅଅଅଠାଉଁ ହଜାର ଶ୍ରୀ ସ୍କନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଳିଶ ଅଧ୍ୟାୟର 'ବିଶାଳାର ବିବରଣା' ଅଧ୍ୟାୟ ଏଠାରେ ସମାପ୍ତ ହେଲା। ମୁଁ ବ୍ୟାସଙ୍କ ମୁଖରୁ ଏହି ଶୁଭ କଥା ପାଇଛି, ଯାହା ସୃଷ୍ଟିର ଚକ୍ର ବିଷୟରେ ଅଟୁଟ ଏବଂ ଗୁପ୍ତ। ଏହି କଥା ଅତି ଗୁପ୍ତ, ଗୁପ୍ତରୁ ଅଧିକ ଗୁପ୍ତ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ଏହା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ବ୍ୟାସଙ୍କ ଏହି କଥା ଅତି ପୁଣ୍ୟମୟ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ପାପ ନାଶକ। ଏହାର ପ୍ରମାଣ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଚକ୍ର ଯାଏଁ ଟିକି ରହିବ। ଯେତେ ଅଅଅଅଅ ସଂଖ୍ୟା ଅଛି, ସେତେ ଅଅଅଅଅ ଏଠାରେ ଅଛି; ଶୁଣ, ହେ ଉତ୍ତମ। ଏହି ସଂଖ୍ୟା ଗଣନାକୁ ନେଇ, ଶୁଣ, ହେ ଉତ୍ତମ ଦ୍ୱିଜ। ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତିରିଶି କଳା ଅଛି, ଏହିପରି ଜ୍ଞାନୀମାନେ କହନ୍ତି। ସୂର୍ଯ୍ୟର ବିଶେଷ ଗତି ଦ୍ୱାରା ସେ ସଦା ସନ୍ଧିକାଳକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥାଏ। ଦୁଇ ପକ୍ଷ, ମାସ, ଋତୁ, ଏବଂ ଦକ୍ଷିଣାୟନ-ଉତ୍ତରାୟନ ବିବରଣା ଦିଆଯାଇଛି। ସଂଖ୍ୟା ଦିଆଯାଇଛି, ଆୟୁ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ଅଛି। ଦୁଇ ପକ୍ଷ ଏକ ମାସ ହୁଏ, ଦୁଇ ମାସ ଏକ ଋତୁ ହୁଏ। ଦକ୍ଷିଣାୟନ ଏବଂ ଉତ୍ତରାୟନ ଗଣନା ନିପୁଣ ଜନମାନେ ବିବରଣା କରନ୍ତି। ଏହି କାଳ ଜ୍ଞାନୀମାନେ କହନ୍ତି, ପିତୃମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସେଇ ଦିନ ଏବଂ ରାତି ଗଣନା କରାଯାଏ। ତଥା, କୃଷ୍ଣ ପକ୍ଷରେ ପିତୃମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରାଯାଏ, ହେ ଦ୍ୱିଜ। ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଦିନ ଏବଂ ରାତି ଦିନ ଏବଂ ଉତ୍ତରାୟନରେ ଗଣାଯାଏ। ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ଏକ ଶତ ଗୁଣା ଅଧିକ, ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ହଜାର ଗୁଣା ଅଧିକ। ମାନବଙ୍କ ପାଇଁ ଦିନ ଏବଂ ରାତିକୁ ଦଶ ଗୁଣା କରିଲେ ଏକ ପକ୍ଷ ହୁଏ। ମାନବଙ୍କ ପାଇଁ ଋତୁ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ତାତ୍ତ୍ୱିକ ଅନୁଭବ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରନ୍ତି। କୃତ ଯୁଗ ସଠିକ୍ ଚାରି ହଜାର ବର୍ଷରୁ ଗଠିତ।