ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜନିଥିବା ବିବାଦ, ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଶାନ୍ତ ହେଇଗଲା। ସମୁଦ୍ର କୂଳରେ ବିଭିନ୍ନ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ରହିଥିଲା। ଏବେ ସମୁଦ୍ରକୁ ଶୀଘ୍ର ମଥନ କରିବାକୁ ଦେବମାନେ ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ, କୌଣସି ବିଚାର କରିବାକୁ ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ। ସମୁଦ୍ରମଥନ ଆରମ୍ଭ ହେବା ସହିତ, କୌସ୍ତୁଭ ନାମକ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲା। ତାପରେ ଧନ୍ୱନ୍ତରି ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ, ଏହି ସମୁଦ୍ରରୁ ଚନ୍ଦ୍ରମା ମଧ୍ୟ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଉଚ୍ଚୈଃଶ୍ରବା, ସମସ୍ତ ଘୋଡାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅମୃତ ଓ ରମ୍ଭା ଏହାପରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ଏହିପରି ଦେବତାମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ମୁରା ଦ୍ୱିଷ୍ଟାର ହାତରେ ପାଞ୍ଚଜନ୍ୟ ଶଂଖ ବସିଗଲା। ଏଭଳି, ଚୌଦ ଧରଣର ମଣିମାଣିକ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲା। ସମସ୍ତେ ଏଠାରେ ଆସି, ଏକସାଥି ଉପବେଶ କରି, ଆଲୋଚନା କରିବାକୁ ବସିଗଲେ। ତାପରେ ବଡ଼ ଉପଦ୍ରବ ହେଲା, ନାରଦ ମୁଣି ପୁନର୍ବାର ଆସିଲେ। ହରି, ମୋହଜନକ ରୂପ ଧରି, ନାରୀ ରୂପେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ସମସ୍ତଙ୍କ ଶରୀର ଦୁର୍ବଳ ହୋଇ, କାମବାଣ ଦ୍ୱାରା ବଶ ହେଇଗଲେ। ହରି ଚତୁରତାରେ ଦେବମାନଙ୍କୁ ଅମୃତ ଦେଲେ। ସେ ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗୁସି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅମୃତ ପାନ କଲେ। ଅମୃତ ଛୁଇଁଥିବାରୁ ଦାନବ ଏ ସମୟରେ ମରିନଥିଲେ। ରାହୁର ଦେହରୁ ବହୁ ରକ୍ତ ପ୍ରବାହିତ ହେଲା। ଏଠି, ବିଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ରାହୁଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଏକାଗ୍ର ହେଲେ—ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅଭିଷ୍ଟ ଫଳ ଓ ହଜାର ଗଉ ଦାନର ପୁଣ୍ୟ ଲଭ୍ୟ ହୁଏ। ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଭାଗ କରି, ସମସ୍ତେ ମଣିମାଣିକ୍ୟର ଅଧିକାରୀ ହେଲେ। ସପ୍ତମୁଖ ଘୋଡା, ଯାହା ସମୁଦ୍ରରୁ ଉଦ୍ଭବିତ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଦିଆଗଲା। ଦେବମାନଙ୍କୁ ଅମୃତ ଦିଆଗଲା, ଚନ୍ଦ୍ରମା ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ଦିଆଗଲା। ଏମାନେ ଏହି ଦାନ୍ଦନ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଖେଳ ଉଦ୍ୟାନରେ ଦିଆଗଲେ। ମହାପଦ୍ମ ନାମକ ଏହି ବଡ଼ ଧନ କୁବେରଙ୍କ ଗୃହକୁ ଗଲା। ଯେଉଁଠି ଏହା ବ୍ୟାପି ଯାଏ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ନାଶକୁ ଯାନ୍ତି। ଏହି ସମୟରୁ, ମହାଦେବ ନୀଳକଣ୍ଠ ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍କର୍ମରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ମଣିମାଣିକ୍ୟର ଅଧିକାରୀ ହେବାରୁ ଲଭ୍ୟ। ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ଏହା ନେଇ ବିଦାୟ ହେଲେ। ଉଜ୍ଜୟିନୀରେ ପହଞ୍ଚି, ଆମେ ମଣିମାଣିକ୍ୟର ଧାରକ ହେଲୁ। ଏହିପରି, ସମୟ ସମୟରେ ଏଠାରେ ପଦ୍ମ ଅଚଳ ରହିବା ଲାଗି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଆଯାଇଛି। ଯେଉଁଠାରେ ନିର୍ମଳ ଭାବେ ସ୍ନାନ, ଦାନ, ଉପାସନା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ଅପରାଧ, ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ଓ ଅପମୃତ୍ୟୁ ନାହିଁ। ଯେଉଁଠି ଧନ, ସନ୍ତାନ, ଜ୍ଞାନ କିମ୍ବା ବହୁ ଆଭିଲାଷା ଚାହନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଆଭିଲାଷା ପାଇଁ, ଏହି ସ୍ଥାନରେ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନୁଷ୍ୟ ହେବାରୁ ଲଭ୍ୟ। ଏହି ପବିତ୍ର କଥା ଶୁଣିବା, ଦିନେ ଦିନେ ପାଠ କରିବା—ଏହା ଅନେକ ପୁଣ୍ୟ ଦିଏ। ଏପରି ଚପ୍ତର ଶେଷ ହେଲା, ଯାହା 'ପଦ୍ମାବତୀ କଥାବର୍ଣ୍ନନ' ନାମରେ ଅବନ୍ତି ମହାତ୍ମ୍ୟର ପଞ୍ଚମ ଅବନ୍ତି ଖଣ୍ଡର ଚଉଂଚାଳିଶ ଅଧ୍ୟାୟ, ଏହା ଏକାଉଁ ହଜାର ଶ୍ଲୋକ ରହିଛି। ଏହିପରି, କୁମୁଦ୍ବତୀ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଯେପରି ପଦ୍ମାବତୀ ନଗର ଉଦ୍ଭବ ହେଲା। ଏକଥିରେ, ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା କରିବା ସମୟରେ ମୁଁ କୁଶାସ୍ଥଳୀକୁ ଗଲି। ଏଠିକୁ ଦେଖିବା ମାତ୍ରରେ ବ୍ରାହ୍ମଣହତ୍ୟାର ପାପ ମୁକ୍ତ ହୁଏ। ସେଠାରେ, ଉତ୍ତମ କର୍ମର ପୁରୋହିତମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି। ଏଠି ସାଧୁମାନଙ୍କର ନାରୀମାନେ ନିତ୍ୟ ଶୁଭ କର୍ମରେ ଲିନ ରହନ୍ତି।